Ἡ δαιμονικὴ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ «Ἐσφαγμένου Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ»




Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς
κ. Σεραφείμ





Ἔγινε πλέον ἔθος τοῦ τηλεοπτικοῦ διαύλου ΣΚΑΪ ἡ κατά τήν Ἁγία και Μεγάλη Ἑβδομάδα κάθε ἔτους, ἀνασταύρωσις τοῦ Ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου μέ τήν τηλεοπτική ἀναπαραγωγή δῆθεν ἐπιστημονικῶν ντοκυμαντέρ ποὺ ὅλως περιέργως ἄρχονται καί τελειοῦνται με Ἑβραίους συνεντευξιαζομένους, πού σκοπόν ἔχουν τήν ἀπομείωσιν καί τήν κατασπίλωσι τοῦ Παναγίου Προσώπου τοῦ Σωτῆρος και Λυτρωτοῦ Κυρίου καί εἶναι ἐνδεικτικόν τό γεγονός ὅτι ἐπιλέγονται οἱ ἱερώτερες ἡμέρες τῆς Χριστιανοσύνης γιά τήν δαιμονική ἐπίθεσι κατά τοῦ «Ἐσφαγμένου Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ», κατά τῆς «Ὀδυνωμένης Ἀγάπης» πού ἔτεμε τήν ἱστορία καί πού μέ τό Αἷμα Της  ὑπέγραψε τό «Σύνταγμα τῆς Χάριτος», τήν Καινή Διαθήκη.


Ἀπευθυνθήκαμε ὡς ἐπιχώριος Ἐπίσκοπος τῆς περιοχῆς πού δραστηριοποιεῖται ὁ ΣΚΑΪ, στόν κ. Γιάννη Ἀλαφοῦζο, μέ τήν παράκλησι νά σεβασθεῖ ὁ τηλεοπτικός του Δίαυλος, τό Πανάγιον καί Λατρευτόν Πρόσωπον τοῦ Σωτῆρος μέ τήν ὑπʼ ἀριθ. 425/7-4-2015 ἐπιστολή μας, ἐπειδή εἶχαν προγραμμματισθεῖ τά ἐπαίσχυντα καί βορβορώδη τερατουργήματα τοῦ Σιωνιστικοῦ Ἑβραϊκοῦ λόμπυ καί ἡ ἀπάντησις μᾶς ἐδόθη λίαν εὐγενῶς μέ την ἀναμετάδοσι τῶν αἰσχρουργημάτων. Τόσον πολύ σέβεται τήνἘκκλησία, ὁ κ. Γιάννης Ἀλαφοῦζος. Βέβαια καί στόν κ. Ἀλαφοῦζο καί στούς Σιωνιστάς κατασκευαστάς τῶν ντοκυμαντέρ ἀπαντᾶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία διά τῆς ὑμνολογίας της: «Μτην φυλττεις τν τφον, κουστωδα. Ο γρ καθξει τμβος ατοζωαν.» (Συναξάριον Μεγάλου Σαββάτου) καί ὅσα αἴσχιστα και βορβορώδη ψεύδη καί γελοιότητες καί ἄν ἐκμέσουν οἱ Ἑβραῖοι Σιωνιστές Ραββῖνοι στήν Ἁγία μας Χώρα, τήν αἱματοπότιστη ἀπό τό αἷμα τῶνΜαρτύρων, τήν ἀπάντησιν δίδουν τά ἑκατομμύρια τῶν πιστῶν πού κατακλύζουν τούς πανίερους ναούς μας καί οἱ χιλιάδες τῶν νέων ἀνθρώπων πού μεταλαμβάνουν μετά ζέσεως καί λατρείας τοῦ Δεσποτικοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦἘνσαρκωθέντοςΘεοῦ Λόγου. Ἄλλωστε ἀναιροῦνται οἱ φαιδρότητες καί γελοιότητες τῶν Ἑβραίων Ταλμουδιστῶν ἀπό τό γεγονός ὅτι ἐνῶ εὐτελίζουν τό Πανάγιον Πρόσωπον τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, χαρακτηρίζοντάς Τον ὡς «τίποτα», τήν ἰδία στιγμή ἐπί 2.015 χρόνια ἀσχολοῦνται μετά ἀνειπώτου μανίας, μίσους καί ἐμπαθείας μέ Αὐτό τό δῆθεν «Τίποτα». 


