ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ

Ιλιάδα: Ανάλαυση ραψωδίας Ζ










ΙΛΙΑΔΑ - Β' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΡΑΨΩΔΙΑ Ζ (στίχοι 369 - 529)



ΣΚΗΝΗ 1η (369 - 389): Η αναζήτηση της Ανδρομάχης από τον Έκτορα
ΣΚΗΝΗ 2η (390 - 494): Ο Έκτορας βρίσκει την Ανδρομάχη με το γιο τους στις Σκαιές Πύλες, ο αποχαιρετιμσός του ζευγαριού
ΣΚΗΝΗ 3η (495 - 502): Η Ανδρομάχη θρηνεί το χαμό του άνδρα της
ΣΚΗΝΗ 4η (503 - 529): Ο Έκτορας συναντά τον Πάρη και προχωρούν μαζί στο πεδίο της μάχης



Ο Έκτορας, αφήνοντας για λίγο το πεδίο της μάχης, περιμένει να βρει τη σύζυγο του στο σπίτι να υφαίνει, όπως αρμόζει σε μια ομηρική γυναικεία φιγούρα (βλ. Ελένη στη ραψωδία Γ & Ζ, Καλυψώ & Κίρκη στην Οδύσσεια). Αυτό, ωστόσο, δε συμβαίνει. Έτσι, αναβάλλεται η τυπική συνάντηση των συζύγων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται αγωνία, αιφνιδιασμός, ένταση και αμφιβολία. Επιπλέον, η Ανδρομάχη επιθυμώντας διακαώς να μάθει νέα του άνδρα της, οδηγείται εκτός σπιτιού, τον ψάχνει στο δικό του χώρο, ενώ εκείνος την αναζητά στο δικό της, δηλαδή στο παλάτι. Στο στίχο 373 ο αναγνώστης πληροφορείται για το λόγο της απουσίας της Ανδρομάχης ενώ συγχρόνως διαφαίνεται ο αντίκτυπος του πολέμου στην ψυχολογία του άμαχου πληθυσμού.

Παρακάτω, στο στίχο 375, ο Έκτορας φαίνεται να στέκεται στο κατώφλι, όχι στο εσωτερικό του παλατιού, όπως ο Πάρης. Εδώ τονίζεται η αντίθεση του πολεμιστή με τον απλό πολίτη. Ο Έκτορας βιάζεται να γυρίσει στο πεδίο της μάχης(στ. 370, 375, 390), δε χάνει χρόνο σε ξεκούραση ή σε άσκοπες στάσεις, καθώς νιώθει άσχημα εγκαταλείποντας το καθήκον. Η συμπεριφορά του Πάρη δείχνει εκ διαμέτρου αντίθεση συμπεριφορά, αφού προτιμά να μείνει στο σπίτι παρακολουθώντας τις γυναικείες ασχολίες. Με αυτήν του τη στάση δίνει την εντύπωση πως δεν έχει συνειδητοποιήσει τον πόλεμο και την καταστροφή που ο ίδιος προκάλεσε, αφήνοντας το βάρος των πράξεων του στον Έκτορα. Ο πολεμιστής Έκτορας επιθυμεί να δει την οικογένεια του, αγνοώντας πως είναι για τελευταία φορά, αλλά συγχρόνως βιάζεται να γυρίσει στο μέτωπο. Έτσι, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του να βρει τη σύζυγο του, κινείται προς τις πύλες για το στρατόπεδο. Εκεί θα συναντηθεί τυχαία με τη, Ανδρομάχη, ενώ ο αναγνώστης είναι πεπεισμένος πως η συνάντηση αυτή δε θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Όταν ο Έκτορας βρίσκει τελικά την Ανδρομάχη, είναι μαζί με το γιο τους, Αστυάνακτα. Είναι σημαντική η παρουσία του μικρού καθώς πρέπει όλη η οικογένεια να είναι παρούσα στον αποχαιρετισμό. Με την ολοκλήρωση της συνάντησης, την ανταλλαγή όρκων αγάπης και της αμοιβαίας ερωτικής εξομολόγησης, ο αναγνώστης παρακολουθεί το θρήνο για τον επερχόμενο χαμό του πολεμιστή.

