ΠΛΑΤΩΝΟΣ: Πολιτεία (519D - 520A) (ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΣ)










ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




Να μεταφρασθή το κείμενον:



ΠΛΑΤΩΝΟΣ: Πολιτεία (514a - 515a) (ΕΝΟΤΗΣ 11η) (ΑΝΑΛΥΣΙΣ - ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ)










ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




ΠΛΑΤΩΝ – ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Ενότητα 11η (514a-515a) - Η αλληγορία του σπηλαίου
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ


ἈΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ: Ἠθικά Νικομάχεια (Β1, 7-8) (ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΣ)










ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




Να μεταφρασθή το κείμενον:



ἈΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ: Ἠθικά Νικομάχεια (Β1, 5-7) (ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΣ)










ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν







***

Να μεταφρασθή το κείμενο:

Μαρτυρεῖ δὲ καὶ τὸ γινόμενον ἐν ταῖς πόλεσιν· οἱ γὰρ νομοθέται τοὺς πολίτας ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ τὸ μὲν βούλημα παντὸς νομοθέτου τοῦτ᾽ ἐστίν, ὅσοι δὲ μὴ εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν, καὶ διαφέρει τούτῳ πολιτεία πολιτείας ἀγαθὴ φαύλης.



ἈΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ: Ἠθικά Νικομάχεια (Β6, 1-4) (ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΩΣ)










ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν







Να μεταφρασθή το κείμενο:

Δεῖ δὲ μὴ μόνον οὕτως εἰπεῖν, ὅτι ἕξις, ἀλλὰ καὶ ποία τις. ῥητέον οὖν ὅτι πᾶσα ἀρετή, οὗ ἂν ᾖ ἀρετή, αὐτό τε εὖ ἔχον ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ· τῇ γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ εὖ ὁρῶμεν. 



Πανελλήνιες 2014: Ἀρχαῖα Ἑλληνικά Κατευθύνσεως -Θέματα -Συμβουλαί



 
Ρούβαλη Μαρία
– Φιλντίση Μαρία*





Τα Αρχαία στη Θεωρητική Κατεύθυνση είναι από τα μαθήματα με τον υψηλότερο συντελεστή, γι’ αυτό και αξίζει να δοθεί στο μάθημα αυτό βαρύνουσα σημασία. 



ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 2014 / ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ (ΓΠ) – ΘΕΜΑΤΑ - ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ - ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ




ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν







ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ: Ἡ τελευταία ἐπανάληψη (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 2014)




ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν





Τέσσερα διαγωνίσματα που πρέπει να έχετε υπόψει σας όπωσδήποτε, μια μεθοδολογία προσεγγίσεως των ιστορικών πηγών, θέματα παλαιότερα που πρέπει να γνωρίζετε για να έχετε μπεί στο κλίμα και όλην την ύλη σε τίτλους και σε βοήθημα είναι το οπλοστάσιο σας με το οποίο σας τροφοδοτεί ο Ερμής προκειμένου να γράψετε με αξιώσεις.



ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΠΑΛ 2014 / ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ - ΘΕΜΑΤΑ - AΠANTΗΣΕΙΣ




ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν






ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΠΑΛ
2014







Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος: ῾Ο τελευταῖος βασιλεύων Βυζαντινός αὐτοκράτωρ (1404 - 1453)


Γεώργιος Ν. Καλαματιανὸς



ἐπιμελεία τοῦ

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ

-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν 




«Ἑπεί τά τῆς μάχης ᾐρετίσω, καί οὔτε
ὃρκοις οὔτε κολακείας πεισθῆναι ποιῆσαι
σε ἔχω ποίει, ἄ βούλει.,
-Ἑγώ γάρ πρός τόν Θεόν καταφεύγω,
καί εἰ θελητόν αὐτῷ ἐστι τοῦ δοῦναι
καί τήν πόλιν ταύτην εἰς χείράς σου,
τίς ὁ ἀντιπεῖν ὁ δυνάμενος;
Εἰ δέ πάλιν ἐμφυτεύσει εἰρήνην ἐν τῇ καρδίᾳ σου,
καί τούτο ἀσπασίως ἀποδέχομαι.
-Ἑγώ ἀπό τοῦ νῦν τάς πύλας τῆς πόλεως κεκλεισμένας έχων
καί τούς ἔνδον φυλάξω ὄσον ἡ δύναμις.
Σύ δέ καταδυναστεύων δυνάστευε, ἔως
ὁ δίκαιος κριτής ἀποδώσει ἐκάστῳ ἐμοί τε
καί σοί, τήν δικαίαν κρίσιν.»

