Σχολική εκπαίδευση και διδασκαλία της γλώσσας










H κριτική γλωσσική επίγνωση ως στόχος της γλωσσικής διδασκαλίας στο σχολείο

της
Βόντσα Βασιλικής,
Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων,
Προϊσταμένη Επιστημονικής και Παιδαγωγικής
Καθοδήγησης Β/θμιας Εκπ/σης Δ. Μακεδονίας




Α. Εισαγωγή

Η διδασκαλία της γλώσσας αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, διότι η γλωσσική επάρκεια είναι η βάση για την οικοδόμηση οποιασδήποτε άλλης θεωρητικής γνώσης σ’ όλα τα διδακτικά αντικείμενα. Έτσι ο μαθητής που είναι επαρκής ομιλητής και χρήστης του επίσημου γλωσσικού συστήματος μπορεί να κατανοήσει τις αρχές των άλλων επιστημών, των άλλων αντικειμένων και μαθημάτων και να επιτύχει στη μαθησιακή του πορεία. Επομένως η γλωσσική διδασκαλία στο σχολείο αποβλέπει στο να καταστήσει τους μαθητές γνώστες του γλωσσικού συστήματος, επαρκείς ομιλητές και χρήστες του γραπτού λόγου.
Η γλωσσοδιδακτική έχει βασιστεί σε διάφορες μεθοδολογικές αρχές στη χώρα μας και κάθε φορά βάση για την επιλογή μιας μεθόδου διδασκαλίας της γλώσσας είναι μια γλωσσική θεωρία. Αρχικά η διδασκαλία της Νεοελληνικής είχε ως στόχο τη διδασκαλία της γραμματικής και του συντακτικού. Κύρια βοηθήματα στο σχολείο ήταν η Νεοελληνική Γραμματική του Μ. Τριανταφυλλίδη και η Νεοελληνική Σύνταξις του Αχ. Τζάρτζανου, που προσαρμόστηκαν για τη σχολική χρήση μετά την καθιέρωση της δημοτικής το 1976 (Χαραλαμπόπουλος και Χατζησαββίδης, 1997, σ.21-9). Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εκδόθηκαν τα βιβλία του Γυμνασίου για τη διδασκαλία της Νεοελληνικής Γλώσσας, για τα οποία επισημάνθηκε, παρά την τεράστια σημασία τους και προσφορά τους, ότι «έδιναν μεγάλη έμφαση στη διδασκαλία των κανόνων και των ασκήσεων, πριμοδοτούσαν την γραπτή έναντι της προφορικής γλώσσας, αγνοούσαν τη γλωσσική ποικιλία, προσέφεραν μια κωδικοποιημένη γλωσσική μορφή και ο σχεδιασμός της διδασκαλίας προϋπέθετε για όλους τους μαθητές ξεκίνημα από την ίδια αφετηρία και ομοιόμορφη πορεία» (Χαραλαμπόπουλος, 1985, σ.51). Πρακτικά στο εκπαιδευτικό σύστημα υιοθετείται μια πρότυπη γλώσσα, η επίσημα κωδικοποιημένη, που η λειτουργική της προσαρμογή στο χώρο της εκπαίδευσης έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση μιας σχολικής νόρμας, η οποία διδάσκεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη άλλες γλωσσικές μορφές, ευρύτατα χρησιμοποιούμενες. Οι πρακτικές αυτές αντανακλούν απόψεις και θεωρίες γύρω από τη γλώσσα, που διατυπώνει ο «δομισμός» με βασικούς εκπροσώπους τον Σωσύρ και αργότερα τον Τσόμσκυ. Η γλώσσα αντιμετωπίζεται ως αφηρημένο σύστημα, ανεξάρτητο από τους χρήστες. Το σύστημα αυτό περιγράφεται από τα λεξικά και τη γραμματική, είναι αυτόνομος μηχανισμός με κανόνες και αρχές, υποκείμενος σε μελέτη ανεξάρτητα από τα κοινωνικά συμφραζόμενα της χρήσης του (Saussure, 1979, Chomsky, 1991). Συνεπώς το σχολείο, προκειμένου να δημιουργήσει ιδανικούς ομιλητές και τέλεια επικοινωνία των χρηστών της γλώσσας, έδωσε έμφαση στη μελέτη της γλωσσικής μορφής, την αυστηρή καλλιέργεια της ορθότητάς της και την αυστηρή αναπαραγωγή του υλικού της.
Ωστόσο η επιστημονική έρευνα και μελέτη της γλώσσας ήδη από τη δεκαετία του ’60 στράφηκε στη συσχέτιση γλώσσας και κοινωνίας. Οι κοινωνιογλωσσολόγοι εισήγαγαν το πολιτικό στοιχείο στη γλωσσολογία και μελέτησαν τη γλώσσα ως ένα κοινωνικά θεμελιωμένο σύστημα (Boutet, 1984, σ. 39-46). Η γλώσσα ενσωματώνεται στο κοινωνικοπολιτικό συγκείμενο, επισημαίνεται η γλωσσική ποικιλότητα, που οφείλεται σε μεταβλητές, όπως η κοινωνική τάξη, το φύλο, η ηλικία, η υπαγωγή σε εθνική ομάδα, η γεωγραφική περιοχή καταγωγής, το επάγγελμα και κάθε είδους κοινωνικές ταυτότητες. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η χρήση της γλώσσας σε κάθε περίσταση επικοινωνίας, που
εξαρτάται από τους συμμετέχοντες, πομπό και δέκτη και τις σχέσεις κύρους, απόστασης, οικειότητας, ανταγωνισμού ή αλληλεγγύης μεταξύ τους, τα κοινωνικά συμφραζόμενα, χώρο και χρόνο, το θέμα και τις λειτουργίες της γλώσσας, αναφορική ή ποιοτική. Η χρήση, λοιπόν, της γλώσσας επηρεάζεται από τις παραπάνω συνιστώσες (Holmes, 1998, σ. 12).
Κάτω από την επίδραση της κοινωνιογλωσσολογίας η γλωσσική εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα αλλάζει τους στόχους και τη μεθοδολογία του γλωσσικού μαθήματος. Μετά την εισαγωγή των νέων εγχειριδίων για τη γλώσσα τονίζεται από τους πρωτεργάτες τους ότι εγκαταλείπεται η παραδοσιακή εμμονή στη σχολαστική διδασκαλία της Γραμματικής και δίνεται έμφαση στην καλλιέργεια της προφορικής και γραπτής έκφρασης των μαθητών και στην εξοικείωσή τους με ποικίλες μορφές προφορικής και γραπτής επικοινωνίας (Τσολάκης, 1985). Πρόκειται για τη νέα «επικοινωνιακή προσέγγιση» της διδασκαλίας της γλώσσας, σύμφωνα με την οποία η γλώσσα αντιμετωπίζεται ως «κοινωνικό προϊόν που προσαρμόζεται ανάλογα με τις περιστάσεις επικοινωνίας…Είναι φορέας πολιτισμού» (ΥΠ.Ε.Π.Θ., 2002, τ.1, σ. 97-105). Ως στόχος του γλωσσικού μαθήματος σήμερα ορίζεται η απόκτηση «συνείδησης του επικοινωνιακού λόγου και των ποικιλιών του». Αφετηρία για την κατάκτηση του νεοελληνικού λόγου ορίζεται η γλώσσα του περιβάλλοντος των μαθητών με τη χρήση των διαλεκτικών τύπων, που δε θεωρούνται λάθη αλλά μέρος του εθνικού γλωσσικού πλούτου. Η άσκηση στην παραγωγή γραπτού λόγου οφείλει να έχει επικοινωνιακό χαρακτήρα, να ορίζεται δηλαδή ο πομπός, ο δέκτης και ο σκοπός του κειμένου. Θα μπορούσαμε γενικά να πούμε ότι η διδασκαλία των Νέων Ελληνικών σε γενικές γραμμές θεμελιώνεται στις απόψεις των κοινωνιογλωσσολόγων.
Ωστόσο διερευνώντας τις επιστημονικές θεωρίες και τα μοντέλα περιγραφής και ανάλυσης της γλώσσας, προκειμένου να αποκτήσουμε τα αποτελεσματικότερα μεθοδολογικά εργαλεία για τη διδακτική της γλώσσας στο σχολείο, θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε τις θέσεις της σχολής της «ανάλυσης συνεχούς λόγου» (discourse analysis) και να αναζητήσουμε κι εκεί τρόπους βελτίωσης και ανανέωσης του γλωσσικού μαθήματος. Έτσι θα επιχειρήσω εφεξής να αναλύσω σημαίνουσες διαφορές μεταξύ κοινωνιογλωσσολόγων και της «ανάλυσης συνεχούς λόγου», ώστε να αναδειχθούν νέες τάσεις, στόχοι και μέθοδοι της γλωσσοδιδακτικής.