Στο ἐρώτημα, μόνο ὁ κ. Γιάννης Ἀλαφοῦζος ἔχει τήν εὐθύνη τῆς ἀνασταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ κάθε Πάσχα ἤ καί οἱ καθʼ οἱονδήποτε τρόπον ἐργαζόμενοι στόν εἰδησεογραφικό ὅμιλο ΣΚΑΪ ἡ ἀπάντησις εἶναι σαφεστάτη: ὅλοι ὅσοι ἀδιαμαρτύρητα συνευδοκοῦν ἤ σιωποῦν σε αὐτήν τήν πρόδηλη κατά τοῦ ζῶντος Θεοῦ ἐπίθεση, ἐπισύρουν ἐπί τάς κεφαλάς των τήν αἰώνια καταδίκη καί προγεύονται ἀπό τώρα τῆς αἰωνίου κολάσεως. Καί μη ἀκοῦνε τούς «χρήσιμους ἠλίθιους» τοῦ δαιμονικοῦ περιπαίγματος πού μπορεῖ νά εἶναι καί μεγαλόσχημοι «ρασοφόροι» ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο ἀγαπολογία καί παραμυθία, διότι εἶναι ἀσφαλῶς ἀγάπη ἀβόλιστος ἀλλά καί δικαιοσύνη καί ἀλήθεια πού διασάλπισε «Λέγω, δὲ ὑμῖν · πᾶς ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὁ δὲ ἀρνησάμενός με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ.» (Λουκ. ιβ΄, 8-9).


Ἀπαντῶντες τώρα στούς Σιωνιστάς Ραββίνους καί τούς συνεργούς τους, πού στά ἐργοστάσια ὑποδημάτων τους στήν Κίνα, χαράσσουν τό σύμβολο τῆς Χριστιανοσύνης τόν Τίμιον καί Ζωοποιόν Σταυρόν, γιά νά ποδοπατεῖται ἀσεβῶς καί πού συγγράφουν και διαδίδουν τά δῆθεν ἀποκαλυπτικά ντοκυμαντέρ, τούς λέμε ὅτι διασαλπίζοντες τήν τήρηση τῶν 613 κανόνων τῆς Τορά (Νόμου) ἀλλοιώνουν, διαστρέφουν καί παρερμηνεύουν πλήρως τήν Τορά καί βέβαια τόν προφητισμό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέ τήν Καμπαλά πού ἰσχυρίζονται ὅτι ἀποτελεῖ τήν ἐσωτερική γνῶσι τῆς Τορά. Ἡ Καμπαλά ὅμως, ὅπως οἱ ἴδιοι οἱ Ραββῖνοι ἀναφέρουν στά κείμενά τους (Scholem, Εἰσαγωγή στήν Καμπάλα, Roihlini, Ἡ τέχνη τῆς Καμπαλά, Waite AE The Doctrine and Literature of the Kabalah, Hall MP The secret teaching of all ages), δέν ἀποτελεῖ τήν ἐσωτερική γνώση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλά τήν ἀπόλυτη διαστροφή της σέ τέτοιο βαθμό ὥστε νά θεωρεῖται ὅτι ὁ Θεός εἶναι μιά ἀπρόσωπη θεότητα τό Εin Sof «τό ἀπόλυτο τίποτα». Ἡ δημιουργία θεωρεῖται ὡς μιά συνεχής ἐξέλιξη ἐκδήλωση τοῦ «Θεοῦ τίποτα», τήν ὁποία οἱ μυστικιστές Ραββῖνοι προβάλλουν μέ τόν ἄκρατο ἀποφατισμό μέσῳ τῆς ἀποκρυφιστικῆς τεχνικῆς τοῦ διαλογισμοῦ, ὡς δῆθεν προορισμένη νά ἀναγεννηθῇ τήν ἐποχή τῆς ἔλευσης τοῦ δῆθεν Μεσσία, ἑνούμενη μέ τον Ἑωσφόρο. Ἡ Καμπαλά εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἑνώσεως τῶν ἀνθρώπων μέ τούς δαίμονες. Ἑπομένως καί οἱ Ραββῖνοι τοῦ Ἰσραήλ ὡς λ. χ. ὁ κ. Μαρδοχαῖος Φριζῆς μέ ἀναφορές τους ἐπιμαρτυροῦν καί ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ὁ θεϊσμός τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν Δικαίων καί τῶν Προφητῶν μετεβλήθη ἀπό τό Ραββινικό κατεστημένο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους σέ φρικώδη Ἑωσφορισμό καί σατανολατρεία. Διʼ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο οἱ Ραββῖνοι συνέγραψαν τό φρικιαστικό Ταλμούδ, μέ τό ὁποῖο ἀλλοίωσαν πλήρως ὅλο τό πνευματικό καί ὀντολογικό μέγεθος τοῦ Νόμου καί τῶν Προφητῶν ἀρνούμενοι μετά μανίας καί τρομακτικῆς ἐμπαθείας τόν μόνο ἀληθῆ Μεσσία, τον ἐνσαρκωθέντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ Πατέρα, Ἰησοῦν Χριστόν.