Επική ειρωνεία: Ο Έκτορας ψάχνει την Ανδρομάχη, η οποία λείπει, και μαθαίνει πως βρίσκεται στα τείχη. Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κυρίως ο αναγνώστης, εκτός από τον Έκτορα.

Εικόνα: στ. 373: η οικονόμος παρουσιάζει παραστατικότατα την Ανδρομάχη στα τείχη να παρακολουθεί τη μάχη με αγωνία. Η αγωνία της είναι η ίδια με των υπόλοιπων γυναικών που ζητούσαν απελπισμένα πληροφορίες για τους δικούς τους από τον Έκτορα μπαίνοντας στην πόλη (στ. 237-241). Η Ανδρομάχη δε βρισκόταν ανάμεσα τους, διαφοροποιείται από το πλήθος, ενώ δημιουργείται αγωνία από την απουσία της, κάνοντας τη συνάντηση με τον Έκτορα να φαίνεται απραγματοποίητη. Στους στίχους 392 & 404-6 ακολουθεί η περιγραφή του σκηνικού και των πρωταγωνιστών: αρχικά περιγράφονται οι κινήσεις κι έπειτα η έκφραση και το βλέμμα. Η αγωνία του πολεμιστή μετατρέπεται σε ηρεμία του πατέρα από το βλέμμα του γιου του. Σε αυτό το σημείο δε χρειάζονται λόγια, αρκεί μόνο η αναφορά στο χαμόγελο του πολεμιστή για να καταλάβουμε τα συναισθήματα του. Με όμοιο τρόπο, η σύζυγος δακρύζει αντί να μονολογήσει.

Άστοχα ερωτήματα: στ. 378-380: ο Έκτορας με απανωτές ερωτήσεις προσπαθεί να μάθει που βρίσκεται η γυναίκα του. Απορεί και προτείνει με διαδοχικά ερωτήματα εύλογες λύσεις, που όμως δεν είναι πραγματικές. Με έξυπνο τρόπο θα του απαντήσει η οικονόμος έπειτα σε κάθε ερώτημα με τη σειρά, αναιρώντας τα με τα ίδια σχεδόν λόγια, λύνοντας στο τέλος το μυστήριο (στ. 386-389). Πρόκειται για περιττή φλυαρία, ωστόσο παρασύρει τον αναγνώστη σε υποθέσεις και κορυφώνει την αποκάλυψη.

Επιβράδυνση: στ. 381- 393: Η πλοκή κυλά αργά, καθώς ο Έκτορας προσπαθεί να μάθει πληροφορίες. Η αγωνία εντείνεται κι ο αναγνώστης αναμένει την κορύφωση της δράσης ενώ μεσολαβούν πληροφορίες γενεαλογικές και περιγραφές του βρέφους (όμορφο αστέρι, δύο ονόματα, Σκαμάνδριος και Αστυάνακτας).

Συναισθήματα: στ. 406: με το <<Οιμέ>> αντιλαμβανόμαστε την ψυχολογία της Ανδρομάχης, η οποία περιγράφηκε ήδη (στ. 373, 386, 388, 394)

Επιχειρήματα Ανδρομάχης: αρχικά φοβάται για το μέλλον, την ορφάνια του μικρού και τη δική της χηρεία (στ. 406-413). Έπειτα αναφέρεται στο παρελθόν, όσα είχε κάποτε και τα έχασε (στ. 413-428). Εν τέλει κάνει λόγο για όσα έχει στο παρόν και πρόκειται να χάσει (στ. 429-430).