Β. Η ανάλυση λόγου

Οι κοινωνιογλωσσολόγοι ενδιαφέρονται να περιγράψουν και να εξηγήσουν τη σχέση γλώσσας και κοινωνικών συμφραζομένων (Holmes, 1998, σ. 376-384). Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν στην ανάλυση λόγου τέσσερις κλιμακούμενες διαστάσεις που επηρεάζουν τη γλωσσική επιλογή των υποκειμένων:
1. Την κοινωνική απόσταση / Αλληλεγγύη: πρόκειται για τα βαθμό οικειότητας, γνωριμίας, αλληλεγγύης μεταξύ των ομιλητών, για την αποδοχή ή μη κάποιων αξιών και στάσεων, την υπαγωγή τους ή όχι σε ομάδα, που επηρεάζουν εντέλει τη γλωσσική φόρμα και τη διαμόρφωση του λόγου.
2. Την κοινωνική θέση / τη δύναμη: πρόκειται για την κατανομή δύναμης ανάμεσα στα μέλη μιας κοινότητας, που καθορίζει τελικά και τη γλωσσική κυριαρχία των ισχυρότερων με διάφορους τρόπους (π.χ. την επιβολή της πρότυπης γλώσσας, τη χρήση στρατηγικών αρνητικής ευγενείας κλπ.).
3. Την επισημότητα / τυπικότητα: πρόκειται για την τυποποίηση και την επισημότητα της περίστασης που προσδιορίζει τις αντίστοιχες γλωσσικές επιλογές (π.χ. ο μαθητής Χ έχει ως καθηγήτρια στο σχολείο τη φυσική του μητέρα. Είναι υποχρεωμένος να της απευθύνει το λόγο με το επίσημο και τυπικό ύφος που επιβάλλει η περίσταση παρόλη τη συγγένειά τους.)
4. Τη λειτουργία (αναφορική ή κοινωνική): το είδος της πληροφορίας που μεταδίδει ο λόγος επηρεάζει και τις γλωσσικές επιλογές (π.χ. διαφορά γλωσσικών επιλογών σ’ ένα μετεωρολογικό δελτίο ή σε ένα νανούρισμα).
Με τις τέσσερις παραπάνω διαστάσεις οι κοινωνιογλωσσολόγοι εντάσσουν σε γενικά σχήματα τη σχέση γλώσσας και κοινωνικών συμφραζομένων και έτσι ερμηνεύουν τις γλωσσικές επιλογές των ομιλητών.
Ο Norman Fairclough, ως εκπρόσωπος της σχολής ανάλυσης συνεχούς λόγου, δεν ενδιαφέρεται απλώς να καταδείξει την κοινωνική καταγωγή των γλωσσικών φαινομένων, αλλά επιδιώκει να αποδείξει το ρόλο της γλώσσας στην παραγωγή, τη διατήρηση ή την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων εξουσίας. Υιοθετεί λοιπόν τη μέθοδο της κριτικής ανάλυσης του λόγου που στοχεύει να αποκαλύψει τις συνδέσεις της γλώσσας, της δύναμης και της ιδεολογίας, ώστε οι χρήστες της γλώσσας να συνειδητοποιήσουν τις εξουσιαστικές δομές κοινωνίας και γλώσσας και να αγωνιστούν για τη χειραφέτησή τους.
Με την κριτική ανάλυση του λόγου ο Fairclough αποκαλύπτει χειροπιαστά τις ενέργειες, τις αιτίες, τα ιδεολογικά κίνητρα, τις σκοπιμότητες που εντοπίζονται στο περιεχόμενο, στις σχέσεις, την κοινωνική διάδραση και τις θέσεις υποκειμένων του λόγου (Fairclough, 1998, σ. 112-167). Με την πρώτη βαθμίδα ανάλυσης, την περιγραφή, διερευνά σε βάθος το λεξιλόγιο (βιωματικές αξίες των λέξεων, σχήματα, κατηγοριοποιήσεις, ιδεολογικές φορτίσεις, μεταφορές, συνωνυμίες, υπωνυμίες, ευφημισμούς κλπ.), τη γραμματική και τη σύνταξη (εγκλίσεις, αντωνυμίες, παθητική – ενεργητική σύνταξη, ποιητικό αίτιο, ονοματοποιήσεις, κατάφαση, άρνηση, υπόταξη, παράταξη κλπ.) και τις ευρύτερες κειμενικές δομές (διαδράσεις ομιλητών, τρόπους ελέγχου του λόγου, στρατηγικές εντυπωσιασμού, επαναδιατυπώσεις κλπ.).
Με τη δεύτερη βαθμίδα της ανάλυσης, την ερμηνεία, ο Fairclough συσχετίζει τα δεδομένα της περιγραφής με τις κοινωνικές δομές και ιδεολογίες. Εισάγει την παράμετρο της «καταστασιακότητας», του τι συμβαίνει δηλαδή, ποιο είναι το θέμα, η δραστηριότητα, ο σκοπός, ποιες εντέλει είναι οι εξωτερικές ενδείξεις για το κείμενο. Καθώς υπάρχει πληθώρα τυπολογιών περιστάσεων μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ο λόγος σημασιοδοτείται κάθε φορά από τα καταστασιακά συμφραζόμενά του και η ερμηνευτική διαδικασία πρέπει να τα αποκαλύπτει. Παράλληλα ο λόγος ενσωματώνει μια ιστορική σειρά σχετικών με το θέμα κειμένων και γι’ αυτό στην ανάλυση ενεργοποιείται μια ιστορική προοπτική ερμηνείας, η «διακειμενικότητα» που ορίζεται ως ο διάλογος του κειμένου με άλλα κείμενα.
Με την τρίτη βαθμίδα της κριτικής ανάλυσης, την εξήγηση, ο Fairclough συνθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία σε ερμηνευτικά σχήματα, πλαίσια και γραφές. Απεικονίζει το λόγο ως τμήμα της κοινωνικής διαδικασίας και ως κοινωνική πρακτική. Έτσι ο λόγος αποτελεί τμήμα των κοινωνικών θεσμών, μετακινήσεων, και συγκρούσεων. Η συνειδητοποίηση αυτή αποτελεί τη ρίζα της κοινωνικής χειραφέτησης των υποκειμένων από τις παρελκυστικές λειτουργίες του λόγου.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο Fairclough χρησιμοποιεί ως βάση της ανάλυσής του τις απόψεις των κοινωνιογλωσσολόγων για την κοινωνική φύση της γλώσσας, αλλά προχωρεί πολύ περισσότερο, υποδεικνύοντας τις δυνάμεις της γλώσσας ως μοχλούς κοινωνικής μεταβολής. Οι θεωρητικές αυτές θέσεις, όπως είναι φυσικό, παρέχουν νέες δυνατότητες στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Γ. Σχολική εκπαίδευση και διδασκαλία της γλώσσας