Ἀδαμάντινο ἐπιστέγασμα τῆς φύσει καί οὐσίᾳ θεότητος τοῦ ἀληθοῦς Μεσσίου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ ὁ Προφητισμός, τον ὁποῖον ἐσκεμμένως θέλει να ἀγνοεῖ κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ὁ Ἰουδαϊσμός. Ὁ προφητάναξ Δαυΐδ εἰς τόν ΡΘ΄ Ψαλμόν γράφει: «Επεν Κύριος τ Κυρί μου κάθου κ δεξιν μου ως ν θ τούς χθρούς σου ποπόδιον τν ποδν σου». Ὁ μεγαλοφωνότατος Ἠσαΐας Ζ΄14 «διά τοτο δώσει Κύριος ατ σημεον: δού Παρθένος ν γαστρί ξει καί τέξεται υόν καί καλέσεις τό νομα ατο μμανουήλ», Θ΄6 «τι παιδίον γεννήθη μν υός καί δόθη μν, ο ρχή γεννήθη πί το μου ατο καί καλεται τό νομα ατο μεγάλης βουλς γγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός σχυρός, ξουσιαστής, ρχων ερήνης, πατήρ το μέλλοντος αἰῶνος», ΛΕ΄3-10 «δού Θεός μν κρίσιν νταποδίδωσι και νταποδώσει, ατός ξει καί σώσει μς». ΝΒ΄ 13-14, «δο συνσει πας μου κα ψωθσεται κα δοξασθσεται κα μετεωρισθσεται σφδρα. ν τρπον κστσονται π σ πολλο οτως δοξσει π τν νθρπων τ εδς σου κα δξα σου π υἱῶν νθρπων» ΝΓ΄1-12 «Κύριε, τς πστευσε τ κο μν; κα βραχων Κυρου τνι πεκαλφθη; νηγγελαμεν ς παιδον ναντον ατο, ς ρζα ν γ διψσ. οκ στιν εδος ατ οδ δξα· κα εδομεν ατν, κα οκ εχεν εδος οδ κλλος· λλ τ εδος ατο τιμον κα κλεπον παρ πντας τος υος τν νθρπων· νθρωπος ν πληγ ν κα εδς φρειν μαλακαν, τι πστραπται τ πρσωπον ατο, τιμσθη κα οκ λογσθη. οτος τς μαρτας μν φρει κα περ μν δυνται, κα μες λογισμεθα ατν εναι ν πν κα ν πληγ π Θεο κα ν κακσει. ατς δ τραυματσθη δι τς μαρτας μν κα μεμαλκισται δι τς νομας μν· παιδεα ερνης μν πʼ ατν. τ μλωπι ατο μες ἰάθημεν. πντες ς πρβατα πλανθημεν, νθρωπος τ δ ατο πλανθη· κα Κριος παρδωκεν ατν τας μαρταις μν. κα ατς δι τ κεκακσθαι οκ νογει τ στμα ατο· ς πρβατον π σφαγν χθη κα ς μνς ναντον το κεροντος ατν φωνος, οτως οκ νογει τ στμα. ν τ ταπεινσει κρσις ατο ρθη· τν δ γενεν ατο τς διηγσεται; τι αρεται π τς γς ζω ατο, π τν νομιν το λαο μου χθη ες θνατον. κα δσω τος πονηρος ντ τς ταφς ατο κα τος πλουσους ντ το θαντου ατο· τι νομαν οκ ποησεν, οδ ερθη δλος ν τ στματι ατο. κα Κριος βολεται καθαρσαι ατν π τς πληγς. ἐὰν δτε περ μαρτας, ψυχ μν ψεται σπρμα μακρβιον· κα βολεται Κριος φελεν π το πνου τς ψυχς ατο, δεξαι ατ φς κα πλσαι τ συνσει, δικαισαι δκαιον ε δουλεοντα πολλος, κα τς μαρτας ατν ατς νοσει. δι τοτο ατς κληρονομσει πολλος κα τν σχυρν μεριε σκλα, νθ ν παρεδθη ες θνατον ψυχ ατο, κα ν τος νμοις λογσθη· κα ατς μαρτας πολλν ννεγκε κα δι τς μαρτας ατν παρεδθη».