῞Οταν νόμισε ὁ Μωάμεθ πὼς τὸ ἠθικὸ τῶν πολιορκημένων εἶχε πιὰ κλονισθῆ ἀπὸ τὸν ἀδιάκοπο βομβαρδισμὸ πολλῶν ἡμερῶν, ἔστειλε πάλι γιὰ τελευταία φορὰ τὶς προτάσεις του στὸν Κωνσταντῖνο. Τοῦ ζητοῦσε δηλαδὴ νὰ παραδώση τὴν Πόλη. «Τί λές; Φεύγεις ἀπὸ τὴν Πόλη νὰ πᾶς ὅπου θέλεις μὲ τοὺς ἄρχοντές σου καὶ μὲ τὰ ὑπάρχοντά σου καὶ ν’ ἀφήσης τὸ λαό, χωρὶς νὰ πάθη καμιὰ βλάβη οὔτε ἀπὸ μᾶς οὔτε ἀπὸ σένα, ἢ ἐπιμένεις στὴν ἀντίσταση, ποὺ θὰ ἔχη ἀποτέλεσμα καὶ τὸ δικό σου θάνατο καὶ τὸ θάνατο τῶν ἀρχόντων σου καὶ τὴν καταστροφὴ τῶν ὑπαρχόντων σου καὶ τὴν αἰχμαλωσία καὶ διασπορὰ τῶν κατοίκων;».



Ἡ Ρωσική ἐπανάστασις εἰς 29 σημεῖα


του 
Παναγιώτη Βογιατζή
 
 Η Ρωσική Επανάσταση ήταν μια σειρά από μεγάλα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν στη Ρωσία κατά το έτος 1917 και δεν σφράγισαν μόνο την ιστορική πορεία της χώρας αυτής, αλλά επηρέασαν καθοριστικά ολόκληρη τη νεότερη παγκόσμια ιστορία. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά γεγονότα της ανθρωπότητας. Ουσιαστικά η "Ρωσική Επανάσταση" συμπεριλαμβάνει τα γεγονότα που συνέβησαν κυρίως τους μήνες Φεβρουάριο και Οκτώβριο του 1917, (εξ ου και η ονομασία τους, Φεβρουαριανή και Οκτωβριανή επανάσταση αντίστοιχα). Αν και οι δύο αυτές επαναστάσεις θεωρούνται μέρος της Ρωσικής Επανάστασης, αφορούν πολύ διαφορετικές διαστάσεις και δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους. Όπως η μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789, έτσι και η Ρωσική του 1917 αποτελούν κεφαλαιώδους σημασίας ορόσημα στη μακραίωνη και πολύμοχθη πορεία των λαών της Γης για την πραγματοποίηση του ιδεώδους της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η Ρωσική Επανάσταση γεννήθηκε σε μια κρίσιμη για την ανθρωπότητα στιγμή, σ` ένα κλίμα πάντως ευνοϊκό για την εξέλιξή της.



Ἡ Παλινόρθωσις τοῦ Μεσοπολέμου (1935) (ΙΣΤΟΡ. ΓΕΝ. ΠΑΙΔ.)











ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΔΑΦΝΗ
 
ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν


῾Η περίοδος 1932 - 36 ὑπῆρξεν, ἐξ ἴσου, τεταραγμένη ὅσον καὶ ἡ περίοδος 1922 - 1926. ῾Η οἰκονομικἡ κρίσις ἐμείωσε τὴν δημοτικότητα τοῦ ᾽Ελ. Βενιζέλου καὶ ηὔξησε τὰς πιθανότητας ἐπανόδου τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος εἰς τὴν ἐξουσίαν, ὕστερα ἀπὸ δεκαετῆ παραμονήν του εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν. Τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, στερούμενον τῆς ὑποστηρίξεως καὶ τῶν συνεργασθέντων μετ’ αὐτοῦ εἰς τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1928, Παπαναστασίου, Κονδύλη, Ζαβιτζιάνου, ἀπεφάσισε νὰ ἀμυνθῇ. Διὰ νόμου ἐπανέφερε ὡς ἐκλογικὸν σύστημα τήν ἀναλογικήν. ᾽Εξ ἄλλου, ὑπεβοήθησε τὴν συγκρότησιν στρατιωτικοῦ συνδέσμου, ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ὁποίου ἡ ἡγεσία τοῦ στρατεύματος, τοῦ ὁποίου σκοπὸς ἦτο νὰ παρεμποδίσῃ τὴν ἄνοδον τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος εἰς τήν ἐξουσίαν, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ ἀνεγνώριζεν ἀνεπιφυλάκτως ὡς νὸμιμον πολίτευμα τῆς χώρας τὴν ἀβασίλευτον δημοκρατίαν.