Οι κοινωνιογλωσσολόγοι συνδέουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους και τα θεωρητικά τους συμπεράσματα με τις εκπαιδευτικής πρακτικές (Holmes, 1998, σ. 357 κεξ.). Διαπιστώνουν τη χαμηλότερη σχολική επίδοση των παιδιών λαϊκών στρωμάτων και των μεταναστών από τα παιδιά της μέσης αστικής τάξης και την αποδίδουν στην άγνοια της πρότυπης γλώσσας του σχολείου. Θεωρούν θεμελιώδες εμπόδιο στην πρόοδο την αρνητική στάση των δασκάλων απέναντι στις διαλέκτους ή τη διγλωσσία. Προτείνουν λοιπόν ως λύση
την επιμόρφωση των δασκάλων και την ενίσχυση της ικανότητας των μαθητών να μετακινηθούν από τη διάλεκτο ή τη μητρική γλώσσα στην πρότυπη γλώσσα του σχολείου. Ταυτόχρονα προτείνουν τον αναπροσανατολισμό της εκπαιδευτική κοινότητας, ώστε να αποδέχεται τη γλωσσική ποικιλότητα χωρίς να καταδικάζει το διαφορετικό και να δημιουργεί αρνητικά στερεότυπα. Έτσι κατόπιν θα πραγματοποιηθεί αποτελεσματικά η εκμάθηση της «πρότυπης» γλώσσας.
Για τον Fairclough η αντιμετώπιση της γλώσσας χρηστικά ως αποτελεσματικό εργαλείο για επίτευξη στόχων (επαγγελματική αποκατάσταση, κοινωνική καταξίωση) είναι ένα βασικό πρόβλημα του αναλυτικού προγράμματος (Fairclough, 1998, σ. 237-243). Με τη σχολική γλωσσική διδασκαλία η κυριαρχία της πρότυπης γλώσσας αναπαράγει τα κοινωνικά ιδεατά πρότυπα, μεταφέρει την κυρίαρχη κουλτούρα και μεταδίδει συμβατική σοφία και από τη λογοτεχνία ό,τι αξιολογείται ως σημαντικό. Αντ’ αυτού ο Fairclough προτείνει την ανάπτυξη της κριτικής συνείδησης των παιδιών για τους τύπους λόγου που υπάρχουν στην κοινωνία ενισχύοντας τη διεύρυνση των ικανοτήτων του καθενός παιδιού ως παραγωγού κι ερμηνευτή λόγου και προωθώντας την ανάπτυξη των συλλογικών ικανοτήτων των μαθητών ως κοινωνικής ομάδας που χειρίζεται το λόγο.
Το σχολείο – σύμφωνα με τον Fairclough – οφείλει να αξιοποιήσει την υπάρχουσα γλωσσική υποδομή και τις εμπειρίες των παιδιών, καταγράφοντας τις γλωσσικές συνεισφορές των μαθητών του. Κατόπιν πρέπει να διευρυνθεί η ποικιλία των διαθέσιμων τύπων λόγου για τους μαθητές και να γίνει κατανοητή η διαδικασία παραγωγής και ερμηνείας του λόγου σε συσχετισμό με το τρίπτυχο ιδεολογία, εξουσία, κοινωνία. Ο στόχος του σχολείου θα είναι, αντί να εξασκεί τους μαθητές του για την παραγωγή καλού συμβατικού λόγου, να αυξάνει την κριτική εγρήγορση και τη γλωσσική τους συνειδητότητα. Κάθε λόγος πρέπει να αναλύεται κριτικά όχι μόνο εντός του σχολείου αλλά παντού, στις συντροφιές, σε κοινωνικές συνευρέσεις, στα ΜΜΕ, στην κατανάλωση. Οι μαθητές πρέπει να είναι σε θέση να ανακαλύπτουν τις ιδεολογικές επιπτώσεις των λόγων που καταναλώνουν ή παράγουν και τις επιρροές που απορρέουν από το συσχετισμό γλώσσας και ισχύος. Η «υποκειμενικότητα», δηλαδή η ατομική ταυτότητα, δομείται μέσω των λόγων και των θέσεων υποκειμένου που εμπεριέχουν, καθώς το άτομο καταλαμβάνει κατά τη διάρκεια της ζωής του διαδοχικά τις διάφορες θέσεις. Συνεπώς η γλωσσική διδασκαλία αποκαλύπτοντας τη διαμορφωτική δύναμη του λόγου και τους τρόπους που αυτός επηρεάζει την εσωτερική μας συγκρότηση, οφείλει να χρησιμοποιήσει τις μεθόδους της κριτικής ανάλυσης λόγου, ώστε οι μαθητές να μπορούν να αντιλαμβάνονται πότε, πώς και γιατί χειραγωγούνται.




Πως αξιολογείται μια καλή έκθεση



του
Παιδαγωγικού Ινστιτούτου



Σύμφωνα με το Αναλυτικό Πρόγραμμα και τη σχετική υπουργική απόφαση για τις γενικές εξετάσεις λυκείων με την έκθεση ο καθηγητής ελέγχει και αξιολογεί την πνευματική συγκρότηση του μαθητή και ειδικά την ικανότητά του να κατανοεί ένα πρόβλημα, που αφορά τον άνθρωπο και τον κόσμο του, να παίρνει ορισμένη θέση απέναντι σ' αυτό και να εκφράζει με σαφήνεια και ακρίβεια τις προσωπικές του σκέψεις.

ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να προσέξει ο διορθωτής με την προσεκτική ανάγνωση του γραπτού δοκιμίου είναι αν ο μαθητής κατανόησε σωστά όλες τις απαιτήσεις του θέματος και αν ανταποκρίνεται σ' αυτές. Γραπτά που δείχνουν ολοφάνερα ότι η σκέψη του μαθητή κινείται έξω από το θέμα βαθμολογούνται από 0-12,5.
Γενικά στα γραπτά ο διορθωτής πρέπει να προσέξει:

Α) Το περιεχόμενο, δηλ. το σύνολο των οργανωμένων σκέψεων που διατυπώνει ο μαθητής πάνω στο δεδομένο πρόβλημα.
Θετικά στοιχεία θεωρούνται:
1.     Η ξεκάθαρη θέση που παίρνει ο μαθητής απέναντι στο πρόβλημα, η προσωπική του άποψη που μπορεί να είναι και αντίθετη με τις ως τώρα γνωστές και παραδεκτές απόψεις, αρκεί να είναι τεκμηριωμένη. Ο βαθμολογητής δεν πρέπει να επηρεάζεται από την προσωπική του άποψη.
2.     Το είδος των γνώσεων-σκέψεων, που χρησιμοποιεί ο μαθητής, για να στηρίξει τη θέση του, και μαζί η κριτική του ικανότητα και η ορθότητα επιλογής των προσφορότερων γνώσεων. Ο βαθμολογητής δηλαδή πρέπει να προσέξει: αν οι γνώσεις είναι αφομοιωμένες και αποτελούν κτήμα του μαθητή· αν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του θέματος κι έχουν λειτουργική σχέση μ' αυτό· αν βασίζονται στα ουσιαστικά γνωρίσματα των δεδομένων εννοιών.
3.     Ο τρόπος που οργανώνει τις σκέψεις του· η ικανότητά του να τους δίνει μορφή λογικών επιχειρημάτων με αποδεικτική δύναμη και αξία.
4.     Ο πλούτος και η ορθότητα των επιχειρημάτων που χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει τις απόψεις του.
5.     Η ελευθερία, η ευρύτητα, η άνεση και η σοβαρότητα της σκέψης· η έλλειψη προκατάληψης και εριστικής διάθεσης.
  • Τα στοιχεία αυτά ως σύνολο έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και βαθμολογούνται από (0-25).
Σφάλματα για το περιεχόμενο θεωρούνται:
1.     Η προβολή μιας φανερά παράλογης ή ακαθόριστης θέσης.
2.     Η μη λογική "στήριξη" μιας ορθής θέσης.
3.     Η φτωχή και περιορισμένη επιχειρηματολογία.
4.     Η απλή παράθεση ξένων, αναφομοίωτων γνώσεων.
5.     Ο περιττός φόρτος ιστορικών και άλλων παραδειγμάτων.
6.     Η αναπλήρωση της έλλειψης επιχειρημάτων με παραγγέλματα, συμβουλές, ρητά, γνώμες στοχαστών. Των στοιχείων αυτών είναι αποδεκτή η μετρημένη χρήση και μάλιστα όταν έρχονται σε ενίσχυση των λογικών επιχειρημάτων.
7.     Τα παρείσακτα στοιχεία που δεν περιέχονται στις απαιτήσεις του θέματος.
8.     Τα γενικά και αυθαίρετα συμπεράσματα.
9.     Η ανάπτυξη δευτερευόντων σε σημασία σημείων σε βάρος των πρωτευόντων.
10.                        Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η αδυναμία του μαθητή να δει την ουσία του προβλήματος και η κίνηση της σκέψης του στην περιφέρεια του θέματος.

