Η προδοσία του βασιλείου των ουρανών

Άρθρον του

ΝΙΚΟΛΆΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΎΛΗ

-φιλολόγου-

Λέγει κάποιαν στιγμήν ο Πιλάτος τω Ιησού: «Δεν ηξεύρεις, ότι έχω εξουσίαν να σε σταυρώσω;», δια να λάβη την απάντησιν Αυτού «δεν θα είχες καμμίαν εξουσία έναντίον μου, εάν δεν σου είχε δοθή αυτή απ’ επάνω, δηλαδή απ’ τον θεό. Η ανοχή του θεού σε κρατεί άρχοντα»(Ιωανν.,ΙΘ,11). 

Ηνέχθη ο θεός κάποιαν στιγμήν, την στιγμήν της ευμαρείας να μας κυβερνήσωσι οι συγκεκριμένοι άρχοντες. Δειλοί, μωροί, άβουλοι θέλομεν να κρίνωμεν αυτούς; Όπως ο Πιλάτος; Δεν έχει σημασίαν. Σημασίαν έχει η ανοχή προς αυτούς του θεού. Μα καλά θ’ αναρωτηθή κάποιος, ηνέχθη ο θεός αναξίους κυβερνήτας, ίνα μας οδηγήσωσι εις τον όλεθρον και την ταπείνωσιν; Ενθάδε κρύπτεται η εννοία της βουλήσεως προς παιδαγωγίαν του θεού, η επιθυμία Αυτού να ξεφύγωμεν απ’ την πλάνην του να θεωρούμε την ευμάρειαν άρτον ζωής και να καταβάλωμεν πάσα δυνάμει την επίτευξιν αυτής, λησμονώντας το αληθινόν και αέναον. Όμως ο ίδιος ο λαός του θεού ευθύνεται δια τους αναξίους άρχοντάς του. Ο θεός απλώς ηνέχθη. Ιδού η ζοφερά πραγματικότης. Και ανηρωτήθη ο κυβερνήτης Πιλάτος «τον βασιλέα σας να σταυρώσω; Και απεκρίθησαν οι αρχιερείς. Δεν έχομεν βασιλέαν άλλον παρα μόνον τον Καίσαραν. Όταν λοιπόν οι Ιουδαίοι ηρνήθησαν όχι μόνον τον Μεσσίαν, αλλά και την θεμελιώδην αρχήν της θεοκρατίας των, κατά την οποίαν βασιλεύς των ήτο μόνον ο θεός, τότε ο Πιλάτος παρέδωκεν τον Ιησού, ίνα σταυρωθή»(Ιωανν.,ΙΘ,15-16).

Τι επρόδωσεν ο σύγχρονος εληνικός λαός; Μα εμφανώς την πίστιν του προς τον βασιλέαν του. Εκ καταβολών του ελληνικού γένους, ο θεός βασίλευεν επ’ αυτού, η πίστις προς το ιερόν και το αέναον. Πάσα παραβατικότης ή προδοσία προς εκείνο επέφερεν την απώλειαν. Απόδειξις; Τα λόγια του Ξενοφώντος, του αρχηγού των Μυρίων, προς αυτούς είναι διαφωτιστικά: «Λέω, ότι πολλές και καλές ελπίδες σωτηρίας υπάρχουν σε μας. Γιατί πρώτα πρώτα, εμείς τηρούμε τους όρκους των θεών, εν ώ οι εχθροί όχι. Και αφ’ ού αυτά είναι έτσι, οι θεοί είναι αντίθετοι με τους εχθρούς και σύμμαχοι με μας, οι οποίοι θεοί βέβαια είναι ικανοί και τους μεγάλους γρήγορα να κάνουν μικρούς και τους μικρούς κι αν ακόμη βρίσκονται σε κινδύνους, να σώζουν εύκολα, όταν θέλουν»(Ξενοφ.,Κυρ. Αναβ.,3,2,10-11).

Όμως δεν δίστασε η σύγχρονη ελληνική κοινωνία να κραυγάση «δεν έχομεν βασιλέαν άλλον, παρά μόνον τον Καίσαραν». Δεν έχομεν βασιλέαν τον θεόν αλλά πράγματα από τον κόσμον τούτο, τα χρήματα, την κατανάλωσιν, το θεαθήναι, το φαίνεσθαι, την εγωπάθειαν, την δόξα, τον πλούτον, την εύκολην ζωήν, την τρυφηλήν, την γεμάτη πάθη και ηδονές. Οι άρχοντες ευθύνονται δια τούτο; Αυτοί ίσως κατηγορηθούν ποτέ διατί αφέθησαν κι ενέδωσαν εις το να μην μας αποτρέψουν από την αλλαξοπιστίαν μας, για την μωρίαν μας αυτήν, την οποίαν και δεν προσπάθησαν, λόγω δικής τους ανεπαρκείας να θεραπεύσουν. Μόνον δια τούτο; Ασφαλώς όχι, αλλά όποιοι και να είναι οι λόγοι της δικής τους καταδίκης, δεν αθωώνουν αυτοί και την αδικίαν του λαού να μην πιστεύη εις τον βασιλέαν των προγόνων του, την ευθύνην αυτού δια την προδοσίαν του βασιλέαν του.