Ἡ δικτατορία Θ. Παγκάλου (ΙΣΤΟΡ. ΓΕΝ. ΠΑΙΔ.)











ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΔΑΦΝΗ

ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν





Από τη Βικιπαίδεια
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος (Σαλαμίνα, 1878 - Κηφισιά Αθήνας, 27 Φεβρουαρίου 1952) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού, πολιτικός και δικτάτορας. Συμμετείχε στο κίνημα στου Γουδή, στους Βαλκανικούς πολέμους, στο κίνημα της Θεσσαλονίκης, στη Μικρασιατική εκστρατεία, στην επανάσταση του 1922, ενώ από το 1925, με το Κίνημα της 25ης Ιουνίου ανέλαβε την πρωθυπουργία, ουσιαστικά ως δικτάτορας. Στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας, παραμένοντας στην εξουσία μέχρι το 1926, οπότε και ανατράπηκε. Από το 1926 μέχρι το θάνατό του, το 1952, αποσύρθηκε, με μερικά μικρά διαλείμματα, από την πολιτική ζωή του τόπου. Από τους ιστορικούς έχει χαρακτηριστεί ως αρκετά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.



Ἡ Ἑλλάς κατά τόν Μεσοπόλεμον (ΙΣΤΟΡ. ΓΕΝ. ΠΑΙΔ.)








ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΔΑΦΝΗ
 

ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν



Ελληνικός μεσοπόλεμος

Από τη Βικιπαίδεια


Ως ελληνικός μεσοπόλεμος σε αντιδιαστολή µε τον Eυρωπαϊκό ορίζεται ιστοριογραφικά η περίοδος µεταξύ του 1923 και του 1940, µεταξύ δηλαδή της Mικρασιατικής Καταστροφής και της εισόδου της Ελλάδας στον Β' Π.Π. H ήττα των ελληνικών δυνάµεων στη Μικρά Ασία σηµατοδοτεί τη λήξη µίας δεκαετίας συνεχών πολέµων, αλλά και τη συρρίκνωση της Mεγάλης Iδέας µετά από έναν αιώνα σχεδόν εδαφικών επεκτάσεων και μεταβολών εξαιτίας των αλλεπάλληλων ενσωµατώσεων πληθυσμών. Πρόκειται πιθανώς για την πλέον ταραγµένη, γεµάτη αντιφάσεις και περίοδο, αλλά αποτελεί κλειδί για τη βαθύτερη κατανόηση και διαµόρφωση της σύγχρονης νεοελληνικής κοινωνίας.
Εσωτερική πολιτική

Είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία κατά την οποία κρατική οντότητα Ελλάδα συμπεριλαμβάνει στους κόλπους της το µέγιστο ποσοστό του Eλληνισµού. Πάνω στην ήττα γεννιέται µια περίοδος µεταβατικού χαρακτήρα χωρίς κυρίαρχο ιδεολογικό, συνεκτικό ιστό. Πρόκειται επί της ουσίας για περίοδο εσωστρέφειας με αιτήµατα εσωτερικής ανασυγκρότησης, στη βάση των νέων πολιτικοκοινωνικών δεδοµένων. Η αθρόα συρροή προσφύγων προκάλεσε στο εσωτερικό της χώρας µια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων χαρακτηριστικό της οποίας υπήρξε η πτώση του βιοτικού επιπέδου των µεσαίων τάξεων και η γενική δυσαρέσκεια από την πορεία των εθνικών εξελίξεων. Οι δύο βασικοί παράγοντες ώθησαν σε έναν νέο προσανατολισμό τις μεταρρυθμίσεις των νεοϊδρυθέντων δημοκρατικών κομμάτων στα οποία κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν προσωπικότητες που είχαν αποχωρήσει από το βενιζελικό κίνηµα.

Ο πολιτικός που κατεξοχήν συνέδεσε το όνοµά του µε την εγκαθίδρυση της δηµοκρατίας σε αυτή την περίοδο είναι ο Aλέξανδρος Παπαναστασίου. Είναι δε τόσο χαρακτηριστική η πολιτική αστάθεια ώστε η τελευταία κυβέρνηση του Eλευθέριου Bενιζέλου (1928-32) υπήρξε η µοναδική που εξάντλησε την τετράχρονη κοινοβουλευτική της θητεία. Μετά τη λήξη της θητείας της η αστάθεια και οι συγκρούσεις έγιναν εντονότερες με χαρακτηριστικές διώξεις και την καθιέρωση του θεσμού των εκτοπίσεων.