Β) Τη διάρθρωση των σκέψεων που καθορίζουν το σχέδιο και την οικονομία της έκθεσης.
Θετικά στοιχεία θεωρούνται:
1.     Η λογική διάταξη των σκέψεων, η οργανική και αρμονική σύνδεση μεταξύ τους, έτσι που να βγαίνει η μια μέσα από την άλλη κατά λογική ακολουθία και ακόμη η συγκρότηση των σκέψεων σε πειστικά επιχειρήματα.
2.     Η ορθή κατάταξη των επιχειρημάτων σε κλιμακωτή μορφή.
3.     Η προοδευτική αποκάλυψη και δικαιολόγηση της προσωπικής θέσης.
4.     Η φυσική και αβίαστη κατάληξη σ' ένα λογικό συμπέρασμα.
5.     Η ανεξαρτησία από προκαθορισμένα γενικά πρότυπα (καλούπια) και η πρωτοτυπία.
·  Τα στοιχεία αυτά βαθμολογούνται σαν σύνολο από 0-10.
Σφάλματα στη διάρθρωση των σκέψεων θεωρούνται:
1.     Η έλλειψη καθορισμένης πορείας και η άτακτη παράθεση των σκέψεων.
2.     Η έλλειψη ενότητας είτε ανάμεσα στα μέρη (πρόλογο, κύριο θέμα, επίλογο) είτε ανάμεσα στις επιμέρους σκέψεις και επιχειρήματα.
3.     Η κυκλική πορεία στην ανάπτυξη, που δεν προωθεί τη σκέψη με νέες εμπνεύσεις, αλλά την επαναφέρει στο σημείο αφετηρίας με επαναλήψεις.

Γ) Την έκφραση ή μορφή. Αυτή αποτελεί το είδος, την ποιότητα του λόγου, που χρησιμοποιεί ο μαθητής, για να διαρθρώσει και να παρουσιάσει το σύνολο των σκέψεών του.
Θετικά στοιχεία θεωρούνται:
1.     Η ακρίβεια της διατύπωσης, η σαφήνεια και η καθαρότητα, η μετρημένη χρήση των εκφραστικών τρόπων.
2.     Η συμφωνία του λόγου με τις απαιτήσεις του περιεχόμενου.
3.     Η ομοιομορφία του λόγου σ' ολόκληρη την έκθεση, που δείχνει ότι οι διατυπωμένες σκέψεις είναι προσωπικό κτήμα του μαθητή.
4.     Ο λογικός, λεκτικός και εκφραστικός πλούτος.
  • Τα στοιχεία μορφής στο σύνολο βαθμολογούνται από 0-15.
Σφάλματα στην έκφραση θεωρούνται:
1.     Η εκφραστική ανακρίβεια, η ασάφεια και αοριστία, το σκοτεινό ύφος και o επιφανειακός εκφραστικός πλούτος (βερμπαλισμός, κενολογία).
2.     Ο ιστορισμός, ο ρητορισμός, ο λογοτεχνισμός, η φλυαρία, η ωραιολογία.
3.     Η εκφραστική ανομοιομορφία.
4.     Η εκφραστική δυσκαμψία και φτώχεια, που συχνά συνοδεύεται από τη μονότονη επανάληψη λέξεων και εκφράσεων.
5.     Η απεραντολογία με τις φορτικές επαναλήψεις νοημάτων.
6.     Η ανάμειξη της δημοτικής και της καθαρεύουσας.
7.     Τα γραμματικά και συντακτικά λάθη. Η επισήμανσή τους πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες που περιέχουν τα σχολικά εγχειρίδια (Νεοελληνική Γραμματική, Συντακτικό της νέας ελληνικής).

Θεώρηση του συνόλου
Η προσπάθεια για αξιολόγηση της έκθεσης με την πρόσθεση των επιμέρους βαθμών μπορεί να μην ανταποκρίνεται στο αίτημα για δίκαιη βαθμολόγηση. O ίδιος ο διορθωτής αισθάνεται πολλές φορές την ανάγκη να δει το γραπτό στο σύνολό του.
'Αλλωστε περιεχόμενο, σχέδιο και μορφή, ουσιαστικά δεν διαχωρίζονται. Γι' αυτό, καλό είναι η βαθμολογία να στηρίζεται στη θεώρηση του συνόλου σε συνδυασμό με την εκτίμηση των επιμέρους στοιχείων.
Με την ευκαιρία αυτή μπορεί ο διορθωτής να λάβει υπόψη του και τη γενική εικόνα του γραπτού.
Θετικά στοιχεία θεωρούνται: η ευανάγνωστη γραφή, το καθαρογραμμένο γραπτό, η ορθή χρήση των σημείων στίξης, η ορθή διάκριση παραγράφων.
Αρνητικά στοιχεία είναι: η ακαταστασία του γραπτού, η κακή χρήση της στίξης, η έλλειψη παραγράφων, οι συχνές διαγραφές λέξεων και φράσεων, οι μουντζούρες.

Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Γενικές αρχές και τεχνικές υποδείξεις για την αξιολόγηση
των γραπτών δοκιμίων των Γενικών Εξετάσεων




Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το κρητικό ζήτημα, 1897-1910









(απόσπασμα από το πολιτικό ιστορικό ντοκιμαντέρ
Ελευθέριος Βενιζέλος)




Σκηνοθέτης: Λίλα Κουρκουλάκου, 1966
Αφήγηση: Στέφανος Ληναίος, Γιώργος Κάρτερ, Γιώργος Νέζος, Χρήστος Τσάγκας, Δημήτρης Ντουνάκης


Ο Ελευθέριος Βενιζέλος

και η

 «εν Θερίσω επανάστασις»

 

* Πώς ο Εθνάρχης κατόρθωσε το 1905 να επιτύχει την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, σε ανοιχτή σύγκρουση με τον πρίγκιπα Γεώργιο

