Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

Τα συνηρημένα ρήματα της αρχαίας ελληνικής










της
Αλεξάνδρας Μπογατσά


Ορισμός:
Συνηρημένα ονομάζονται τα φωνηεντόληκτα ρήματα της πρώτης συζυγίας των οποίων ο χαρακτήρας -α, -ε, -ο, στον ενεστώτα και στον παρατατικό συναιρείται με το επόμενο φωνήεν ή δίφθογγο της φαινομενικής κατάληξης. π.χ. τιμά-ω → τιμῶ. Τα ρήματα αυτά ονομάζονται και περισπώμενα, διότι περισπώνται στο αʹ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα. π.χ. δρῶ, γελῶ, πεινῶ.


Ανάλογα με τον χαρακτήρα τους τα συνηρημένα ή περισπώμενα ρήματα χωρίζονται σε τρεις τάξεις.
    • Στην αʹ τάξη ανήκουν τα ρήματα με χαρακτήρα -α-. π.χ. τιμά-ω → τιμῶ, νικά-ομαι → νικῶμαι.
    • Στη βʹ τάξη ανήκουν τα ρήματα με χαρακτήρα -ε-. π.χ. ποιέ-ω → ποιῶ, φοβέ-ομαι → φοβοῦμαι.
    • Στη γʹ τάξη ανήκουν τα ρήματα με χαρακτήρα -ο-. π.χ. ἀξιό-ω → ἀξιῶ, δηλό-ομαι → δηλοῦμαι.
Για τον τονισμό των συνηρημένων έχουμε υπόψη ότι:
4.                  Η συλλαβή που προκύπτει από τη συναίρεση είναι πάντα μακρόχρονη.
5.      Η λήγουσα που προέρχεται από συναίρεση, όταν τονίζεται παίρνει περισπωμένη:

π.χ. ποιέω → ποιῶ.
6.      Μία συνηρημένη συλλαβή παίρνει οξεία, αν πριν από τη συναίρεση είχε οξεία η δεύτερη από τις συλλαβές που συναιρούνται:

π.χ. τιμαέτω → τιμάτω.
7.                  Όπως τονίζονται τα απλά έτσι τονίζονται και τα σύνθετα σε όλες τις εγκλίσεις:

π.χ. ποιῶ και ἐκποιῶ,
ποίει και ἐκποίει,
σπῶμεν και ἀποσπῶμεν,
ὁρᾶν και καθορᾶν,
πληροῖσθε και ἀποπληροῖσθε,
δουλῶν και καταδουλῶν.

Εξαίρεση αποτελεί το βʹ ενικό πρόσωπο της προστακτικής ενεστώτα της ενεργητικής φωνής των ρημάτων σε -έω με μονοσύλλαβο θέμα, όταν είναι σύνθετα: π.χ. πλέε → πλεῖ αλλά ἔκπλεε → ἔκπλει (βλ. Τα ρήματα πλέω,πνέω,ῥέω,δέομαι).

***

Α. Τα συνηρημένα ρήματα σε - άω

α. Ο σχηματισμός και η κλίση του ενεστώτα και του παρατατικού

Στα συνηρημένα ρήματα της αʹ τάξης (-άω) στον ενεστώτα και τον παρατατικό γίνονται οι ακόλουθες συναιρέσεις:
ᾰ + ε, η → ᾱ
ᾰ + ει, ῃ → ᾳ
ᾰ + ο, ω, ου → ω
ᾰ + οι → ῳ

Ενδεικτικά, ο σχηματισμός των ρημάτων αυτών και των ρηματικών τους τύπων έχει ως εξής:

Ρήμα: ἐάω - ἐῶ (= αφήνω,επιτρέπω)
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. ἐῶ
βʹ εν. ἐᾷς
ἐῶ
ἐᾷς
ἐῷμι (βλ. Παρ.1)
ἐῷς
-
ἔα
ἐᾶν (βλ. Παρ.2)
ἐῶν
ἐῶσα
ἐῶν
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. εἴων
βʹ εν. εἴας






