Ο Νίκος Καζαντζάκης Συναντά τον Μακάριο τον Σπηλαιώτη



Τελείωνε πιὰ τὸ προσκύνημά μας. Τὶς παραμονὲς τοῦ μισεμοῦ πῆρα τὸν ἀνήφορο μοναχός, ν᾿ ἀνέβω στ᾿ ἄγρια ἡσυχαστήρια, ἀνάμεσα στοὺς βράχους ἀψηλὰ ἀπάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα, στὰ Καρούλια[1]. Τρυπωμένοι μέσα σὲ σπηλιές, ζοῦν ἐκεῖ καὶ προσεύχουνται γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, καθένας μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄλλο, γιὰ νὰ μὴν ἔχουν καὶ τὴν παρηγοριὰ νὰ βλέπουν ἀνθρώπους, οἱ πιὸ ἄγριοι, οἱ πιὸ ἅγιοι ἀσκητὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἕνα καλαθάκι ἔχουν κρεμασμένο στὴ θάλασσα, κι οἱ βάρκες ποὺ τυχαίνει κάποτε νὰ περνοῦν ζυγώνουν καὶ ρίχνουν μέσα λίγο ψωμί, ἐλιές, ὅ,τι ἔχουν, γιὰ νὰ μὴν ἀφήσουν τοὺς ἀσκητὲς νὰ πεθάνουν τῆς πείνας. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἄγριους αὐτοὺς ἀσκητὲς τρελαίνουνται· θαρροῦν πὼς ἔκαμαν φτερά, πετοῦν ἀπάνω ἀπὸ τὸν γκρεμὸ καὶ γκρεμίζουνται· κάτω ὁ γιαλὸς εἶναι γεμάτος κόκκαλα.


Θέλεις Χριστό; Πάρε Σταυρό..

Ζιώγου Καλλιόπη,
θεολόγος
ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ


Κι έρχεται μια μέρα που σκάει η οβίδα στα χέρια σου και ο πόνος πατάει το κουμπί της « Επανεκκίνησης » στη ζωή σου. Κοιτάς τα συντρίμμια και λες τώρα εγώ πρέπει με αυτά να ξεκινήσω από την αρχή, τώρα πρέπει να βαδίσω στον μονόδρομο που ανοίχτηκε. Σε αυτήν την περίπτωση δεν έχεις το δικαίωμα να κοιτάξεις ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε πίσω, παρά μόνον μπροστά και ψηλά. Έρχεται η ώρα που η απώλεια του αγαπημένου σου προσώπου σε καλεί να κολυμπήσεις στα βαθιά νερά του ωκεανού, χωρίς αναπνευστήρα. 



Σενέκας, ο ιατρός ψυχών και σωμάτων...

Του Γαβριήλ Μπομπέτση


«Σερένε, η διαγνώση μου για αυτήν την κατάσταση ψυχικής αστάθειας και ανισορροπίας που νιώθεις είναι ότι αυτοϋποβάλλεσαι, δημιουργώντας προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Να προσπαθείς, λοιπόν, να παραμένεις ατάραχος στη ζωή σου και να επιδιώκεις την εὐθυμίαν, όπως έλεγε ένας Έλληνας φιλόσοφος, ο Δημόκριτος».



ΓΛΩΣΣΑ & ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΗΜΕΙΑΚΟΤΗΤΑΣ


Της 
Πολύμνιας Αγγελοπούλου


«Η μουσική αρχίζει εκεί όπου σταματούν οι δυνατότητες της γλώσσας.»
-Jean SIBELIUS


Αν εξαιρέσει κανείς τις ''ισχνές'' περιπτώσεις κατά τις οποίες ένα λογοτεχνικό κείμενο συγκρίνεται μ' έναν ζωγραφικό πίνακα, οι διασημειωτικές μελέτες (ο όρος διασημειωτικός αναφέρεται στις σχέσεις μεταξύ των σημείων διαφορετικών κωδίκων) έχουν εξοριστεί από την ελληνική βιβλιογραφία. Η έλλειψη διεπιστημονικού πνεύματος από τη μία, και τεχνικών γνώσεων από την άλλη, οδηγεί τους ακαδημαϊκούς να καταφεύγουν σε εύκολες διασημειωτικές λύσεις, όπως στην αντιπαράθεση λογοτεχνικών με ζωγραφικά έργα.