Oι ενέργειες των επόμενων χρόνων ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν η απόπειρα δολοφονίας κατά του Bενιζέλου και τα συνεχή πραξικοπήµατα βενιζελικών στρατιωτικών του 1933 και του 1935), οδήγησαν τον Nοέµβριο του 1935 στην κατάλυση του πολιτεύματος της Aβασίλευτης ∆ηµοκρατίας και ο Γεώργιος B΄ επανήλθε στο θρόνο, µε πραξικοπηµατικές ενέργειες οµάδας αξιωµατικών επικεφαλής των οποίων ήταν ο Γεώργιος Κονδύλης.

Οι συγκυρίες του 1936 όπως ο θάνατος Bενιζέλου και η έλλειψη μιας νέας ηγετικής προσωπικότητας, καθώς και η συνολική αδράνεια του πολιτικού κόσµου έδωσαν τη δυνατότητα στον βασιλικό ευνοούµενο Iωάννη Mεταξά να αυτοανακηρυχθεί «κυβερνήτης» της Ελλάδας με την πρόφαση του κινδύνου, κοινωνικών ανατροπών. Tην αρχική αναστολή των πολιτικών ελευθεριών, ακολούθησαν ποικίλες διώξεις προς αυτούς που θεωρήθηκαν ιδεολογικά και πολιτικά αντίπαλοι στη νέα τάξη πραγµάτων, ουσιαστικά δηλαδή προς τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Tα παραπάνω, συνοδευόµενα από αντιγραφές των φαινοµένων της Iταλίας και της Γερµανίας, έδωσαν στο μεταξικό καθεστώς το στίγµα του ολοκληρωτισμού. H ελληνοϊταλική σύρραξη του 1940 και οι οδυνηρές συνέπειές της διέκοψαν τη συνέχεια της δικτατορίας, παράγοντας νέες παραμέτρους για το καθεστωτικό στην μεταπολεμική Ελλάδα.
Εξωτερική πολιτική

Στόχος της ελληνικής διπλωµατίας στην περίοδο του μεσοπολέμου υπήρξε η διατήρηση της ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Παράλληλα, η χώρα εντάχθηκε στην Kοινωνία των Eθνών, επιδεικνύοντας προσήλωση στο καθεστώς των διεθνών συνθηκών και αποβάλλοντας εθνικές δικδικήσεις που αφορούσαν στα ∆ωδεκάνησα, τη Bόρειο Ήπειρο και την Kύπρο. Καθώς πρακτικά η Κοινωνία των Εθνών στάθηκε αδύναμη να προασπίσει τα ζωτικά συµφέροντά της όσο και να διασφαλίσει τη γενικότερη ειρήνη, η Ελλάδα προσδέθηκε στο άρµα των Μεγάλων ∆υνάµεων. Στην περίοδο 1928-32 οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας διαµορφώθηκαν σε νέα βάση με την ενίσχυση της βαλκανικής συνεργασίας και την επιδίωξη του Ιωάννη Μεταξά να διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Αγγλία, παρόλο που ιδεολογικά βρισκόταν πιο κοντά στις χώρες του Άξονα. Όταν ξέσπασε ο Β' Π.Π. η Ελλάδα βρέθηκε με αυτόν τον τρόπο στο πλευρό των Συμμάχων.