Της
ΦΩΤΕΙΝΗΣ TOMAH *
 
H αυγή του 20ού αιώνα δεν συνοδεύτηκε από τους καλύτερους οιωνούς για τη χώρα μας που διάβηκε το κατώφλι του με το βάρος της ταπεινωτικής συνθήκης του 1897. Μπορεί με τη βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων να είχε αποφύγει τη συρρίκνωση της εδαφικής της κυριαρχίας μετά την αξίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να επανακτήσει ολόκληρη, ή έστω μέρος της Θεσσαλίας, αλλά η επιβολή βαριάς πολεμικής αποζημίωσης 4 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών μέσω ειδικού ευρωπαϊκού δανείου και η σύσταση Διεθνούς Επιτροπής για την εποπτεία των δημόσιων οικονομικών της χώρας συνιστούσαν πρόδηλη παραβίαση της αρχής της εθνικής κυριαρχίας και διεύρυνση της παρεμβολής του ξένου παράγοντα στο εσωτερικό της.
H εγκαθίδρυση αυτόνομου καθεστώτος στην Κρήτη με ύπατο αρμοστή τον πρίγκιπα Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του Γεωργίου A´, δεν αρκούσε να μετριάσει το αίσθημα της ταπείνωσης αλλά ούτε και να αμβλύνει την αίσθηση υποβάθμισης του ελληνικού παράγοντα στη διεθνή ζωή.
H Ελλάδα απομονωμένη υστερούσε εξακολουθητικά σε μέσα διπλωματικής πίεσης και επιβολής των απόψεών της αφού σε κάθε της προσπάθεια να αναζητήσει διεθνή ερείσματα ξεκινώντας από τις γειτονικές της χώρες, την Τουρκία και τα βαλκανικά κράτη, συναντούσε τη δυσπιστία των κυβερνήσεών τους. Το γεγονός αυτό όμως επιδρούσε ανασταλτικά και στις σχέσεις της με τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Όπως και στον 19ο, έτσι και στον 20ό αιώνα εξακολουθούσε να ισχύει στη βάση της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας η πρακτική αρχή της ισορροπίας των δυνάμεων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η τάση για αλληλοεξισορρόπηση των ανταγωνιστικών ροπών και συμφερόντων είχε βρει πεδίο εφαρμογής τόσο στον τερματισμό του πολέμου του 1897 όσο και στη συμβιβαστική επίλυση του κρητικού ζητήματος με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος αυτονομίας και, τέλος, τις συλλογικές διαβουλεύσεις για το Μακεδονικό.
* Οδεύοντας προς την εξέγερση
H στενότητα των οικονομικών πόρων, η περιορισμένη παραγωγική δραστηριότητα και ο τελωνειακός αποκλεισμός της Μεγαλονήσου που εμπόδιζε την προσέλκυση ξένων επενδυτικών κεφαλαίων δημιουργούσαν μια αφόρητη πίεση στον κρητικό λαό και μοιραίως ενίσχυση των αλυτρωτικών του πόθων. Το αίτημα όμως για την ένωση με την Ελλάδα θα προσκρούσει εξακολουθητικά στο πλέγμα της διεθνούς ισορροπίας, όπως είχε διαμορφωθεί εντός του πλαισίου του Ανατολικού Ζητήματος.
H αδυναμία του πρίγκιπα Γεωργίου, ουσιαστικά αδυναμία της ελληνικής διπλωματίας, να ικανοποιήσει τις ζωηρές εθνικές προσδοκίες των Κρητών, οδήγησε αναπόφευκτα σε σοβαρές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Μεγαλονήσου. H απόλυση από τον Γεώργιο, τον Μάρτιο του 1901, του συμβούλου επί της Δικαιοσύνης, Ελευθερίου Βενιζέλου, υποστηρικτή ενός καθεστώτος ολοκληρωμένης αυτονομίας, τύπου Ανατολικής Ρωμυλίας, που θα οδηγούσε ταχύτερα στην ενωτική λύση, μπορεί να σήμαινε βραχυπρόθεσμη πολιτική απομόνωση για τον φιλελεύθερο ηγέτη, αλλά μακροπρόθεσμα τον ανέδειξε σε κεντρικό μοχλό της εσωτερικής πολιτικής ζωής της Κρήτης.
Στις 10 Μαρτίου του 1905 ο Ελευθέριος Βενιζέλος, επικεφαλής πολιτικής τριανδρίας με τους Κωνσταντίνο Φούμη και Κωνσταντίνο Μάνο, κήρυξε στο χωριό Θέρισο στους πρόποδες των Λευκών Ορέων ένοπλο επαναστατικό κίνημα. Στο πλευρό τους, χίλιοι περίπου άνδρες, οι μισοί ένοπλοι, και πολλοί οπαδοί διασκορπισμένοι σε διαφορετικά σημεία του νησιού, ανάμεσά τους και ηγετικές προσωπικότητες όπως το μέλος της Κρητικής Εθνοσυνέλευσης Ιωάννης Σφακιανάκης. Βασικά αιτήματα των επαναστατών ήταν η προώθηση ενωτικής λύσης, η ριζική μεταβολή στο σύστημα διακυβέρνησης του νησιού και η άμεση αντικατάσταση του αυταρχικού ύπατου αρμοστή πρίγκιπα Γεωργίου.
* H στάση των Μεγάλων Δυνάμεων
Στο πρώτο ρήγμα Βενιζέλου και δυναστείας ενδιαφέρουσα υπήρξε η στάση των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής. Το ευκόλως εννοούμενο θα ήταν η πλήρης στήριξη του Γεωργίου και η απεμπόληση των «δημαγωγικών ιδεών» (όρος από απόσπασμα ανακοινωθέντος του Γεωργίου που απέστειλε στις 7 Απριλίου 1905 με ΑΠ 1260 προς τις πρεσβείες Λονδίνου, Παρισίων, Ρώμης και Πετρουπόλεως ο τότε ΥΠΕΞ A. Σκουζές) του Βενιζέλου από τους αντιπροσώπους των Προστάτιδων Δυνάμεων στο νησί, προξένους Esme Howard (Αγγλίας), Negri (Ιταλίας), Mauronard (Γαλλίας) και Α. de Bronevski (Ρωσίας).
Δεν ήταν όμως έτσι. Μπορεί ο Negri να διακρινόταν για την εριστικότητά του και οι πρόξενοι της Γαλλίας και της Ρωσίας για την υπομονή και τη μεθοδικότητά τους, αλλά αναμφίβολα η γνώμη των Βρετανών επηρέαζε πάνω από όλα τις εξελίξεις.
Τον διάλογό του με τον άγγλο πρόξενο Howard το 1903, δύο χρόνια πριν από την επανάσταση, ο πρίγκιπας Γεώργιος θα τον θυμηθεί πολύ αργότερα σημειώνοντας σε επιστολή του ότι ο Esme Howard είχε φτάσει στο νησί «διά την τύχην του Βενιζέλου και την ατυχίαν της Κρήτης». Φαίνεται, τελικά, ότι η δυναστεία στην Ελλάδα (βλ. και τις σημερινές εξομολογήσεις του τέως) παρουσίαζε ανέκαθεν μια συλλογική αδυναμία να κατανοήσει τα μηνύματα των καιρών. Διότι πώς γίνεται να μην είχε ανησυχήσει ο Γεώργιος όταν στην επισήμανσή του προς τον Howard στη διάρκεια δεξιώσεως επί τη αφίξει του στο νησί του είχε πει ότι «ο Βενιζέλος έπρεπε να είχε συλληφθεί διά τας πράξεις του» είχε λάβει την απάντηση «εάν τον συλλάβετε, ημείς θα τον ελευθερώσωμεν. H ρηξικέλευθη αυτή φράση από έναν διπλωμάτη Μεγάλης Δύναμης που μόλις είχε φτάσει στο νησί δεν μπορεί παρά να είχε στρατηγικό υπόβαθρο και χαρακτήρα προσχεδιασμένης πολιτικής των Βρετανών. Πράγματι ο Howard στο βιβλίο του «Theatre of Life», που έγραψε τριάντα χρόνια μετά, αναφερόταν σε οδηγίες που είχε λάβει από το Foreign Office να βοηθήσει τον Γεώργιο, αγαπημένο ανιψιό του βασιλιά Εδουάρδου Z´, «να πέσει στα μαλακά» (to let him down gently).
Ουσιαστικά καμία από τις Μεγάλες Δυνάμεις δεν έβλεπε ως απραγματοποίητη την υπόθεση ενώσεως της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα, πλην ίσως της Ιταλίας που έβλεπε την Κρήτη ως το κατώφλι της προς την Αφρική. H αντικατάσταση πάντως του θορυβοποιού και εριστικού Negri, που πέθανε στις 11 το πρωί στη διάρκεια σύσκεψης στο γραφείο του από καρδιακή προσβολή, διευκόλυνε τη συνεννόηση των τεσσάρων (M. Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ρωσίας).
Για τις Προστάτιδες Δυνάμεις που είχαν αναλάβει τη διαφύλαξη του status quo στο νησί, όπως προκύπτει από την ανάγνωση των διπλωματικών εγγράφων της εποχής, τα πάντα ήταν ζήτημα χρόνου. H Ένωση ήταν αναπόφευκτη, αλλά ο χρόνος παρέμενε απροσδιόριστος.
* Διαφορά απόψεων
Είναι στ' αλήθεια δραματικό να ανακαλύπτει κανείς ξεδιπλώνοντας την ελληνική Ιστορία τον καταστρεπτικό ρόλο της δυναστείας σε κάθε μεγάλη κρίση που αντιμετώπισε το έθνος. Αδυναμία κατανοήσεως των καιρών, σύγχυση ιδεών, εξυπηρέτηση αλλοτρίων συμφερόντων, ό,τι και να υποθέσει κανείς το ζήτημα ήταν ένα: η Αυλή βρισκόταν πάντοτε με τη λανθασμένη εκδοχή του εθνικού συμφέροντος.
Στην περίπτωση της Κρήτης και οι δύο πλευρές, Γεώργιος και Βενιζέλος, θεωρητικά υποστήριζαν την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Την εννοούσαν, ωστόσο, διαφορετικά. Ο Γεώργιος σε βάθος χρόνου (και πάντως μετά τη λήξη της αρμοστείας του!) μέσα από ένα μεταβατικό στάδιο διακυβέρνησης τύπου Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ο εκρηκτικός και ανυπόμονος Βενιζέλος, από την άλλη, έχοντας εκστομίσει την ιστορική φράση «Φελλάχοι είμεθα ώστε να κάνωμεν ό,τι ο πρίγκιψ διατάσσει; Εμείς οι Κρήτες πάντοτε ανυψώσαμεν το ανάστημά μας εναντίον των πασάδων...» υποστήριζε την εγκαθίδρυση καθεστώτος αναλόγου προς εκείνο της πλήρους αυτονομίας της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία. Ο Βενιζέλος υποστήριζε επιπλέον το συνταγματικό δικαίωμα (άρθρο 38 που όμως απερρίφθη από τις Μεγάλες Δυνάμεις) να εκλέγει ο κρητικός λαός τον ηγεμόνα του, να ενισχυθεί η κρητική χωροφυλακή και να απελαθούν τα ξένα στρατεύματα από το νησί.
Με δυο λόγια, πλην της παθητικής στάσεως του Γεωργίου και της διαφοράς χαρακτήρα του Βενιζέλου στον οποίο ο ηγεμόνας αναγνώριζε «ευφυΐαν, παιδείαν και φιλεργίαν», υπήρχε και ουσιαστική, βαθύτατη διαφορά απόψεων για την επίλυση του κρητικού ζητήματος.