Ένα παραμύθι και πέντε σκέψεις για τα Χριστούγεννα

Του Γαβριήλ Μπομπέτση


Λαμπιόνια στους δρόμους, εφέ, δέντρα, κουδουνίστρες Αγιο-Βασίληδων, ζεστό κρασί (Glühwein), ζεστό τσάι. Οι δρόμοι σφύζουν από κόσμο. Φωνές από κάθε κατεύθυνση. Μικρά παιδιά σαν χέλια πηγαινοέρχονται μέσα στη λίμνη του κόσμου. «Μαμά, θέλω κι αυτό κι αυτό κι αυτό». Και σέρνουν από το παλτό τους γονείς από βιτρίνα σε βιτρίνα. «Καλήν ημέραν άρχοντες». Έρχονται Χριστούγεννα, έρχονται γιορτές. Το κρύο είναι ενίοτε σουβλερό και ανυπόφορο. Άλλοτε πάλι οι ακτίνες του ήλιου που ξεπροβάλλουν χαϊδεύουν και ζεσταίνουν τα ξέσκεπα μαγουλάκια. Η εορταστική περιδιάβαση συνεχίζεται ακάθεκτα. «Κοίτα, μπαμπά! Ο κύριος παίζει λατέρνα και ο άλλος εκεί ψήνει κάστανα. Τι ωραία εκείνα τα παιδιά που τραγουδούν το Last Christmas. Ακούς;». Κάποια στιγμή καρφώνεται το βλέμμα του μικρού σε μια πινακίδα με έντονα κόκκινα γράμματα που έγραφε: «Πραγματικά Χριστούγεννα». Εξήψε την περιέργεια του και πίεσε τους γονείς του να μπουν. Καθόταν μια ηλικιωμένη κυρία σε μία μπερζέρα και ένα μικρό παιδάκι έπαιζε στα πόδια της. Η γιαγιά άρχισε να λέει: «Πραγματικά Χριστούγεννα σημαίνει να διώξεις μακριά ό,τι βάρος έχεις μέσα σου. Να ηρεμήσεις, να γαληνέψεις. Να βοηθήσεις τη μαμά να στρώσει το εορταστικό τραπέζι. Να βάλεις θερμόμετρο στον παππού σου που ανέβασε λίγο πυρετό. Να βοηθήσεις τον μπαμπά σου να ανάψει το τζάκι. Να κάνεις μια αγκαλιά την αδερφή σου που την πειράζεις καμιά φορά. Να πεις χρόνια πολλά στον φίλο με τον οποίο είχατε τσακωθεί. Να ανοίξεις στις παιδικές φωνές που θα ‘ρθουν να πουν τα κάλαντα. Τα πραγματικά Χριστούγεννα είναι τόσο ωραία, τόσο αναγκαία, τόσο εύκολα, μα και τόσο δύσκολα». Ο μικρός είχε παραμείνει ακίνητος. Ένιωθε μια απροσδιόριστη χαρά. «Γιαγιά, ποιο είναι το όνομά σου; κατάφερε να ρωτήσει. Μαρία, αποκρίθηκε εκείνη κοφτά, Μαρία».



ΝΥΚΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2019


Πρεσβύτερος Γεώργιος Προμπονάς*



«Ας κάνουμε απόψε μια αρχή» 

Διαδικτυακοί ,και όχι μόνο ,φίλοι μου θα παραξενευθείτε ίσως μερικοί από σας με το γεγονός ότι, τις φετινές Άγιες Μέρες, καθοριστικές για τη ζωή μας ·όσοι βέβαια από μας αποφασίσουν να τις δεχθούν σαν τέτοιες -προκειμένου να σας στείλω τις χριστουγεννιάτικες ευχές μου μέσω ενός σχετικού σχολίου θα επιλέξω το θέμα ,όχι από την εξύμνηση με την οποία αναδεικνύει το υπερφυσικό γεγονός της αποψινής νύκτας η εκκλησιαστική ποίηση, ή η λογοτεχνία, ή η εξιστόρηση του από τους Ιερούς Ευαγγελιστές ,αλλά από την γενικότερη ποίηση ,η οποία μέσω του ποιήματος του Θ. Γεωργιάδη· μελοποιημένο από τον Δ. Γεωργιάδη και ερμηνευμένο από την Άννα Βίσση -εμπεριέχει και αποδίδει συμπυκνωμένο το νόημα και μήνυμα που κομίζει ο σαρκωμένος «απόψε» Θεός Ιησούς Χριστός, και το οποίο, ανάμεσα σε άλλα ,σηματοδοτεί το δρόμο προς την τελειότητα .Αυτή που θα πρέπει να διακρίνει τον άνθρωπο από την υπόλοιπη κτίση.



Η Ακριβολογική Περιγραφή του Ψυχολογικού Φαινομένου


τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ

Πτυχιούχου Κλασσικῆς Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
MSc Ἐφηρμοσμένης Παιδαγωγικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Ὑπ. Δρος(Dph) Κλασσικῆς Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν


Το Ψυχολογικόν Φαινόμενον έχει το γνώρισμα της παραπομπής εις κάτι, όπερ ευρίσκεται πέρα και έξω των ορίων του ψυχικού βιώματος. Π.χ όταν έχω την παράστασιν ενός δένδρου εντός μου, η παράστασις αύτη με παραπέμπει εις κάτι το οποίον ευρίσκεται έξω από την ψυχικήν μου συνείδησιν, εις τον εξωτερικόν χώρον κι ουχί εντός της συνειδήσεώς μου μόνον. Επίσης όταν βούλωμαι, η βούλησίς μου έχει έν αντικείμενον τα δε συναισθήματα είναι συναισθήματα χαράς, λύπης, αγωνίας κτλ.