***


῾Η μεγάλη ἐξόρμησις, ἡ ὁποία ἤρχισε τὸν Ὀκτώβριον 1912 μὲ τὸν Α΄ Βαλκανικὸν Πόλεμον καὶ ἀπέβλεψεν εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν ὅλων τῶν ἐδαφῶν ὅπου ἐκυριάρχει τὸ ἑλληνικὸν στοιχεῖον, ἐτελείωσε μέ τὴν ὑπογραφήν τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης. Οἱ ἐθνικοὶ πόθοι δέν ἰκανοποιήθησαν πλήρως, ἀλλὰ κατά σημαντικὸν ποσοστόν. Ἡ ἐπιφάνεια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἀνερχομένη, τὸ 1912, εἰς 63.211 τ. χιλ., ἔφθασε, τὸ 1923, τὰ 129.281 καὶ ὁ πληθυσμός ὑπολογιζόμενος εἰς 2.700.000 τό 1912, ὑπερέβη τὸ 1923 τὰ 6.000.000. (Σύγκρισις, βάσει ἀσφαλῶν στατιστικῶν στοιχείων, εἶναι δυνατὴ μεταξὺ τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 1907, ἡ ὁποία ἔδωσε πληθυσμὸν 2.631.952 καὶ τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 1928, ἡ ὁποία ἔδωσε πληθυσμὸν 6.204.684. Ἡ ἀπογραφὴ τοῦ 1920 δέν ἀποτελεῖ μέτρον συγκρίσεως, διότι περιελάμβανε καὶ τοὺς πληθυσμοὺς Ἀν. Θράκης, ῎Ιμβρου, Τενέδου, ὡς καὶ τοὺς ἀνταλλαγέντας Τούρκους). ᾽Επραγματοποιήθη, δηλαδή, αὔξησις τῆς ἐπιφανείας κατὰ 104% καὶ τοῦ πληθυσμοῦ κατὰ 135%. Οὐδέν εὐρωπαϊκὸν κράτος, ἐξαιρέσει τῆς Νοτιοσλαβίας, ἐπέτυχε τοιαύτην ἐδαφικὴν καὶ πληθυσμικὴν αὔξησιν εἰς διάστημα δέκα ἐτῶν.

Ἡ αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ ὠφείλετο, κατὰ σημαντικὸν ποσοστόν, εἰς τήν εἰσροήν τῶν προσφύγων, ἡ ὁποία ἐσήμανεν τὴν ἐκρίζωσιν τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Ἀνατ. Θράκης καὶ τῆς ᾽Ιωνίας. Ἀλλ’ ἐὰν ἡ Ἑλλὰς δέν κατώρθωνε νὰ ἀπελευθερώσῃ τὰς δύο περιοχάς, ὅπως, τελικῶς, δέν τὸ κατώρθωσεν, ἡ ἐκρίζωσις θὰ ἐπραγματοποιεῖτο, οὕτως ἤ ἄλλως. Ἀπὸ τοῦ 1914 - 1918 ἡ ᾽Οθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἐξεδίωξεν ἐκ τοῦ ἐδάφους της περὶ τοὺς 275.000 ῞Ελληνας, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθον εἰς τὰς ἐστίας των μετὰ τὴν ἄφιξιν τῶν ἑλληνικῶν στρατευμάτων εἰς Θράκην καὶ Σμύρνην. ῾Η ἐκρίζωσις τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπετέλει πρόγραμμα καὶ τῶν Νεοτούρκων καὶ τῶν Κεμαλικῶν. Αἱ σφαγαὶ τῶν Ἀρμενίων ἔδειξαν μέχρι ποίου σημείου ἠμποροῦσαν νὰ φθάσουν οἱ Τοῦρκοι ἐθνικισταί, διὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἐξ ὅλων τῶν μὴ Μωαμεθανῶν. Κατ’ ἀκολουθίαν, ἡ παραμονὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῶν δύο περιοχῶν εἰς τήν ἰστορικήν γῆν τῶν προγόνων των ἐξηρτᾶτο ἐκ τῆς ἀσκήσεως ἐπιτυχοῦς ἀπελευθερωτικῆς πολιτικῆς ἐκ μέρους τῆς ῾Ελλάδος. ᾽Αφ’ ἧς στιγμῆς ἡ ἀπελευθέρωσις δέν ἐπετεύχθη, ἡ συγκέντρωσις καὶ τῶν ῾Ελλήνων ᾽Ιωνίας καὶ Θράκης εἰς τό ἑλληνικὸν κράτος ἦτο ἀναπόφευκτος. Ἡ μείωσις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ῾Ελλήνων τῆς Κωνσταυτινουπόλεως, ἡ ἐξαφάνισις, σχεδόν, τῆς ἑλληνικῆς εἰς Αἴγυπτον παροικίας, ἡ ἐκδίωξις ὑπὸ τῆς Ρουμανίας καὶ τῆς Σοβ. ῾Ενώσεως τῶν ἐκεῖ ἐγκατεστημένων ὁμοεθνῶν μας, κατέστησαν σαφὲς ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ἠδύνατο νὰ εὐδοκιμήσῃ εἰς τὰς ἐν λόγῳ χώρας, μετὰ τὴν ἐπελθοῦσαν μεταβολὴν τῶν πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν συνθηκῶν.