Το αποτέλεσμα του κινήματος

Παρά την επιβολή στρατιωτικού νόμου, οι επαναστάτες δεν παρέδωσαν τα όπλα. Αντιθέτως το κίνημα αποκτούσε καθημερινά μαζικό χαρακτήρα στην ύπαιθρο. Οι Μεγάλες Δυνάμεις, χωρίς να εκδηλώνουν ανοιχτά τη συμπάθειά τους στον ανερχόμενο πολιτικό Ελευθέριο Βενιζέλο, παρέμεναν χωρίς ιδιαίτερη δράση, πλην ίσως της συζητήσεως συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, μεσούντος του θέρους του 1905, που ζητούσε η ηγεσία των επαναστατών.

Ήταν φανερό ότι η επανάσταση κέρδιζε έδαφος. Ακολούθησαν αλλεπάλληλα γεγονότα όπως η αποχώρηση από το νησί του πρίγκιπα Γεωργίου που παραιτήθηκε έμπλεος πικρίας, η διενέργεια αμνηστίας υπέρ των επαναστατών, η διενέργεια εκλογών για νέα Συνταγματική Συνέλευση και η άφιξη στη θέση του απελθόντος Γεωργίου, που σημειωτέον καμιά από τις Μεγάλες Δυνάμεις δεν εμπόδισε να αποχωρήσει, του πρώην πρωθυπουργού Αλέξανδρου Ζαΐμη.
H επανάσταση του Θερίσου απογείωσε στο ζενίθ του πολιτικού στερεώματος τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η φήμη του οποίου έλαβε έκτοτε τεράστιες διαστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
*Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου στο ΥΠΕΞ.
 
ΠΗΓΗ: Το ΒΗΜΑ, 19/02/2006 , Σελ.: A27
(ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΤΑΙΝΙΑ)


Σὲξ στὴν ἐφηβεία; Περιπέτεια γιὰ δύο!


του
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου

 

Ἡ Ἐκκλησία μας, ἀκολουθώντας ἀταλάντευτα τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, ἀνέκαθεν, καταδικάζει τὶς σχέσεις τόσο πρὶν ἀπʼ τὸν γάμο ὅσο καὶ τὶς ἐξωσυζυγικές, αὐτὲς δηλαδὴ ποὺ γίνονται κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ γάμου. Ἡ δὲ στάση τῶν ἀνθρώπων σʼ αὐτὴ της τὴ θέση, ἦταν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἡ ἴδια. Ἄλλοι τὴν ἀποδέχονταν κι ἄλλοι τὴν ἀπέρριπταν. Δὲν εἶναι αὐτὸ σημε ρινὸ φαινόμενο μόνο. Ὅμως τί σημαίνει αὐτὴ ἡ ἀπόρριψη ἀπʼ τοὺς ἐφήβους καὶ τοὺς νέους; Καὶ εἰδικότερα ὅταν αὐτοὶ δὲν εἶναι παντρεμένοι; Ἂς τὸ δοῦμε καλοί μου
φίλοι…

Τί λένε οἱ στατιστικὲς
Κι ἂς ἀρχίσουμε πρῶτα μὲ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ κάποιες διαπιστώσεις:
– Στατιστικὲς ποὺ ἔγιναν στὴν Ἀμερικὴ σὲ 22 ἑκατ. Ἐφήβους ἡλικίας 15-19 ἐτῶν δείχνουν ὅτι τὸ 50% αὐτῶν ἔχει δραστηριοποιηθεῖ σεξουαλικὰ μὲ ἀποτέλεσμα:
• Ἀπὸ τὶς ἐνεργεῖς σεξουαλικὰ αὐτὲς ἐφήβους (κορίτσια), 1.000.000 μένουν κάθε χρόνο ἔγκυες καὶ πάνω ἀπὸ 600.000 φθάνουν στὸν τοκετό!
• Τὸ 1/5 τῶν τοκετῶν ἀφοροῦν ἐφήβους!
• Τὸ 1/3 τῶν παιδιῶν ποὺ γεννιοῦνται, εἶναι ἐκτὸς γάμου!
• Τὰ 2/3 τῶν κυήσεων τῶν κοριτσιῶν ἡλικίας κάτω τῶν 20 ἐτῶν εἶναι ἀνεπιθύμητες!
– Χιλιάδες νέες γυναῖκες ζοῦν τὴ ἐμπειρία μίας ἀνεπιθύμητης ἐγκυμοσύνης, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν δημιουργία τεραστίων οἰκονομικῶν, κοινωνικῶν, ψυχολογικῶν καὶ ἰατρικῶν προβλημάτων!
– Οἱ κυήσεις στὴν ἐφηβεία τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχουν διεθνῶς αὐξηθεῖ!
– Τὰ ἐξειδικευμένα βιβλία ἢ ὀπτικοακουστικὰ μέσα, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση καὶ ἐνημέρωση εἶναι ἀνεπαρκῆ ἢ ἐπιεικῶς ἀκατάλληλα!
– Στὴ Σουηδία ὅπου ἀπὸ χρόνια ἔχει καθιερωθεῖ ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ στὰ σχολεῖα, τὰ κορίτσια ἐνῶ ἄρχισαν νὰ γνωρίζουν ἀπʼ τὰ 7 τους χρόνια θέματα ἀντισύλληψης, φθάνουν στὰ 14-15 μʼ ἕνα παιδὶ στὴν ἀγκαλιά!
– Στὴν Ἀγγλία κάθε χρόνο γεννιοῦνται 15.000 μωρὰ ἀπὸ μητέρες 15-18 χρονῶν, οἱ περισσότερες τῶν ὁποίων εἶναι σπουδάστριες!
– Στὴ Δανία τὸ 15% τῶν ζευγαριῶν δὲν ἔχουν παντρευτεῖ! Τὸ 1/3 τῶν παιδιῶν γεννιοῦνται ἀπὸ ἄγαμους γονεῖς. Τὸ 1/2 τῶν γάμων καταλήγει σὲ διαζύγιο! Προβλέπεται ὅτι σὲ λίγα χρόνια ἡ οἰκογένεια ἐκεῖ, θὰ ἀποτελεῖται σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ ἕνα μόνο γονιὸ κι ἕνα παιδί!
– Στὴ Βενεζουέλα -γιὰ νὰ ἀναφέρουμε κι ἕνα παράδειγμα ἀπʼ τὶς ἀναπτυσσόμενες χῶρες- τὸ 65% τῶν παιδιῶν γεννιοῦνται ἐκτὸς γάμου ἀπὸ ἀνήλικες, ἀκόμη καὶ 12 ἐτῶν!
– Σὲ ἔρευνα ποὺ ἔγινε στὴν Ε.Ε. σὲ συγκεκριμένο σύνολο σπουδαστριῶν, τὸ 68% ἀπάντησε ὅτι ἔχει ἐρωτικὴ ἐμπειρία, ἐνῶ τὸ 31% αὐτῶν ἦταν ἑπόμενο νὰ ὁμολογήσει ὅτι ἤδη εἶχαν ὑποστεῖ μία ἔκτρωση!
– Στὴν Ἑλλάδα τὸ 35% τῶν ἐκτρώσεων γίνεται σὲ ἔφηβες, ἐνῶ τὸ 50% σὲ κοπέλες μέχρι 21 ἐτῶν!
– Ἀπὸ τὶς γυναῖκες ποὺ φθάνουν στὸν τοκετὸ -γύρω στὶς 120.000 κάθε χρόνο- τὸ 12% εἶναι κάτω τῶν 19 ἐτῶν. Αὐτὸ τὸ ποσοστὸ γίνεται ἀκόμη πιὸ σημαντικό, ἂν σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι στὴν πλειοψηφία τους οἱ ἔφηβες μητέρες εἶναι ἀνύπαντρες, τουλάχιστον κατὰ τὴν περίοδο τῆς σύλληψης.
– Ἀναγκαστικά, λοιπόν, ἄλλες παντρεύονται γιὰ νὰ καλύψουν τὴν ἐγκυμοσύνη τους, ἄλλες δίνουν τὸ μωρὸ, ποὺ γεννιέται γιὰ υἱοθεσία κι ἄλλες -οἱ πολὺ λίγες- ἀποφασίζουν νὰ ἀναλάβουν τὴν ἀνατροφὴ τοῦ παιδιοῦ μόνες τους, ἀψηφώντας τὴν κοινωνικὴ κατακραυγή!