Πρέπει νά ἐπισημειωθῇ ἐνταῦθα ὅτι τά φληναφήματα τῶν Ραββίνων ὅτι δῆθεν τό κείμενο αὐτό ἀναφέρεται εἰς τόν Ἰουδαϊκό λαό εἶναι καταγέλαστα διότι ἐκ τῶν συμφραζομένων παρουσιάζεται ὁ Μεσσίας ὡς ἄτομον διακρινόμενον τοῦ λαοῦ, διά τάς ἁμαρτίας τοῦ ὁποίου και ἀποθνήσκει. Εἶναι σαφής καί ἀναντίρρητος ἡ προφητική ρῆσις τοῦ Ἡσαΐου διά τήν ἐπί γῆς πορείαν και τό ἱερόν ἔργον τοῦ ἀληθοῦς Μεσσίου πού διϊστορικῶς ἐφαρμόζεται μόνον εἰς τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.


Ὡσαύτως ὀγκόλιθος συντριπτικός διά τάς ψευδολογίας τῶν ραββίνων τοῦ ἑβραϊκοῦ ἔθνους ἀποτελεῖ ἡ Προφητεία τοῦ Δανιήλ Θ΄ 21-27 «κα τι μο λαλοντος ν τ προσευχ κα δο νρ Γαβριλ, ν εδον ν τ ρσει ν τ ρχ, πετμενος κα ψατ μου σε ραν θυσας σπερινς. κα συντισ με κα λλησε μετ' μο κα επε· Δανιλ, νν ξλθον συμβιβσαι σε σνεσιν· ν ρχ τς δεσες σου ξλθε λγος, κα γ λθον το ναγγελα σοι. τι νρ πιθυμιν ε σ· κα ννοθητι ν τ ρματι κα σνες ν τ πτασίᾳ. βδομκοντα βδομδες συνετμθησαν π τν λαν σου κα π τν πλιν τν γαν σου το συντελεσθναι μαρταν κα το σφραγσαι μαρτας κα παλεψαι τς νομας κα το ξιλσασθαι δικας κα το γαγεν δικαιοσνην αἰώνιον κα το σφραγσαι ρασιν κα προφτην κα το χρσαι γιον γων. κα γνσ κα συνσεις· π ξδου λγου το ποκριθναι κα το οκοδομσαι ερουσαλμ ως χριστο γουμνου βδομδες πτ κα βδομδες ξηκονταδο· κα πιστρψει κα οκοδομηθσεται πλατεα κα τεχος, κα κκενωθσονται ο καιρο. κα μετ τς βδομδας τς ξηκονταδο ξολοθρευθσεται χρσμα, κα κρμα οκ στιν ν ατ· κα τν πλιν κα τ γιον διαφθερε σν τ γουμν τ ρχομν κα κκοπσονται ν κατακλυσμ, κα ως τλους πολμου συντετμημνου τξει φανισμος. κα δυναμσει διαθκην πολλος, βδομς μα· κα ν τ μσει τς βδομδος ρθσετα μου θυσα κα σπονδ, κα π τ ερν βδλυγμα τν ρημσεων, κα ως τς συντελεας καιρο συντλεια δοθσεται π τν ρμωσιν»