Τραγική ειρωνεία: Σκεφτόμενη όσα έχει χάσει ως τώρα καταλήγει πως αν χάσει τον άνδρα της, το μόνο πρόσωπο που της έχει μείνει, είναι προτιμότερο να πεθάνει. Όντως, πολύ σύντομα θα χάσει και το τελευταίο αυτό στήριγμα και θα αναγκαστεί να πορευτεί μονάχη.

Αναδρομική αφήγηση: στ. 414 - 528: η Ανδρομάχη θυμάται τη μοίρα της οικογένειάς της

Στ. 414-430: Σε 15 στίχους ο ποιητής αναφέρεται στα ανδραγαθήματα του Αχιλλέα, πλέκοντας ολοφάνερα το εγκώμιο του και υπενθυμίζοντας ποιος είναι ο κεντρικός ήρωας του έργου. Αυτό γίνεται σε ένα μέρος του έργου όπου δε φαίνεται να υπάρχει χώρος γι' αυτόν, σε μια κατά τα άλλα ρομαντική σκηνή, ωστόσο το έργο είναι πολεμικό και πρωταγωνιστής αυτού είναι ο Αχιλλέας. στ. 416: Περιγράφεται ο ιπποτισμός του Αχιλλέα, δεν ατιμάζει το νεκρό, στερώντας του όλα τα όπλα προκειμένου να γίνει ολοφάνερη η νίκη του. Ο ήρωας αυτός έχει ήθος, σεβασμό και τιμή. Τραγική ειρωνεία: η Ανδρομάχη δε θα καταφέρει να ξεφύγει από τη μοίρα της, αυτός που ξεκλήρισε την οικογένεια της ολόκληρη, θα σκοτώσει και το τελευταίο στήριγμα που της απέμεινε.

Ειρωνεία & Αντίθεση: στ. 417: Ο Αχιλλέας δεν ατίμωσε τον Ηετίωνα. Κάτι παρόμοιο δε θα δούμε στο πτώμα του Έκτορα, τον οποίο θα φροντίσει να ατιμάσει όσο δύναται περισσότερο στη ραψωδία Χ.

Αναχρονισμός: στ. 418: η καύση των νεκρών ήταν ταφική συνήθεια της εποχής του Ομήρου και όχι του τρωικού πολέμου, που αντανακλά τα μυκηναϊκά χρόνια. Οι νεκροί τότε θάβονταν σε τάφους.

στ. 433: Η Ανδρομάχη έχει ένα λογικό και ρεαλιστικό σχέδιο, βασισμένο στην αγάπη της και την επιθυμία να προστατέψει την οικογένεια της. Πρόκειται για έντονη έκφραση συναισθημάτων. Ωστόσο, ο Έκτορας είναι ήρωας, δεν πρόκειται να λιποτακτήσει αφού η συμπεριφορά του παρακινείται από την αιδώ (το σπουδαιότερο ομηρικό συναίσθημα), το φόβο μην ατιμωθεί, μη φανεί ανάξιος και δειλός (στ. 441). Ο Έκτορας φοβάται όσο κι η Ανδρομάχη, πάνω από όλα, όμως, είναι πολεμιστής και πολέμαρχος, δε θα προδώσει το λαό του ούτε το γένος του. Γι' αυτό και δρα με τη λογική κι όχι με το συναίσθημα. Μεγάλη αξία κατά την ομηρική εποχή δίδεται στην κοινή γνώμη, στη γενναιότητα, την υστεροφημία και την απόδειξη πως ο γιος δεν είναι απλά αντάξιος των πατέρων του αλλά ακόμα αξιότερος. Ο ομηρικός ήρωας δε μάχεται για να νικήσει, πολεμά για τη δόξα. Έτσι, αν κι ο Έκτορας γνωρίζει πως η Τροία έχει πλέον χαθεί, συνεχίζει ως το τέλος για να πεθάνει στο πεδίο με τόλμη.

