Κάποιοι νομίζουν πως σας ξέρουν...


Δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου



ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ

Τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει τόσο πολύ στο να έρθουμε κοντά με την πατρική μας οικογένεια;

Η <ανυπαρξία ουσιαστικής σχέσης> θα μπορούσε να είναι μια απάντηση για αυτό το ερώτημα. Το οικογενειακό μας παρελθόν λειτουργεί ως πρόλογος για την ζωή μας και μεις καλούμαστε να αντιληφθούμε, να αφήσουμε πίσω μας αλλά και να διαφοροποιηθούμε από τακτικές και συμπεριφορές για να προχωρήσουμε. Ωστόσο η ιστορία της οικογένειας μας είναι ριζωμένη μέσα μας και η τελεία που εμείς θα κληθούμε να βάλουμε σε πάγιες τακτικες, σε στερεότυπικές αντιδράσεις, σε παγιωμένα αρχέτυπα θα μας στοιχίσει.Το τίμημα που θα πληρώσουμε; Το βίωμα της ψυχολογικής αποκλήρωσης.

Κάθε σταθμός στο οικογενειακό γενεόγραμμα, κάθε γεγονός είναι ένας κρίκος σε μια πολυεπίπεδη αλυσίδα προτύπων που συνθέτουν την οικογενειακή μας ταυτότητα. Η οικογένεια είναι το συναισθηματικό σύστημα τεσσάρων περίπου γενεών. Αυτό το συνονθύλευμα γεγονότων, προσώπων, χαρακτήρων έχουν ένα κοινό παρελθόν και ενδεχομένως κοινές προσδοκίες. Αν κάποιο μέλος της οικογένειας διαφοροποιηθεί μοιάζει σαν να προσπαθεί να αποσχιστεί από τις μέχρι τώρα προσδοκίες, αξίες, ήθη της οικογένειας του. Η οικογένεια θα χρειαστεί λοιπόν να τον αποβάλει καθότι η διαφοροποίηση του αυτή λειτουργεί ως μίασμα των κοινώς αποδεκτών πρακτικών της οικογένειας.

Σε αυτό τον γενεαλογικό κύκλο της οικογένειας φαίνεται πως οικογενειακά ζητήματα που δεν επιλύθηκαν σε κάποιο σημείο επιζητούν να επιλυθούν σε κάποιο άλλο σημείο. Οι σκελετοι των προγόνων μας μένουν κλεισμένοι στα μπαούλα καθότι κάποια μυστικά τους παρέμειναν ανείπωτα. Αυτά τα μυστικά μπορεί να στοιχειώσουν γενεές γενεών. Οι στοιχειωμένες γενιές δεν μπορούν να έχουν ειλικρινείς σχέσεις γιατί τα μυστικά τους μπορούν να αποκαλύπτουν την τρωτότητα της οικογένειας.

Η οικογένεια σας νομίζει πως σας ξέρει, νομίζει πως ξέρει ποιος άνθρωπος είστε καθότι αντιλαμβάνεται τον χαρακτήρα σας σε σχέση με την ποιότητα της σχέσης που έχετε μεταξύ σας. Αυτό εξαρτάται και από τον ρόλο που έχετε στην οικογένεια. Αν είστε το καλό ή το κακό παιδί, ο ήρωας, ο αποδιοπομπαίος τράγος, το θύμα, ο γελωτοποιός κ.ά. Αυτό τον ρόλο συνήθως τον δίνει άτυπα η οικογένεια στο κάθε μέλος της. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο ρόλος αυτός είναι δοτός στο μέλος της οικογένειας από την γέννηση του καθ'ότι ο ρόλος αυτός εξυπηρετεί την μητέρα ή τον πατέρα, καλύπτει τα κενά τους, τις προσδοκίες τους για το μέλλον της οικογένειας.

Άρα μας δίνετε ένας ρόλος χωρίς να ερωτηθούμε αν είμαστε σε θέση ή αν θέλουμε να τον ακολουθήσουμε. Ανάλογα με την αντίσταση που θα επιδείξουμε σε αυτό τον ρόλο ή τον βαθμό της συμμόρφωσης θα συσταθεί η σχέση μας με τά υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όταν η οικογένεια αντιμετωπίζει δυσκολίες και ως αποτέλεσμα των δυσκολιών αυτών επισυμβαίνουν συγκρούσεις και εντάσεις, τα μέλη της πιεζονται να σκεφτούν και να δράσουν. Εκεί διαφαίνεται η συναισθηματική ευστροφία του κάθε μέλους.

Πολλές φορές τα μέλη της οικογένειας στέκονται ενώπιων διλημμάτων: να θυσιάσουν την προσωπική τους ταυτοτητα για χάρην της οικογενειακής πίστης ή να διαφοροποιηθούν διατηρώντας ακέραια την ταυτότητα τους. Αν πράξουν το πρώτο <τιμούνται> ως πιστά μέλη από την οικογένεια αλλα συγχωνεύονται. Δηλαδή, σαν άτομα χάνουν τα προσωπικά τους όρια και υποτάσσονται στις ανάγκες των άλλων. Αν διαφοροποιηθούν εξοστρακίζονται συναισθηματικά από την οικογένεια αλλά διατηρούν τη ατομικότητα τους.

Για κάποιους ανθρώπους, η σχέση με τους γονείς τους είναι η πιο δύσκολη σχέση της ζωής τους. Το ιδανικό για τον κάθε άνθρωπο θα ήταν να έχει μια ποιοτική σχέση με τους γονείς του και τα οικεία του πρόσωπα. Αυτό το ιδανικό ωστόσο πολλές φορές επιτυγχάνεται δύσκολα. Το να αποδεχθούμε τους οικείους μας συνεπάγεται με το να σταματήσουμε να θέλουμε να αλλάξουν την στάση τους απέναντι μας.

Αν λοιπόν εκμηδενίσουμε τις προσδοκίες που έχουμε προς τους οικείους μας τότε θα σταματήσουμε να πληγωνόμαστε από την συμπεριφορά τους. Θα σταματήσουμε να αυτοενοχοποιούμαστε επειδή δεν είμαστε το παιδί που προσδοκούσαν να είμαστε. Και τότε ενδέχεται να απαλλαγούμε από το βάρος της ψυχολογικής αποκλήρωσης που βιώνουμε εξαιτίας της ανυπαρξίας της σχέσης που έχουμε με την οικογενεια μας.

Αυτό το αυτογνωσιακό ταξίδι της οικογενειακής μας ιστορίας είναι ουσιαστικό για την πορεία της ζωής μας.

Είναι σημαντικό να ξέρεις ότι αγαπάς και εκτιμάς την οικογένεια σου και το κάθε μέλος της ωστόσο αυτό δεν συνεπάγεται με το ότι είσαι αναγκασμένος να θυσιάσεις την προσωπική σου ταυτότητα για να σε αποδεκτούν!


DMCA.com Protection Status


author image

About the Author

This article is written by: Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου - She studied Psychology at Aristotle University on scholarship from IKYK. She has 5 postgraduate specializations: in counseling psychology in the School-Evolutionary Psychology, in Educational Administration units, in Art Therapy, in Shipping and Finance and PhD in Developmental Psychology from Aristotle University.. She is writing for Φιλόλογος Ερμής since the February of 2017. Read More