Τί διαπιστώνεται, λοιπόν;
Μὲ βάση τὶς στατιστικὲς αὐτές, μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε πὼς ἐκεῖνοι (ες), ποὺ συνάπτουν σχέσεις μὲ τὸ ἄλλο φῦλο, ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἀντιμετωπίζουν τελικὰ τὰ ἑξῆς προβλήματα:
• Τὴν ἐγκυμοσύνη.
• Τὶς ἀμβλώσεις.
• Τὸν γάμο ἕνεκα τῆς ἐγκυμοσύνης.
• Τὰ ἐξώγαμα παιδιά.
Καὶ φυσικὰ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο, παρὰ ἡ κορυφὴ ἑνὸς παγόβουνου προβλημάτων!
Γιατί πέραν ἀπʼ τὴν ἀνεπιθύμητη ἐγκυμοσύνη, πόσα δράματα δὲν κρύβονται ἀπʼ τὶς ἐκτρώσεις, τὶς ἐρωτικὲς ἀπογοητεύσεις, τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα (κατάθλιψη, μελαγχολία, νευροψυχικὲς διαταραχές, ἐνοχές, ἀπαισιοδοξία, αἴσθη μα μοναξιᾶς, ἔλεγχοι συνείδησης κ.λπ.), τὰ ἀφροδίσια νοσήματα, τὶς νευρώσεις ἀπʼ τὴν πρώιμη σεξουαλικὴ ἐμπειρία, τὰ σκοτεινὰ κυκλώματα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ πολλὲς φορὲς ἀκολουθοῦν τὴ διάλυση ἑνὸς ἐφηβικοῦ ζευγαριοῦ, τὴν ὀπισθοδρόμηση στὰ μαθήματα καὶ τὶς σπουδές, ὡς κι αὐτὸν τὸν καρκίνο τῆς μήτρας, πού προκαλεῖ τὸ ἐφηβικὸ σέξ;
Κι ἐνῶ βλέπει κανεὶς νέους ὅλο σφρῖγος καὶ δύναμη, σὲ λίγο τους παρατηρεῖ νὰ ἔχουν μεταβληθεῖ σὲ ράκη καὶ ἐρείπια, ποὺ ἀγωνίζονται, γιὰ νὰ ἐπιζήσουν! Ἰδιαίτερα στὸ ἐξωτερικὸ εἶναι μεγάλος ὁ ἀριθμὸς τῶν… 20χρονων γέρων καὶ γριῶν!
Κι ἐνῶ πάλι, πολλοὶ ξεκινοῦν μὲ σχέδια καὶ πλάθουν ὄνειρα γιὰ τὴ ζωή, στὸ τέλος δέν κάνουν τίποτα κι ἔτσι μπαίνουν μόνοι τους στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς. Δὲν εἶναι φοβερό; Λοιπόν, «ἀνοίγοντας σχέσεις» μὲ τὸ ἄλλο φῦλο κι «ἔτσι γιὰ πλάκα» ἢ γιὰ νὰ μὴ θεωρηθοῦν καθυστερημένοι ἀπʼ τὸ περιβάλλον τους, πολλοὶ ἔφηβοι, ἀρχίζουν στὴν οὐσία ἕνα δρόμο, κυριολεκτικὰ γεμάτο περιπέτειες!
Ὡστόσο ἂς δοῦμε μὲ συντομία, μόνο τὶς τέσσερις πιὸ πάνω περιπτώσεις ποὺ ἀναφέραμε, δεδομένου ὅτι ἀρκοῦν γιὰ κάποια βαθιὰ συμπεράσματα καὶ προβληματισμούς.

Τὰ ἀντισυλληπτικὰ μέσα
Ἡ ἀντίληψη ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ πολλοὺς εἶναι, πὼς ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ἡ ἀπαιτούμενη ἐνημέρωση τῶν νέων, ἡ λεγόμενη σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση, συμβαίνουν ὅλʼ αὐτὰ τὰ τραγικὰ προβλήματα.
Καὶ ποῦ ἀποβλέπει αὐτὴ ἡ διαπαιδαγώγησή τους; Ὄχι στὸ νὰ μιλήσει στοὺς νέους -πέραν τῶν ἄλλων- γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ἐγκράτεια ὡς τὸν γάμο, ἀλλὰ γιὰ τὰ μέσα ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν,
προκειμένου νὰ ἀπο φύγουν τὰ μετὰ τὸ σὲξ προβλήματα!
Ὅμως καὶ πάλι δὲν λένε τὴν ἀλήθεια στοὺς νέους ποὺ εἶναι:
• Καμμιὰ ἀντισυλληπτικὴ μέθοδος δὲν εἶναι ἀπόλυτα ἀσφαλής!
• Ὅλες οἱ μέθοδοι ἀπαιτοῦν τὴ συμβουλὴ ἢ καὶ τὴν παρακολούθηση ἰατροῦ!
• Ὅλες, λίγο ὡς πολύ, ἔχουν κάποιες παρενέργειες, ποὺ πολλὲς φορὲς εἶναι σοβαρές! Τέτοιες εἶναι: Ναυτία, αἱμορραγία, πρόσθετο βάρος, ἐκνευρισμός, ὑπέρταση, πιὸ ὀδυνηρὴ περίοδος, φλεγμονές, μολύνσεις, πόνους στὴν κοιλιά, μητρορραργίες κ.λπ.!