Προοικονομία: στ. 448-449: η πτώση της Τροίας

στ. 450-455: Όπως έκανε πριν κι η Ανδρομάχη (στ. 429-430), ο Έκτορας τοποθετεί τη γυναίκα του στην κορυφή των αγαπημένων του προσώπων. Οι ήρωες εδώ συνδέονται με βαθιά αγάπη και εκτίμηση, είναι δεμένοι και θα είναι ως το θάνατο.

στ. 462-465: Ο Έκτορας εύχεται να πεθάνει προτού δει τη γυναίκα του δούλα σε ξένα χέρια. Το ίδιο είχε ευχηθεί νωρίτερα κι η ίδια (στ. 410-411), τονίζοντας την αμοιβαιότητα των αισθημάτων τους, τις κοινές επιθυμίες και πεποιθήσεις. Στην περίπτωση του Έκτορα, η δουλεία της βασίλισσας του θα πλήξει σημαντικά και την υστεροφημία του γένους του.

στ. 466: Το βαρύ και καταθλιπτικό κλίμα έρχεται να ελαφρύνει έντεχνα η παιδική αφέλεια. Οι δύο ήρωες γίνονται ξαφνικά ανέμελοι γονείς που χαίρονται το γιο τους κι έτσι χάνεται το πένθιμο κλίμα κι οι δυσοίωνες προβλέψεις. Επιπλέον παρατηρούμε το θρίαμβο της παιδικής αθωότητας: η Ανδρομάχη δεν κατάφερε να ¨διώξει¨ τον πολεμικό χαρακτήρα του συζύγου της, όμως ο μικρός ευκολότατα τον αναγκάζει να βγάλει την περικεφαλαία, υποτάσσοντας τον πολέμαρχο. Ο Έκτορας τώρα είναι μόνο πατέρας, οπότε το κλίμα είναι καθαρά αισιόδοξο: ο μικρός είναι το ελπιδοφόρο μέλλον (επική ειρωνεία: ο πατέρας κάνει όνειρα για το παιδί του, το οποίο γνωρίζουμε πόσο τραγικά θα πεθάνει). Έντονη αντίθεση του προηγούμενου θρήνου με την τωρινή αισιοδοξία.

στ. 489: Ο ήρωας ξαναγίνεται πολεμιστής, έχει αποχαιρετήσει την οικογένεια του κι η πλοκή μπορεί να συνεχιστεί ξανά με το γενικότερο πολεμικό κλίμα που επικρατεί σε όλο το έργο.
Μοιρολατρία: στ. 489: οι σκέψεις του Έκτορα ότι όλα είναι γραμμένα από τη μοίρα, είναι ανάλογες με σημερινές αντιλήψεις

Τραγική ειρωνεία: στ. 500: οι γυναίκες στο παλάτι ήδη κλαίνε τον Έκτορα, αν και ακόμα είναι ζωντανός. Ο ήρωας δεν ξεφεύγει από τη μοίρα του. Κυριαρχούν τα δάκρυα, τα οποία τώρα είναι θρηνητικά (αντίθεση: στ. 406 δάκρυα χαράς).

Προοικονομία: στ. 502: Από δω κι έπειτα θα περιγράφονται μόνο νίκες των Τρώων, καμία αναφορά στο θάνατο του Έκτορα ή την πτώση της Τροίας, την οποία ωστόσο προέβλεψε κι ο ίδιος. Παρ' αυτά, τόσο η πτώση όσο κι ο θάνατος είναι δεδομένα.

στ. 521-525: Ως τώρα ο Έκτορας κατηγορούσε τον Πάρη. Στο τέλος όμως της ραψωδίας, βλέποντας τον έτοιμο για μάχη, τον εμψυχώνει αναγνωρίζοντας την ανδρεία του, τονίζοντας την ευθύνη αλλά και το βάρος που κουβαλούν κι οι δύο εξ αιτίας των επιλογών του Πάρη.