Ὁ πρ. Δανιήλ ὁμιλεῖ ὅτι ὁ Θεός εὐσπαγχνίσθη τόν λαόν Του καί την ἁγίαν πόλιν Του καί δέν ἀπομένουν παρά 70 ἑβδομάδες, γιά νά καταλυθῇ τό κράτος τῆς ἁμαρτίας, να παύσουν οἱ προφητεῖες καί οἱ ὁράσεις καί νά χρισθῇ ὁ ἅγιος τῶν ἁγίων. Καί βέβαια δέν ἀναφέρεται σέ ἑβδομάδες ἡμερῶν ἀλλά σε ἑβδομάδες ἐτῶν, ὅπως καί οἱ ἴδιοι οἱ Ραββῖνοι Saabia Gaon καί Aben Esra ἀποδέχονται. Ὁ πρ. Δανιήλ ὁμιλεῖ περί 70 ἑβδομάδων πού ὑποδιαιρεῖ εἰς τρεῖς περιόδους. (στ. 25), ἑπτά ἑβδομάδες ἀποτελοῦν την πρώτη περίοδο πού ἀρχίζει ἀπό τοῦ χρόνου ἐκδόσεως διατάγματος πρός ἀνοικοδόμηση τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ δευτέρα περίοδος ἀποτελεῖται ἀπό 62 ἑβδομάδες καί ἡ Τρίτη περίοδος εἶναι μία ἑβδομάς, κατά τήν ὁποία θά ἐνεφανίζετο ὁ Μεσσίας. Ἑπτά ἑβδομάδες ἐκπροσωποῦν 49 χρόνια καί 70 ἑβδομάδες 490 χρόνια, τά ὁποῖα θά παρήρχοντο ἀπό τήν ἀνοικοδόμηση τῆς Ἱερουσαλήμ μέχρι τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσία. Ἡ ἀνοικοδόμησις τῆς Ἱερουσαλήμ μετά τῶν τειχῶν αὐτῆς ἄρχισε ἀπό τό διάταγμα τοῦ Ἀρταξέρξου Μακρόχειρος (455π.Χ.) καί συνεπῶς αἱ ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες ἐτῶν ἔληξαν τό ἔτος 34 μ.Χ. Ἡ τελευταία ἑβδομάς ἄρχεται ἀπό τοῦ ἔτους 28 π.Χ. καί κατά το ἥμισύ της κατά τό 31 μ.Χ. ἀναπέμπεται πρός τόν οὐρανό θυσία καί σπονδή διά τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί ἀληθοῦς Μεσσία Ἰησοῦ Χριστοῦ, μετά την ἀναφορά τῆς ὁποίας, βεβηλώνεται ἐρημούμενον τόν ἱερόν τοῦ Θεοῦ καί δέν παρέρχονται παρά ὀλίγα χρόνια διά τήν καταστροφήν τῶν Ἱεροσολύμων ἀπό τόν Ῥωμαῖο αὐτοκράτορα Τίτο τό 70 μ.Χ. Ἡ πολύκροτη αὐτή προφητεία τοῦ Δανιήλ πού μέ ἱστορική ἀκρίβεια καθορίζει καί τόν χρόνο τῆς ἐπιφανείας καί τόν θάνατον τοῦ ἀληθοῦς Μεσσίου ἀποτελεῖ αἰώνιον κόλαφον κατά τῆς διαστροφικῆς μανίας κατά τῆς ἀληθείας τῶν Ραββίνων τοῦ ἑβραϊκοῦ ἔθνους.
Δέν εἶναι ὅμως μόνο, οἱ Προφητεῖες αὐτές πού προαναγγέλλουν τήν ἐνανθρώπηση τοῦ αἰωνίου Λόγου – Υἱοῦ ἐν τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ. Ὑπάρχουν καί ἄλλες ἐξαιρετικῶς πολλές προκαθορίσασαι σαφῶς καί ἐν ἄκρᾳ λεπτομερείᾳ:
·        Α. Τό ἄχρονον τοῦ Λόγου Υἱοῦ. Ψαλμ. Β:1-10.
·        Β. Τήν προσκύνησιν τῶν μάγων. Ψαλμ. ΟΑ(ΟΒ):10-11.
·        Γ. Τήν διδασκαλία καί τό ἀπολυτρωτικό καί κοσμοσωτήριο ἔργο Του Γεν. ΜΘ:10, Ψαλμ. Β:1-10, ΟΑ(ΟΒ):6-18, Μιχ. Δ:2-3, Ἠσ. Θ:1-8, ΝΒ:13-15, ΝΓ:4, ΝΕ:13, Ξ:1-7, Ζαχ. ΙΓ:1-7.
·        Δ. Τά θαύματά Του Ἡσ. ΛΕ:1-6.
·        Ε. Τήν εἰς Ἱεροσόλυμα εἴσοδόν Του ἐπί πώλου ὄνου Ζαχ. Θ:9.
·        Στ. Τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα καί τά τριάκοντα ἀργύρια καί τήν διʼ αὐτῶν ἀγορά τοῦ ἀγροῦ τοῦ κεραμέως Ζαχ. ΙΑ:12-13.
·        Ζ. Τήν ἐγκατάλειψή Του ὑπό τῶν μαθητῶν Του Ψαλμ. ΛΖ(ΛΗ):12-15, Ζαχ. ΙΓ:6-7
·        Η. Τούς ἐμπαιγμούς, τά ραπίσματα, τόν στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, τόν διαμερισμόν τῶν ἐνδυμάτων Του διά κλήρου, τόν κάλαμον μέ τήν χολήν καί τό ὄξος Ἡσ.Ν:6, ΝΓ:4-7, Ψαλμ. ΚΑ(ΚΒ):17-19, Ψαλμ. ΞΗ(ΞΘ):22.
·        Θ. Τήν σταύρωσή Του μεταξύ δύο κακούργων καί τον σκοτισμό τοῦ ἡλίου Ἡσ. ΝΓ:12, Δαν.Θ:26, Ζαχ. ΙΓ:6 .
·        ΙΑ. Τήν ἐν θριάμβῳ κάθοδον εἰς τόν ἅδην Ἰώβ ΛΗ:17.
·        ΙΒ. Τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν Ψαλμ.ΙΕ(Ις):9-10, Νς, ΞΗ:19.
·        ΙΓ. Τήν διάδοσιν τῆς διδασκαλίας Του εἰς ὅλον τόν κόσμον Ἡσ. ΜΒ:1-5, ΝΒ:13-15, ΝΕ:4-5, ΞΑ:4-14 κλπ. 