Παρατηρήσεις:
  1. Οι αττικοί τύποι σχηματίζονται ως δεύτεροι στον ενικό αριθμό και είναι συνηθέστεροι από τους πρώτους: ἐῴην, ἐῴης, ἐῴη.
  2. Το απαρέμφατο ενεστώτα ενεργητικής φωνής των συνηρημένων ρημάτων σε -άω λήγει σε -ᾶν (ἐᾶν) και όχι σε -ᾷν διότι η αρχική κατάληξη του απαρεμφάτου του ενεστώτα των βαρύτονων ρημάτων είναι –εν και όχι –ειν( λύε-εν → λύειν).


Ρήμα: ὁράομαι - ὁρῶμαι
ΜΕΣΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. ὁρῶμαι
βʹ εν. ὁρᾷ
ὁρῶμαι
ὁρᾷ
ὁρῴμην
ὁρῷο
-
ὁρῶ
ὁρᾶσθαι
ὁρώμενος
ὁρωμένη
ὁρώμενον
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ἑωρώμην
βʹ εν. ἑωρῶ







(Για την κλίση των συνηρημένων ρημάτων σε –άω, βλ. Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ.200 -202, παρ.323 α.)

Τα ρήματα πεινῶ, διψῶ, ζῶ, χρῶμαι (= μεταχειρίζομαι, χρησιμοποιώ) έχουν χαρακτήρα -η- και όχι -α- (πεινήω – πεινῶ, διψήω – διψῶ, ζήω – ζῶ, χρήομαι – χρῶμαι). Στον ενεστώτα και τον παρατατικό ενεργητικής και μέσης φωνής κλίνονται όπως τα ρήματα σε –άω.
Αλλά, όπου τα ρήματα σε –άω έχουν α και , αυτά έχουν η και αντίστοιχα.

Τα ρήματα πεινῶ, διψῶ, ζῶ σχηματίζουν στον ενικό της ευκτικής ενεστώτα μόνο τους αττικούς τύπους.

Ενδεικτικά, ο σχηματισμός των ρημάτων σε –ήω και των ρηματικών τους τύπων έχει ως εξής:

Ρήμα: ζήω – ζῶ
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. ζῶ
βʹ εν. ζῇς
ζῶ
ζῇς
ζῴην
ζῴης
-
ζῆ (ζῆθι)
ζῆν
ζῶν
ζῶσα
ζῶν
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ἔζων
βʹ εν. ἔζης






Παρατήρηση:
Το ρήμα ζῶ στην προστακτική ενεστώτα σχηματίζει μόνο β΄και γ΄ενικό πρόσωπο: ζῆ (ζῆθι), ζήτω.


Ρήμα: χρήομαι – χρῶμαι (= μεταχειρίζομαι)
ΜΕΣΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. χρῶμαι
βʹ εν.χρῇ
χρῶμαι
χρῇ
χρῴμην
χρῷο
-
χρῶ
χρῆσθαι
χρώμενος
χρωμένη
χρώμενον
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ἐχρώμην
βʹ εν. ἐχρῶ







(Για την κλίση των συνηρημένων ρημάτων σε –ήω, βλ. Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ.208 -209, παρ.325)

β. Ο σχηματισμός και η κλίση των άλλων χρόνων.

Τα συνηρημένα ρήματα σχηματίζουν τους υπόλοιπους χρόνους (δηλαδή εκτός του ενεστώτα και του παρατατικού) και κλίνονται κανονικά όπως τα βαρύτονα φωνηεντόληκτα ρήματα της Α΄ συζυγίας. Δηλαδή,
  • ρηματικό θέμα + φαινομενικές καταλήξεις (για τους μελλοντικούς χρόνους)
  • αύξηση συλλαβική ή χρονική + ρηματικό θέμα + φαινομενικές καταλήξεις (για τους συντελικούς χρόνους)
  • αναδιπλασιασμός ή χρονική αύξηση + ρηματικό θέμα + φαινομενικές καταλήξεις (για τους συντελικούς χρόνους).