῾Η ἐγκατάστασις τῶν προσφύγων εἰς τὴν ῾Ελλάδα συνέβαλεν ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν δημιουργίαν ὁμοιογενοῦς ἐθνικῆς κοινότητος. Ἐπὶ πλέον, οἱ πρόσφυγες συνετέλεσαν εἰς τὴν αὔξησιν τῆς γεωργικῆς, βιομηχανικῆς καὶ ἐμπορικῆς δραστηριότητος. Τά δαπανηθέντα διὰ τὴν ἀποκατάστασίν των ποσά - καὶ δὲν ἦσαν ὀλίγα ἀπέφερον καρπούς. Τέλος, ἡ δι’ αὐτῶν ἐπελθοῦσα ἐνίσχυσις τοῦ πληθυσμοῦ μᾶς ἐπέτρεψε νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν πληθυσμικὴν μεγέθυνσιν τῶν ὁμόρων κρατῶν.

῾Υπεστηρίχθη, ὅτι οἱ πρόσφυγες, μηδέποτε πλήρως ἀφομοιωθέντες ἀπετέλεσαν στοιχεῖον ἀσταθείας τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς ζωῆς. Δέν στερεῖται ἀκριβείας ἡ ἄποψις. Ἀλλὰ τὸ γεγονὸς τῆς μὴ πλήρους ἀφομοιώσεως ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν καθυστέρησιν, ἐλλείψει ἐπαρκῶν οἰκονομικῶν μέσων, τῆς ἀποκαταστάσεώς των καὶ εἰς τὴν δημιουργίαν, διὰ πολιτικοὺς λόγους, προσφυγικῶν συνοικισμῶν πέριξ τῶν μεγάλων ἀστικῶν κέντρων. ῾Η ὕπαρξις τῶν συνοικισμῶν καὶ ἡ ἐπὶ μακρὸν διατηρηθεῖσα διάκρισις μεταξὺ γηγενῶν καὶ προσφύγων δέν συνέτειναν εἰς τὸ νὰ καταστοῦν οἱ τελευταῖοι στοιχεῖον σταθερότητος.




ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 2014 / ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ (ΓΠ) – ΘΕΜΑΤΑ – ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ - ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ




ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν





1. ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ:

Ο όρος ουμανιστής ή ανθρωπιστής χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά τον 14ο αιώνα και αναφερόταν σε όσους δίδασκαν τις λεγόμενες ελευθέριες τέχνες (γεωμετρία, γραμματική, ποίηση, ρητορική και ηθική φιλοσοφία). Ο ουμανισμός ενθάρρυνε το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την τέχνη, για την κλασική αρχαιότητα και την ανθρώπινη φύση. Έδινε έμφαση στον λόγο και στην έρευνα και αμφισβητούσε την θεολογική παράδοση που εξύψωνε το θείο και υποβίβαζε καθετί γήινο ως αμαρτωλό και διεφθαρμένο. Οι καλλιτέχνες αναπαριστούσαν το θείο χρησιμοποιώντας ως μοντέλα καθημερινούς ανθρώπους. Πίστευαν στη σημασία της εκπαίδευσης και στην πεποίθηση ότι η τέχνη μπορούσε να κωδικοποιηθεί σε κανόνες που θα εξυπηρετούσαν τους σκοπούς της διδασκαλίας. Ανάμεσα στους σημαντικότερους ουμανιστές καλλιτέχνες ήταν οι Ραφαήλ, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Ντονατέλο, Τιντορό και Τιτσιάνο. Στην ακαδημαϊκή διδασκαλία, ο Πουσέν ήταν ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής του.




Παράγοντες κοινωνικῆς εὐημερίας










 Βασικός θεματικός ἄξων: Κοινωνία
(ΕΚΘΕΣΙΣ - ΕΚΦΡΑΣΙΣ)




τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




 
Λένε πολλοί ότι για να ευημερήση μία κοινωνία δεν χρειάζεται μόνον οικονομικούς παράγοντες αλλά ότι χρειάζεται κι άλλους, πολύ πιο σημαντικούς ίσως από τους υλικούς.



Βασικός θεματικός ἄξων: Ἄνθρωπος (ΕΚΘΕΣΙΣ - ΕΚΦΡΑΣΙΣ)










ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




Ο όρος Άνθρωπος αναφέρεται ταξινομικά στο είδος Homo sapiens (Άνθρωπος ο Έμφρων στην Ελληνική Γλώσσα), και περιγράφει κυρίως το μόνο σωζόμενο υποείδος του Homo sapiens, τον Homo sapiens sapiens. Το δεύτερο υποείδος του Homo sapiens είναι ο Homo sapiens idaltu που έχει αφανιστεί. Ο Homo sapiens αποτελεί το μόνο επιζών μέλος του γένους Homo των Ανθρωποειδών, δηλαδή της υπεροικογένειας των μεγάλων πιθήκων. Περιστασιακά ο όρος χρησιμοποιείται και ως αναφορά σε κάθε είδος του γένους Homo. Ο ιδιαίτερα ανεπτυγμένος εγκέφαλος του ανθρώπου, ο οποίος του προσδίδει ανεπτυγμένη διανοητική ικανότητα, σε συνδυασμό με τη δίποδη όρθια στάση του, που του απελευθερώνει τα χέρια, καθιστούν τον άνθρωπο το μόνο είδος ικανό να κάνει εκτεταμένη χρήση εργαλείων συγκριτικά με τα άλλα ζώα. Έρευνες στο DNA του ανθρώπου υποστηρίζουν πως οι πρώτοι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι έζησαν στην Αφρική 200.000 χρόνια πριν. Όπως και τα περισσότερα πρωτεύοντα, οι άνθρωποι είναι κοινωνικοί από την φύση τους. Παρόλα αυτά, είναι το μόνο είδος που έχει αξιοποιήσει συστήματα επικοινωνίας για αυτό-έκφραση, για ανταλλαγή ιδεών, και για την οργάνωση. Οι άνθρωποι δημιουργούν πολυσύνθετες κοινωνικές κατασκευές από οικογένειες μέχρι έθνη. Η κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων έχει καθιερώσει μία μεγάλη ποικιλία αξιών, κοινωνικών θεσμών, και διαδικασιών, οι οποίες σχηματίζουν τα θεμέλια μίας κοινωνίας. Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται για την επιθυμία τους να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν το περιβάλλον τους, αναζητώντας απαντήσεις σε διάφορα φαινόμενα μέσω της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της μυθολογίας και της θρησκείας. Η φυσική περιέργεια έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη εξελιγμένων εργαλείων και δεξιοτήτων, τα οποία μεταδίδονται από γενιά σε γενιά μέσω του πολιτισμού. Χαρακτηριστικές διαφορές με τα άλλα ζώα είναι η ικανότητα των ανθρώπων να ανάβουν φωτιές, να μαγειρεύουν την τροφή τους, να ντύνονται και να κάνουν χρήση διαφόρων τεχνολογιών.




Ν.Ε Γλῶσσα: Ἡ τελευταία ἐπανάληψη (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 2014)




ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




Η τελευταία επανάληψις εις την Ν.Ε Γλώσσα / Έκθεσιν δέον να επισυγκεντρωθή εις τα εξής κατωτέρω:



1.    Αρχή να γίνη από το ενδεικτικό λεξιλόγιον της σελίδος 11. Όπως αναγράφεται κι εκεί δεν είναι αι λέξεις προς αποστήθισιν αλλά έναυσμα δια να βάλλη τον νούν εις εγρήγορσιν και προβληματισμόν. Σημασίαν αποδίδομε πλέον εις τας συνωνύμους λέξεις. Προσοχή εις έν λάθος που κάνουν πολλοί εις τας εξετάσεις. Ένα ουσιαστικό έχει συνώνυμο με ένα ουσιαστικό, ένα επίθετο με ένα επίθετο και ένα ρήμα με ένα ρήμα. Το ίδιο και στα αντώνυμα. Δεν θέτομε συνώνυμον φερ’ ειπείν ενός ουσιαστικού έν επίθετον ή ενός επιθέτου έν ουσιαστικόν. Ένα δε τέχνασμα είναι όσον αφορά τις σύνθετες λέξεις το εξής. Αν θέλωμεν συνώνυμον τότε αλλάζομεν το β’ συνθετικόν. Αν θέλωμεν αντώνυμον τότε αλλάζομε το α’ συνθετικόν. – π.χ εις την λέξιν «δια-λέγω» συνώνυμον ήθελεν είναι το «εκ-λέγω» ή το «επί-λέγω». Εις την λέξιν «αν-έρχομαι» όμως αντώνυμον θέτομε το «κατ-έρχομαι», εις την λέξιν «γλυκύ-φωνος» το «τραχύ-φωνος» κτλ. Βέβαια αυτά είναι τεχνάσματα που δεν ευρίσκουν εφαρμογές εις άπαντα. Αλλά καλόν είναι να υπάρχη εις τον νού μας.  Περισσότερο λεξιλόγιο εκτός αυτού της σελίδος 11 θα βρήτε και εις τας κατωτέρω αναρτήσεις
       