Ὑπό τῶν θεοεικέλων προφητῶν τοῦ Ἰσραήλ προεφητεύθη σαφῶς ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ αἰωνίου Θεοῦ Λόγου, προανηγγέλθη ἡ μετά τήν ἐνανθρώπησι θεανδρική Του δρᾶσις, ἡ σταύρωσίς Του καί ἡ ἀνάστασίς Του ἐκ νεκρῶν καί ἡ διάδοσις τῆς διδασκαλίας Του εἰς πάντα τά ἔθνη. Θά ἠδυνάμεθα νά γράφωμεν ἐπί ἡμέρας διά την ἀνατροπήν τῶν κακοδοξιῶν καί τῆς ἀναληθείας τῶν ραββίνων τοῦ Ἰσραήλ ἀλλά ἐμποδιζόμεθα ἀπό τον χῶρον. Κατακλείομεν ὅμως μέ την κυρίαν ἐπισήμανσι τοῦ μακαριστοῦ πρώην ῥαββίνου Δαυΐδ Κοῦπερ, προσελθόντος εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ὁ ὁποῖος εἰς τό πολυσήμαντον βιβλίον του «Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ» πού «ἐξηφανίσθη» διά παρεμβάσεως τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ ἀπέδειξε ὅτι ὁ ἀληθής Θεός τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὁ Τρισυπόστατος ἕνας καί μοναδικός Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Πανάγιο Πνεῦμα.


Ἡ δῆθεν τρομερά ὁμολογία τοῦ Ἰσραήλ πού ἐπικαλοῦνται μετʼἐπιτάσεως οἱ ραββῖνοι αὐτοῦ ὅτι ὁ Θεός εἶναι «εἷς» Δευτ. ΣΤ:4 πού εἰς την μετάφρασιν τῶν Ο΄ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἄκουε Ἰσραήλ Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστίν» ἀποτελεῖ τήν πλέον εὔγλωττον διακήρυξιν τοῦ θεόπτου Μωϋσέα διά τό Τριαδικόν δόγμα, διότι εἰς τό Μασοριτικό κείμενο ἡ λέξι ὁ Θεός ἡμῶν ἀναγράφεται διά τῆς συνθέτου λέξεως «ἐλωέ» ἡ ὁποία εἶναι συνεζευγμένη κατάσταση τῆς λέξεως «ἐλωίμ» και σημαίνει πάλι «οἱ Θεοί» καί τῆς λέξεως «νοῦ» πού σημαίνει «ἡμῶν». Ἑπομένως τό χωρίο σέ ἀκριβῆ μετάφραση ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἄκουε Ἰσραήλ Κύριος οἱ Θεοί ἡμῶν, Κύριος εἷς ἐστί». Ἡ λέξις ὅμως «εἷς» τοῦ ἱεροῦ κειμένου εἶναι ἡ λέξις «ἐχάδ» πού ἔχει σύνθετη ἔννοια καί σημαίνει μονάδα σύνθετον (Πρβλ. Γεν. Α:5, Β:24, Ἰεζ. ΛΖ:17 κἄ) καί δέν ἐννοεῖται συνεπῶς ἡ ἀπόλυτος μονάς διά τῆς λέξεως αὐτῆς, διότι τότε θά ἐγράφετο ἀντʼ αὐτῆς ἡ λέξις «γιαχίδ». Συνεπῶς ὁ θεόπτης Μωϋσῆς διακηρύσσει ὅτι ὁ Θεός κατά τήν οὐσία καί τήν φύση αὐτοῦ εἶναι εἷς ἀλλά ὑποστατικῶς εἶναι Τριάς. Εἷς Θεός ἐν τρισί ὑποστάσεσι.


Ἄς μή ἐνοχλοῦνται λοιπόν οἱ Ραββῖνοι τοῦ Ἑβραϊκοῦ Ἔθνους, ὅταν σύμφωνα μέ τίς διακηρύξεις τῶν Γραφῶν ἡ Ἐκκλησία διαχρονικῶς διασαλπίζει ὅτι ὁ ἀναμενόμενος ἀπό αὐτούς Μεσσίας εἶναι ὁ φρικτός Ἀντίχριστος. Ἄλλωστε ἡ ἐνασχόλησις μέ τήν Καμπάλα και τόν ἀποκρυφισμόν της, τίς ἐπικλήσεις δαιμόνων καί τήν μαύρη μαγεία, τήν χρῆσι τῆς Σολωμονικῆς τούς «προευπρεπίζει» ἱκανῶς. Σέ αὐτό τό ἔργο ἐδούλευσε και φέτος ὁ τηλεοπτικός ΣΚΑΪ, διʼ αὐτό καί δικαιωνόμεθα πλήρως πού ὡς Μητρόπολις Πειραιῶς ἔχουμε διακόψει κάθε συνεργασία μαζί του.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΠΗΓΗ
via ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ


DMCA.com Protection Status


author image

About the Author

This article is written by: Φιλόλογος Ερμής - He has already written over 2.200 articles for Φιλόλογος Ερμής. Φιλόλογος Ερμής has Graduate Diploma in Classical Philology, Postgraduate Diploma in Applied Pedagogic, and is Candidate Doctor(Dph) of Classical Philology. Stay touch with him on Twitter, Facebook or email him