Σε αυτούς τους χρόνους, ο βραχύχρονος χαρακτήρας του θέματος εκτείνεται μπροστά από το σύμφωνο των καταλήξεων.

Συγκεκριμένα:
  1. Τα συνηρημένα σε –άω τρέπουν το -ᾰ- σε –η-:

    π.χ. ρ. τιμῶ (θ.τιμᾰ-) → τιμήσω, ἐτίμησα, τετίμηκα, ἐτετιμήκειν
    και τιμῶμαι → τιμήσομαι, τιμηθήσομαι, ἐτιμησάμην, ἐτιμήθην, τετίμημαι, ἐτετιμήμην.
  2. Σε αντίθεση με τον γενικό αυτό κανόνα, τα συνηρημένα ρήματα σε -άω τα οποία πριν τον χαρακτήρα -ᾰ- έχουν ε, ι ή ρ εκτείνουν τον χαρακτήρα -ᾰ- σε -ᾱ- (και όχι σε -η-).

    Τέτοια ρήματα είναι τα εξής:
    αἰτιά-ομαι, αἰτιῶμαι (= κατηγορώ)
    ἐά-ω, ἐῶ (= αφήνω)
    θηρά-ω, θηρῶ (= κυνηγώ)
    ἰά-ομαι, ἰῶμαι (= γιατρεύω)
    ἀνιά-ω, ἀνιῶ (= λύπω, δυσαρεστώ)

    π.χ. ρ. ἐῶ → ἐάσω, εἴασα, εἴακα, εἰάκειν
    και ἐῶμαι → ἐάσομαι, εἰάθην, εἴαμαι ,εἰάμην και ρηματικό επίθετο ἐατέος

    ρ. ἀνιῶ → ἀνιάσω, ἠνίασα, ἠνίακα
    και ἀνιῶμαι → ἀνιάσομαι, ἠνίαθην, ἠνίαμαι, ἠνιάμην

    ρ. θηρῶ → θηράσω, ἐθήρασα, τεθήρακα.
    και θηρῶμαι → θηράσομαι, θηραθήσομαι, ἐθηρασάμην, ἐθηράθην και ρηματικό επίθετο θηρατός, θηρατέος.
Τα ρήματα: αἰτιῶμαι και ἰῶμαι σχηματίζουν ανάλογα τους υπόλοιπους χρόνους.
Εξαιρούνται μεταξύ άλλων:
  1. Τα ρήματα γελῶ, σπῶ (= τραβώ, σπάζω) και χαλῶ (= χαλαρώνω) διατηρούν σε όλους τους χρόνους το βραχύχρονο χαρακτήρα -ᾰ- και έχουν σ μπροστά από τις καταλήξεις που αρχίζουν από θ, μ, τ:

    π.χ. γελῶμαι → (γελασθήσομαι), ἐγελάσθην, (γεγέλασμαι) και ρηματικό επίθετο: (κατα-γέλαστος)
    σπῶμαι → σπασθήσομαι, ἐσπάσθην, ἔσπασμαι, ἐσπάσμην και ρηματικό επίθετο: (ἀνά-σπαστος).
  2. Το ρήμα δρῶ (= ενεργώ) έχει σε όλους τους χρόνους μακρόχρονο χαρακτήρα -ᾱ-: δράσω, ἔδρασα, δέδρακα και δέδραμαι, ἐδεδράμην και παίρνει -σ- μπροστά από τις καταλήξεις που αρχίζουν από θ και τ:

    π.χ. δρῶμαι → ἐδράσθην και ρηματικό επίθετο: δραστέον.
  3. Το ρήμα ἀκροῶμαι (=ἀκούω, υπακούω) εκτείνει το -ᾰ- σε -ᾱ-, αν και πριν από το δεν υπάρχει ε, ι, ρ:

    π.χ. ἀκροῶμαι → ἀκροάσομαι, ἠκροασάμην, ἠκροάθην, ἠκρόαμαι.