Παρομοιώσεις: στ. 401 & 506-514: μια σύντομη και μια εκτεταμένη



Χαρακτηρισμός προσώπων (Ηθογράφηση)



Έκτορας


Πρόκειται για τον πρωταγωνιστή της ραψωδία Ζ. Η προσωπικότητά του εδώ δεν είναι μόνο του πολεμιστή, αλλά και του συζύγου και πατέρα. Ως πολεμιστής δε νιώθει άνετα εγκαταλείποντας το πεδίο της μάχης, γι' αυτό άλλωστε και στέκεται στο κατώφλι του σπιτιού του. Ωστόσο είναι μεγάλη η επιθυμία του να δει τη γυναίκα και το παιδί του. Όπως προδίδει η γενικότερη στάση του, αγαπά ειλικρινά την Ανδρομάχη, καταλαβαίνει τους φόβους της, αλλά οι ευθύνες που έχει απέναντι στην πατρίδα και το λαό του βαραίνουν περισσότερο. Είναι συναισθηματικά φορτισμένος σε όλη τη σκηνή, πρόκειται για την τελευταία φορά που βλέπει την οικογένεια του, κατά βάθος το γνωρίζει και φροντίζει να πει όλα όσα νιώθει. Είναι, βεβαίως, περισσότερο εκδηλωτικός με το παιδί του και παρουσιάζεται πιο συγκρατημένος, αλλά γεμάτος αγάπη, προς τη σύζυγο του. Είναι τραγικό πρόσωπο, καθώς γνωρίζει το τέλος του, παρ' αυτά μένει πιστός στο καθήκον του. Με τον Πάρη δεν είναι τόσο αυστηρός όσο πιθανόν θα όφειλε, ωστόσο δεν παραλείπει να τονίσει τη γενναιότητά του προκειμένου να τον εμψυχώσει και να του υπενθυμίσει τις ευθύνες του.



Ανδρομάχη

Είναι επίσης τραγική ηρωίδα. Παρουσιάζεται ως μια σύζυγο τρυφερή, ευαίσθητη και αφοσιωμένη στον άνδρα και το γιο της, γεμάτη αγωνία για το μέλλον της οικογένειας της και ανησυχία. Η αβεβαιότητα την οδηγεί έξω από το σπίτι, ώστε να μάθει όσα μπορεί για την έκβαση της μάχης. Η ψυχολογία της είναι ταραγμένη μιας κι έχει βιώσει πολλές συμφορές με την οικογένειά της στο παρελθόν, αγνοώντας πως πρόκειται να της συμβούν ακόμα μεγαλύτερα δεινά.. Δε μπορεί να διανοηθεί τη ζωή της χωρίς τον Έκτορα και φροντίζει να του το γνωστοποιήσει σε αυτήν την τελευταία συνάντηση . Σε αντίθεση με το σύζυγο της, λειτουργεί με το συναίσθημα, γι' αυτό τα επιχειρήματά της στοχεύουν σε αυτό, στην προσπάθεια της να προστατέψει την οικογένειά της. Η αμοιβαιότητα των αισθημάτων τους είναι εμφανής, αν και εκδηλώνεται διαφορετικά. Η τραγική της μοίρα τη θέτει σύμβολο όλων των γυναικών, όλου του άμαχου πληθυσμού, που βιώνει τις οδυνηρές συνέπειες ενός πολέμου.




ΔΙΚΑΝΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΩΣ «ΤΕΧΝΗ» ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΗ (ΜΕΡΟΣ Γ')



ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-Φιλολόγου


Κάθε ρητορικός λόγος σύγκειται από τέσσερα μέρη, το «προοίμιο», την «διήγηση», τον «αγώνα» και τον «επίλογο». Άλλοι βέβαια πιστεύουν ότι τα μέρη αυτά είναι πέντε κι όχι τέσσερα, αφού το μέρος του «αγώνα» τον αντικαθιστούν με τις «αντιθέσεις» και «λύσεις», άλλοι πάλι με τις «πίστεις» και «λύσεις» και άλλοι άλλως.