2.    Διερχόμεθα εις την θεωρίαν. Στην σελ. 21 θα βρήτε την θεωρίαν του Δοκιμίου. Δέον να γνωρίζομε τα εξής:
·        Τα γενικά χαρακτηριστικά του δοκιμίου
·        Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αποδεικτικού δοκιμίου
·        Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του στοχαστικού δοκιμίου
·        Την διάκρισιν του δοκιμίου από άλλα επιστημονικά είδη
·        Την διάκρισιν του δοκιμίου από άλλα δημοσιογραφικά είδη
Περισσότερα θα βρήτε και στις αναρτήσεις:



3.    Στην σελίδα 25 θα βρήτε τους τρόπους αναπτύξεως της παραγράφου. Πολλοί κάνουν το λάθος όταν τους θέτουν την άσκησιν να βρούν το είδος ανάπτυξης μιας παραγράφου με το να απαντούν συντόμως σε μια ή δύο περιόδους το πολύ, λέγοντας είναι παράγραφος… τάδε. Δεν αρκεί. Δέον να απαντάμε σε μια παράγραφο αποδεικνύοντας τα λεγόμενά μας. Π.χ είναι παράγραφος σύγκρισης αντίθεσης. Αι συγκρινόμεναι έννοιαι είναι…. Αι λέξεις, φράσεις που δηλώνουν την σύγκρισιν αντίθεσιν είναι…. Η δόμησις της αντιθέσεως είναι κάθετος ή οριζόντια κτλ κτλ.. Διαβάστε τα απαιτούμενα εις κάθε είδος.
Περισσότερα:



4.    Προκειμένου για την θεωρία δέον να κατέχωμε και τα περί αξιολογήσεως του επιχειρήματος, ήτοι να ξέρωμε αν έν επιχείρημα και πότε είναι έγκυρον ή μη, αληθές ή μη και άρα ορθόν ή μη. Δια τούτο αρκετά είναι όσα λέγονται στην εξής ανάρτησιν:
Εκεί στο μέρος της θεωρίας αναγράφονται ταύτα, και όσα είπαμε παραπάνω και για το δοκίμιο και παραγράφους.



5.    Για την περίληψιν διαβάστε το εξής:



6.    Απομένει η έκθεση. Στην σελίδα 6 διαβάστε πολύ καλά πως επιχειρηματολογώ στην έκθεση. Αφού το διαβάσετε καλά ίνα μπείτε εις το πνεύμα διαβάσατε κατόπιν και τα εξής:
Μεταβήτε και στην σελίδα «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ» και δείτε τα θέματα του 2012, 2013 και των επαναληπτικών ακόμα εκεί όπου απαντούσα στα θέματα για να έχετε παραδείγματα και να μπήτε στο σκεπτικό.
Δείτε και τα απλά:



7.    Απομένει η φετινή θεματολογία. Το τι αναμένω το έχω γράψει στην ανάρτηση: SOS ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ 2014) - ΠΟΙΑ ΘΕΜΑΤOΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΗ
Διαβάστε ωστόσο όσα αναγράφονται ενθάδε παρακάτω στις σελίδες 1-6 και 16-21 πολύ καλά. Το πρώτο κείμενο είναι τόσο γενικό που αν και μιλά δια την αιτία που χάσαμε την ανθρωπιά μας – το πρόβλημα των μηχανών – αυτό δύναται να μπή σε όλα τα κοινωνικά προβλήματα ως αιτία. Με άλλα λόγια παρουσιάζει την βασική αιτία – ίσως και την μοναδική – για όλα τα προβλήματα. Στο β κείμενο επιμένω στην «κακή» τεχνολογία, και παραθέτω στο τέλος θετικά, αρνητικά αυτής και άλλα αξιομνημόνευτα. Ωστόσο μεταβήτε και στις κατωτέρω αναρτήσεις και επισημάνατε εσείς αυτά που νομίζετε:



8.    Αφού τέλος ρίξετε μια ματιά και στα περί «πλαισίου αναφοράς» (Τό πλαίσιον ἀναφορᾶς τῆς ἐκθέσεως) (Τό ἐπικοινωνιακόν πλαίσιον τῆς ἐκθέσεως καί πάλι)
Διαβάστε πλέον ατομικές αναρτήσεις μέχρι όπου σας πάρει με κριτήρια αξιολόγησεις ή θεματικές ιδιαιτέρως… π.χ
Σε αυτά και άλλα τόσα μην λησμονήσητε ως τελευταίο να δήτε απ’ τις σελίδες του FORUM τα περυσινά sos της εκθέσεως
και να επισκεφθήτε τις εκεί υποδεικνυόμενες αναρτήσεις


Καλή σας επιτυχία…
ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗΣ