Ὁ «Φιλόλογος Ἑρμῆς» ἐγκαινιάζει τὴ νέα του περίοδο μὲ τὴν αὐστηρὴ ἀπαίτηση τῆς φιλολογικῆς ἐγκυρότητας. Στὸ ἐπίκεντρο τῆς παρούσας μελέτης βρίσκεται τὸ ἀπόσπασμα PMG 654 (P. Berol. 13284), ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον γοητευτικὰ καὶ συνάμα δυσχερῆ παπυρικὰ εὑρήματα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς λυρικῆς ποίησης.
Στο απόσπασμα 8 West (= 29 Diehl–Snell), που παραδίδεται ως έργο του Σιμωνίδη του Κείου (περ. 556–468 π.Χ.), ο ποιητής ανακαλεί τον περίφημο ομηρικό στίχο της Ιλιάδας (Ζ 146): «οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν». Με την εικόνα των φύλλων, που γεννιούνται και χάνονται, ο Όμηρος είχε αποδώσει την εναλλαγή των ανθρώπινων γενεών. Ο ποιητής, επικαλούμενος τον «Χιώτη άνδρα», δηλαδή τον Όμηρο σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, στρέφει την προσοχή στην ανθρώπινη αδυναμία να συνειδητοποιήσει τη συντομία της ζωής. Η νεανική αισιοδοξία, τροφοδοτούμενη από την ελπίδα, κάνει τον άνθρωπο να λησμονεί το γήρας, τον θάνατο και τις δοκιμασίες που ενδέχεται να τον περιμένουν. Το ποίημα καταλήγει σε μια προτροπή: έχοντας επίγνωση της ανθρώπινης θνητότητας, ο άνθρωπος οφείλει να ζει με σύνεση και να χαρίζει στην ψυχή του τα αγαθά που αξίζουν.