(βλ. και Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ.212, α) 1, 2, 3 – 213 )

***

Β. Τα συνηρημένα ρήματα σε -έω

α. Ο σχηματισμός και η κλίση του ενεστώτα και του παρατατικού

Στα συνηρημένα ρήματα της βʹ τάξης (-έω) στον ενεστώτα και τον παρατατικό γίνονται οι ακόλουθες συναιρέσεις:
ε + ε → ει

ε + ο → ου

ε + μακρό φωνήεν / δίφθογγος → το ίδιο μακρό φωνήεν / η ίδια δίφθογγος: ε + ω → ω, ε + η → η,

ε + ῃ → ῃ,

ε + ου → ου, ε + οι → οι


Ενδεικτικά, ο σχηματισμός των ρημάτων και των ρηματικών τύπων έχει ως εξής:

Ρήμα: οἰκέω - οἰκῶ
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. οἰκῶ
βʹ εν. οἰκεῖς
οἰκῶ
οἰκῇς
οἰκοῖμι(βλ. Παρατήρηση)
οἰκοῖς
-
οἴκει
οἰκεῖν
οἰκῶν
οἰκοῦσα
οἰκοῦν
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ᾤκουν
βʹ εν. ᾤκεις






Παρατήρηση:
Οι αττικοί τύποι είναι συνηθέστεροι από τους πρώτους, όπως και στα συνηρημένα σε -άω: οἰκοίην, οἰκοίης, οἰκοίη.


Ρήμα: αἱρέομαι – αἱροῦμαι (= εκλέγω, προτιμώ και με παθητική σημασία, εκλέγομαι)
ΜΕΣΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. αἱροῦμαι
βʹ εν.αἱρεῖ(-ῇ)
αἱρῶμαι
αἱρῇ
αἱροίμην
αἱροῖο
-
αἱροῦ
αἱρεῖσθαι
αἱρούμενος
αἱρουμένη
αἱρούμενον
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ᾑρούμην
βʹ εν. ᾑροῦ







(Για την κλίση των συνηρημένων ρημάτων σε –έω, βλ. Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ.202 -205, παρ.323 β.)
Παρατηρήσεις:
  1. Τα συνηρημένα ρήματα σε -έω με μονοσύλλαβο θέμα (πλέω, πνέω, ῥέω, δέομαι) συναιρούνται μόνο όπου μετά τον χαρακτήρα -ε- ακολουθεί άλλο -ε- ή -ει-:

    π.χ. το ρήμα πνέω συναιρείται ως εξής: πνεῖς, πνεῖ, πνεῖτε.

    Εξαιρούνται:

    α) το βʹ ενικό της οριστικής ενεστώτα του ρήματος δέομαι που παραμένει ασυναίρετο: δέει/ δέῃ.

    β) το ρήμα δέω – δῶ (= δένω), το οποίο συναιρείται σε όλους τους τύπους: δῶ, δεῖς, δεῖ, δοῦμεν, δεῖτε, δοῦσι (ν).
  2. Τα ρήματα σε -έω με μονοσύλλαβο θέμα, όταν είναι σύνθετα, ανεβάζουν τον τόνο μόνο στο βʹ ενικό πρόσωπο της προστακτικής ενεστώτα ενεργητικής φωνής.
    π.χ. πλεῖ → ἔκπλει, αλλά πλεῖτε → ἐκπλεῖτε.