Εμάς μας ενδιαφέρει να κοιτάξουμε εις βάθος το μέρος όμως του «αγώνα». Ο «αγών», δηλαδή η αναπτυσσόμενη επιχειρηματολογία διαιρείται, ας καταλήξουμε, σε «Πίστεις» και «λύσεις».



Η ζωή και το έργο του Albrecht Dürer

της Ιωάννας Αρβανιτίδου

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ

Ο Albrecht Dürer θεωρείται ο σημαντικότερος Γερμανός καλλιτέχνης του 16ου αιώνα, ο οποίος με την πολύπλευρη δραστηριότητα του σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην έναρξη της Αναγέννησης στη Βόρεια Ευρώπη.



ΔΙΚΑΝΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΩΣ «ΤΕΧΝΗ» ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΗ (ΜΕΡΟΣ Β')


ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
- Φιλολόγου




Τα πρωιμότερα δείγματα ρητορείας που έχουμε είναι οι «Τετραλογίες» του Αντιφώντα. Στον ρήτορα αυτόν, τον αρχαιότερο από τους δέκα ρήτορες του αττικού κανόνα (περ. 480-411 π.Χ.), βρίσκουμε αυτούς του πρώτους σύντομους δικανικούς λόγους.



Ἡ Ἱστορία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη


υπό 
Θεμιστοκλέους Κ. Αποστόλου




Ιστορία του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη 
ενδόξου στρατηγού των Πελοποννησίων κατά την μεγάλην υπέρ της παλιγγενεσίας του ελληνικού έθνους επανάστασιν του 1821, 
ερανισθείσα εξ επισήμων ιστορικών κειμένων 
και συμπληρωθείσα εξ αναμφισβητήτου κύρους ανεκδότων πηγών

Εν Κωνσταντινουπόλει: Τύποις Ευαγγέλου Βασιλειάδου, 1909




ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 
ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΟΝΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ 
 
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤ. ΙΩΑΝΝΗΣ
 

Περιεχόμενα
 
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄. ΠΑΛΑΙΟΤΑΤΟΙ ΧΡΟΝΟΙ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄. Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΑΛΚΗΝ ΕΠΟΧΗΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄. ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄. ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄. ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΒΙΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄. ΑΡΧΑΙΚΗ ΕΠΟΧΗ. Ο ΜΕΓΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ΄. ΤΥΡΑΝΝΙΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η΄. ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ. ΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΙ ΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΚΗΝ ΕΠΟΧΗΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι΄. ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ΄. ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑΕΤΙΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ΄. ΚΛΑΣΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ΄. ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ΄. Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΕΛΟΠΟΝ. ΠΟΛΕΜΟΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ΄. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο Α΄ ΤΩΝ ΣΥΡΑΚΟΥΣΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ις΄. ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ - ΦΙΛΙΠΠΟΣ Β΄ Ο ΜΑΚΕΔΩΝ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΖ΄. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ΄. Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ Δ΄ π.Χ. ΑΙΩΝΑ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ΄. ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ΄. ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΑ ΚΡΑΤΗ
ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ
ΠΙΝΑΞ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΤΕΡΩΝ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΩΝ
ΠΙΝΑΞ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΤΕΡΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
 


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΣΗ

ΤΗΣ ΒΙΚΥΣ ΣΙΑΜΑΝΤΑ


ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ


        Ένα από τα πολυτιμότερα δώρα που μπορούν οι γονείς να προσφέρουν στα παιδιά τους είναι η παιδεία, και όχι απαραίτητα γνωστικές πληροφορίες. Συνήθως, οι γονείς, αγχωμένοι για τη σχολική επίδοση των παιδιών τους, γίνονται αρκετά πιεστικοί, αντικαθιστώντας τη διδακτική διαδικασία της μελέτης στο σπίτι με έναν εξουθενωτικό αγώνα διαβάσματος τόσο για τους ίδιους όσο και για τα παιδιά. Για να είναι αποτελεσματική όλη αυτή η διαδικασία, στόχος των γονέων θα πρέπει να είναι η προσωπική ευτυχία και ηρεμία του παιδιού και όχι η σχολική επίδοση. Η δημιουργία εσωτερικών κινήτρων θα οδηγήσουν στην ουσιαστική μάθηση του παιδιού. Σε αντίθεση, η πίεση, το άγχος και η επιμονή έχει παρατηρηθεί ότι οδηγούν σε ρήξη τις σχέσεις γονέα-παιδιού. 

