Τοῦ Νικολάου Γ. Κατσούλη
![]() |
| VERITAS IN LUMINE ET TENEBRIS |
Ἡ περιβαλλοντική ρητορική τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀναγκαιότητας διάσωσης τοῦ πλανήτη, ὑπέστη μία μετατόπιση ἀπό τήν τεχνοκρατική διαχείριση στήν ἐπιβολή μιᾶς νέας, ἐκκοσμικευμένης «πνευματικότητας». Ἡ Σύνοδος Κορυφῆς τοῦ Ρίο (1992) ἀποτέλεσε τό κομβικό σημεῖο ἐκείνο ὅπου ἡ «βιώσιμη ἀνάπτυξη» μετουσιώθηκε ἀπό πολιτικοοικονομικό δόγμα σέ ὄχημα προώθησης μιᾶς καθολικῆς, συγκρητιστικῆς θρησκευτικῆς ἰδεολογίας.