    (Για την κλίση αυτών, βλ. Τα ρήματα πλέω, πνέω, ῥέω, δέομαι)


β. Ο σχηματισμός και η κλίση των άλλων χρόνων

Τα συνηρημένα ρήματα σε –έω για τον σχηματισμό των υπόλοιπων χρόνων (δηλαδή εκτός του ενεστώτα και του παρατατικού) εκτείνουν κανονικά τον βραχύχρονο χαρακτήρα του θέματος (σε μακρόχρονο) μπροστά από το σύμφωνο των καταλήξεων. Τρέπουν συγκεκριμένα τον χαρακτήρα -ε- σε -η-:

π.χ. ρ. ἀγνοῶ (θ. ἀγνοε-) → ἀγνοήσω, ἠγνόησα, ἠγνόηκα.
Παρατηρήσεις:
  1. Τα ρήματα αἰνέω -ῶ (= επαινώ), αἱρέω -ῶ (= συλλαμβάνω, κυριεύω), δέω -ῶ (= δένω) διατηρούν είτε σε όλους είτε σε ορισμένους τύπους τον βραχύχρονο χαρακτήρα -ε-, ενώ σε άλλους τον εκτείνουν σε -η- και δεν παίρνουν -σ- μπροστά από θ, μ, τ:

    αἰνῶ → αἰνέσω, αἰνέσομαι, ᾔνεσα, ᾔνεκα,

    αἰνοῦμαι → -, αἰνεθήσομαι, ᾐνέθην, ᾔνημαι, ᾐνήμην και ρηματικό επίθετο: αἰνετός, αἰνετέος

    αἱρῶ → αἱρήσω, εἷλον, ᾕρηκα, ᾑρήκειν

    αἱροῦμαι → αἱρήσομαι, αἱρεθήσομαι, εἱλόμην, ᾑρέθην, ᾕρημαι, ᾑρήμην και ρηματικό επίθετο: αἱρετός, αἱρετέος

    δῶ → δήσω, ἔδησα, αλλά ρηματικό επίθετο: δετός, δετέος.
  2. Το ρήμα καλέω -ῶ:

    α. σχηματίζει μέλλοντα συνηρημένο καλῶ και καλοῦμαι (από το καλέσω και καλέσομαι),

    β. διατηρεί τον χαρακτήρα -ε- στον αόριστο: ἐκάλεσα και έκαλεσάμην,

    γ. σχηματίζει παθητικό μέλλοντα και παθητικό αόριστο α΄, παρακείμενο, υπερσυντέλικο και ρηματικό επίθετο με μετάθεση και έκταση του –α- σε –η- (θ. καλε- → θ. κλη-): κληθήσομαι, ἐκλήθην, κέκλημαι, ἐκεκλήμην
    και ρηματικό επίθετο κλητός, κλητέος .
  3. Μεταξύ άλλων, τα ρήματα αἰδέομαι –οῦμαι (= σέβομαι, ντρέπομαι), ἀρκέω –ῶ, τελέω –ῶ, πλέω και πνέω διατηρούν παντού τον βραχύχρονο χαρακτήρα -ε- και έχουν ή παίρνουν σ μπροστά από θ, μ, τ:

    π.χ. αἰδοῦμαι → αἰδέσομαι, (αἰδεσθήσομαι), ᾐδεσάμην, ᾐδέσθην, ᾔδεσμαι, και ρηματικό επίθετο: αἰδεστός, αἰδεστέος

    τελοῦμαι → -, τελεσθήσομαι, ἐτελεσάμην, ἐτελέσθην, τετέλεσμαι, ἐτετελέσμην και ρηματικό επίθετο: ἀ-τέλεστος, ἐπι-τελεστέος

    πλέω → πλευσοῦμαι, ἔπλευσα, πέπλευκα, (και πλευσθήσομαι, ἐπλεύσθην) και ρηματικό επίθετο: πλευστός , πλευστέον.
(βλ. και Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ.213, β) 1, 2 – 215 )

***
Γ. Τα συνηρημένα ρήματα σε -όω


α. Ο σχηματισμός και η κλίση του ενεστώτα και του παρατατικού.

Στα συνηρημένα ρήματα της γʹ τάξης (-όω) στον ενεστώτα και τον παρατατικό γίνονται οι ακόλουθες συναιρέσεις:
ο + ε, ο, ου → ου
ο + η, ω → ω
ο + ει, οι, ῃ → οι


Ενδεικτικά, ο σχηματισμός των ρημάτων και των ρηματικών τύπων έχει ως εξής:

Ρήμα: βιόω-βιῶ (= ζω)
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. βιῶ
βʹ εν. βιοῖς
βιῶ
βιοῖς
βιοῖμι (βλ. Παρατήρηση)
βιοῖς
-
βίου
βιοῦν
βιῶν
βιοῦσα
βιοῦν
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ἐβίουν
βʹ εν. ἐβίους






Παρατήρηση:
Οι αττικοί τύποι είναι συνηθέστεροι από τους πρώτους: βιοίην, βιοίης, βιοίη.


Ρήμα: ὁμοιόομαι - ὁμοιοῦμαι (= γίνομαι όμοιος, μοιάζω)
ΜΕΣΗ ΦΩΝΗ
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
Οριστική
Υποτακτική
Ευκτική
Προστακτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
αʹ εν. ὁμοιοῦμαι
βʹ εν.. ὁμοιοῖ
ὁμοιῶμαι
ὁμοιοῖ
ὁμοιοίμην
ὁμοιοῖο
-
ὁμοιοῦ
ὁμοιοῦσθαι
ὁμοιούμενος
ὁμοιουμένη
ὁμοιούμενον
ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ
Οριστική





αʹ εν. ὡμοιούμην
βʹ εν. ὡμοιοῦ







(Για την κλίση των συνηρημένων ρημάτων σε –όω, βλ. Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας ,σελ. 206 -208, παρ. 323 γ.)
Παρατήρηση:
  1. Το ρήμα ῥιγῶ (= με πιάνει ρίγος, κρυώνω) έχει χαρακτήρα -ω- (θ: ῥιγω-) και μετά τη συναίρεση έχει ω και όπου τα ρήματα σε –οω έχουν ου και οι αντίστοιχα. Το ρήμα λοιπόν στην οριστική ενεστώτα έχει ως εξής: ῥιγῶ, ῥιγῷς, ῥιγῷ, ῥιγῶμεν, ῥιγῶτε, ῥιγῶσι(ν) .

    Το ρήμα δεν σχηματίζει προστακτική, ενώ δόκιμος είναι μόνο ο ενεστώτας.


β. Ο σχηματισμός και η κλίση των άλλων χρόνων.

Τα συνηρημένα ρήματα σε –όω στους υπόλοιπους χρόνους (δηλαδή εκτός του ενεστώτα και του παρατατικού) εκτείνουν κανονικά τον βραχύχρονο χαρακτήρα του θέματος -ο- σε -ω- μπροστά από το σύμφωνο των καταλήξεων. Κλίνονται σε αυτούς όπως και τα ασυναίρετα ρήματα, με την προσθήκη των φαινομενικών καταλήξεων στο ρηματικό θέμα και την αύξηση ή τον αναδιπλασιασμό, ανάλογα με τον χρόνο:

π.χ. ὀρθόω –ῶ → ὀρθώσω, ὤρθωσα, ὤρθωκα
ὀρθοῦμαι → ὀρθώσομαι, ὠρθώθην, ὤρθωμαι
ζημιῶ → ζημιώσω, ἐζημίωσα, ἐζημίωκα, ἐζημιώκειν
ζημιοῦμαι → ζημιώσομαι, ζημιωθήσομαι, ἐζημιώθην, ἐζημίωμαι, ἐζημιώμην.
Παρατήρηση:
Το ρήμα χόω -ῶ (= σκεπάζω με χώμα) εκτείνει τον χαρακτήρα του θέματος -ο- σε -ω- και παίρνει -σ- μπροστά από θ, μ, τ και το ρήμα ἀρόω -ῶ (= οργώνω) διατηρεί παντού τον βραχύχρονο χαρακτήρα -ο-
(βλ. και Γραμματική Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ. 216, γ), 1 , 2).


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Receive all updates via Facebook. Just Click the Like Button Below

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

//SEO SCRIPT By - Techbymak.com