      Στο τελευταίο είναι σημαντικό να δίνεται ο κατάλληλος χρόνος και χώρος ώστε να δρα αυτόνομα, να αποκτήσει το ίδιο την επιθυμία για γνώση, να αναπτύξει προσωπικές δεξιότητες με βάση τις οποίες θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις σχολικές απαιτήσεις.Σε αυτό, βέβαια, δε συμβάλει ο τυποποιημένος- παραδοσιακός τρόπος διδασκαλίας στο σχολείο, με το φόρτο εργασίας και τις πολλαπλές ασκήσεις για το σπίτι που δε χαρακτηρίζονται από προσωποποίηση σε κανένα επίπεδο. 

        Ωστόσο, είναι καίριο το παιδί να γνωρίζει τις υποχρεώσεις του, αλλά και να τις διαχειρίζεται κατάλληλα. Πολλές φορές έρχεται αντιμέτωπο με δυσκολίες που το οδηγούν να «σηκώσει τοίχους» και να αρνείται το διάβασμα. Και εκεί έρχεται ο γονέας, έχοντας το άγχος ότι η επίδοση του παιδιού συνδέεται άμεσα με τη δική του εικόνα προς το σχολείο –και όχι μόνο- να επιφορτίσει την όλη κατάσταση ερχόμενος σε σύγκρουση με το παιδί του. 

       Τα άγχη αυτά είναι αναμενόμενα και απολύτως δικαιολογημένα. Το ζήτημα, όμως, είναι να λειτουργούν παραγωγικά. Οι γονείς να αποδέχονται το παιδί τους για αυτό που είναι, κατανοώντας το όταν αυτό προβάλλει αρνητικά συναισθήματα απέναντι στη μάθηση. Έχοντας ρεαλιστικές απαιτήσεις και ενθαρρύνοντας το διάλογο μαζί του, να τονίζουν τα θετικά του σημεία και να το ενθαρρύνουν να συνεχίσει δίνοντας του και εναλλακτικές δράσεις όταν το ίδιο πιέζεται. Έτσι, διαχωρίζουν το ρόλο τους από το ρόλο του «δασκάλου», βρίσκονται κοντά στο παιδί τους και το αντιμετωπίζουν σα μια ξεχωριστή προσωπικότητα, με την οποία μπορούν να μοιραστούν προβληματισμούς. 

         Το παιδί, κατά αυτόν τον τρόπο, καταλαβαίνει ότι έχει δίπλα του ανθρώπους που το αγαπούν, το σέβονται και το υπολογίζουν. Τότε, ακόμα και οι αποτυχίες του θα είναι κάτι που από μικρή ηλικία θα ξέρει να αντιμετωπίζει, καθώς θα γνωρίζει ότι ό,τι κατάφερε, το κέρδισε στηριζόμενο στις δικές του δυνάμεις και ότι δε θα είναι λιγότερο αγαπητό εξαιτίας αυτών.

        Δίνοντας έμφαση, λοιπόν, στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και της θετικής αυτοεικόνας του παιδιού, αυτό μπορεί να οδηγηθεί σε υψηλές σχολικές επιδόσεις, αλλά και στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση κάθε δυσκολίας που θα συναντήσει σε όλο το εύρος της ζωής του. 

      Η έννοια της υπευθυνότητας και της ανεξαρτησίας που θα καλλιεργηθεί στους κόλπους της οικογένειας θα αποτελέσουν τις ρίζες για να κτίσει μια ζωή ποιοτική, ουσιώδη και ευτυχισμένη.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...