Ἡ ἐγκυμοσύνη
Ἔτσι ἀργὰ ἢ γρήγορα, μὲ τὰ ἀντισυλληπτικὰ μέσα ἢ καὶ χωρὶς αὐτά, ἔρχεται ἡ ἐγκυμοσύνη! Ἀλήθεια τι γίνεται τότε; Πῶς δύο ἔφηβοι θὰ ἀντιμετωπίσουν αὐτὸ τὸ μέγα πρόβλημα; Τί θὰ ποῦν στοὺς γονεῖς τους, στοὺς συγγενεῖς τους, στοὺς συμμαθητές τους, στὶς σπουδές τους, στὸ μέλλον τους, ἀλλὰ καὶ στὴ συνείδησή τους καὶ στὸν Θεό;
Οἱ λύσεις εἶναι οἱ ἑξῆς τρεῖς: Ἡ ἔκτρωση, ὁ πρόωρος γάμος καὶ ἡ χωρὶς αὐτὰ τὰ δύο γέννηση τοῦ παιδιοῦ, τὸ ὁποῖο ἢ θὰ πρέπει νὰ δοθεῖ σὲ κάποιο ἵδρυμα ἢ θὰ τὸ κρατήσει ἡ ἀνύπαντρη ἔφηβη μητέρα!
Ἀλλὰ καὶ ἡ κύηση στὴν ἐφηβεία, αὐτὴ καθʼ ἑαυτή, εἶναι γεμάτη κινδύνους γιὰ τὴν ἔφηβο μητέρα καὶ τὸ ἴδιο τὸ ἔμβρυο!
Οἱ κοπέλες, λοιπόν, ποὺ βρίσκονται στὴ ἐφηβεία, ἔχουν, σὲ περίπτωση ἐγκυμοσύνης, δύο φορὲς μεγαλύτερη πιθανότητα νὰ πάθουν σοβαρὴ ἐπιπλοκὴ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης, σὲ σχέση μὲ τὶς κοπέλες ἐκεῖνες ποὺ εἶναι 20 χρονῶν. Μάλιστα ἡ αὐξημένη αὐτὴ συχνότητα μαιευτικῶν ἐπιπλοκῶν, ὁδηγοῦν σὲ ὑψηλὸ ποσοστὸ σὲ περιγεννητικὴ θνησιμότητα καὶ νοσηρότητα.
Ἀκόμη, οἱ ἔρευνες ἔδειξαν ὅτι ὑπάρχουν ἐνισχυμένα ποσοστὰ κινδύνου τοξιναιμίας, ἀναιμίας καὶ καισαρικῶν τομῶν. Ὁ κίνδυνος δὲ τῆς τοξιναιμίας εἶναι μεγάλος, κυρίως κατὰ τὰ δύο πρῶτα χρόνια ἀπʼ τὴν ἔναρξη τῆς ἔμμηνης ρήσης.
Παράλληλα, ὑπάρχει καὶ ὁ κίνδυνος τοῦ πρόωρου τοκετοῦ καὶ τοῦ λιποβαροῦς βρέφους, μὲ ὅλες τὶς δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις γιὰ τὸ παιδί!
Ἐὰν σὲ ὅλα αὐτὰ προσθέσουμε καὶ τὸ ποσοστὸ ἐπιπλοκῶν αἱμορραγίας καὶ λοίμωξης μετὰ τὸν τοκετό, ποὺ εἶναι ἐπίσης πολὺ αὐξημένο, τότε ἔχουμε μία πλήρη εἰκόνα τῶν κινδύνων, ποὺ κρύβει μία ἐγκυμοσύνη στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία.
Η Ἐκκλησία μας, ἀκολουθώντας ἀταλάντευτα τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, ἀνέκαθεν, καταδικάζει τὶς σχέσεις τόσο πρὶν ἀπʼ τὸν γάμο ὅσο καὶ τὶς ἐξωσυζυγικές, αὐτὲς δηλαδὴ ποὺ γίνονται κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ γάμου. Ἡ δὲ στάση τῶν ἀνθρώπων σʼ αὐτὴ της τὴ θέση, ἦταν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἡ ἴδια. Ἄλλοι τὴν ἀποδέχονταν κι ἄλλοι τὴν ἀπέρριπταν. Δὲν εἶναι αὐτὸ σημερινὸ φαινόμενο μόνο. Ὅμως τί σημαίνει αὐτὴ ἡ ἀπόρριψη ἀπʼ τοὺς ἐφήβους καὶ τοὺς νέους; Καὶ εἰδικότερα ὅταν αὐτοὶ δὲν εἶναι παντρεμένοι;
Ἀναφερθήκαμε στὸ τί ἀποκαλύπτουν τὰ στατιστικὰ δεδομένα, ἀπʼ τὰ ὁποῖα προκύπτει πὼς ἐκεῖνοι (ες), ποὺ συνάπτουν σχέσεις μὲ τὸ ἄλλο
φῦλο, ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἀντιμετωπίζουν τελικὰ τὰ ἑξῆς προβλήματα:
Τὴν ἐγκυμοσύνη, τὶς ἀμβλώσεις, τὸν γάμο ἕνεκα τῆς ἐγκυμοσύνης καὶ τὰ ἐξώγαμα παιδιά, ποὺ βέβαια δὲν εἶναι καὶ τὰ μόνα προβλήματα,
δεδομένου ὅτι ὅλα τὰ ἀντισυλληπτικὰ μέσα εἶναι ἀνεπαρκῆ. Ἐπιπλέον ἀναφερθήκαμε διεξοδικὰ στὴν ἐφηβικὴ ἐγκυμοσύνη καὶ τώρα θὰ δοῦμε τὰ ὑπόλοιπα, ποὺ προβάλλονται καὶ ὡς λύσεις.
Οἱ ἀμβλώσεις Φαίνεται ὡς ἡ ἁπλούστερη, ἀλλʼ εἶναι ὄντως ἡ τραγικότερη λύση! Πρόβλημα φοβερὸ καὶ μὲ τεράστιες διαστάσεις. Πού μένει!
Γράφει κοσμικὸ γυναικεῖο περιοδικό: «Σημάδι ἀνεξίτηλο, καμιὰ φορά καὶ γιὰ ἐκεῖνον! Ναὶ τὸν νεαρὸ “σύντροφο” στὸ παιχνίδι καὶ τὴν περιπέτεια. Μία περιπέτεια ποὺ τὸ ὄνομά της προκαλεῖ ρίγος. Ἄμβλωση! Ὅσο κι ἂν οἱ ἀριθμοὶ μιλᾶνε γιὰ “ρουτίνα” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἐμπειρία, ποὺ γιὰ κάθε ζευγάρι εἶναι μοναδική…».
Μελέτες ποὺ ἔγιναν στὴν Ἀμερικὴ ἔδειξαν, πὼς ἀπʼ τὶς 900.000 γυναῖκες, ποὺ ἔκαναν ἔκτρωση σʼ ἕνα χρόνο, τὸ 25% αὐτῶν ὑπέφερε
ἀπὸ κατάθλιψη μετὰ τὴν ἔκτρωση!
Οἱ ψυχολόγοι ὑποστηρίζουν, πὼς «ἡ ἀπότομη ὁρμονικὴ μεταβολὴ μετὰ τὴν ἐγκυμοσύνη προκαλεῖ μία φυσικὴ κατάθλιψη. Πέραν ἀπʼ τὸ συναίσθημα τῆς ἀπώλειας, ποὺ νιώθουν ἀπʼ τὴ βίαιη ἐπέμβαση στὰ μητρικά τους ἔνστικτα»!
Πολλὲς φορὲς δέ, μετὰ τὴν ἔκ τρω ση, νοιώθουν θυμωμένες, ἄλλες διακόπτουν τὶς σχέσεις τους, κλείνονται στὸν ἑαυτό τους, ἀπομονώνονται, ἀπογοητεύονται. Ὅ λες νοιώθουν ἀφόρητη ἐνοχή. Ἕ να συναίσθημα ἀξεπέραστο! Διαβάζουμε στὸ βιβλίο «Ο ΤΟΚΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ», τῆς μαίας Ἀλ. Συκάκη-Δούκα, σελ. 223: «Καθημερινὰ δεκάδες γυναῖκες περιμένουν στὴν αἴθουσα ἀναμονῆς, ὄχι γιὰ νὰ φέρουν ἕνα παιδὶ
στὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ ξερριζώσουν…Στὰ πρόσωπά τους διαγράφεται ἡ ἐνοχή, ὁ φόβος, ἡ ἀπογοήτευση, ἡ πίκρα. Ἐλάχιστες παριστάνουν τὶς ψύχραιμες, τὶς ἀδιάφορες… Μεταξύ τους, ὄχι λίγες, μαθήτριες Λυκείου κι ἀκόμη Γυμνασίου»!
Οἱ γιατροὶ κάνουν λόγο γιὰ 17 ὁμάδες ἐπιπλοκῶν κατὰ τὴν ἔκτρωση, κι ἀμέσως μετὰ γιὰ ἄλλες 8. Ἀργότερα ἀκολουθοῦν κι ἄλλες, ποὺ φθάνουν τὶς 40!
Ἀλλʼ ἀξίζει τὸν κόπο νὰ δοῦμε καὶ μερικὲς μαρτυρίες ἀπὸ ἔφηβες μετὰ τὴν ἔκτρωση:
• «Σηκώθηκα μʼ ἕνα τρομερὸ πονοκέφαλο. Ὅλες οἱ προηγούμενες ἡμέρες ἦταν τόσο σκληρές, ποὺ αἰσθανόμουν σὰν νὰ εἶχα ὑποστεῖ τὸ μαρτύριο τῆς ἔκτρωσης δεκάδες φορές. Ἤμουν τρομερὰ μόνη!
Εἶχα ἐφιάλτες, δὲν μποροῦσα νὰ φά ω. Ἔνιωθα φόβο, ἀηδία… Περνοῦσα μία δύσκολη ψυχολογικὴ κατάσταση…».
• «…Μετὰ τὴν ἔκτρωση σιχαινόμουνα τὸν ἑαυτό μου! Πῶς τὸ ἔκανα αὐτὸ τὸ λάθος;».
• «Ξύπνησα σʼ ἕνα φορεῖο στὸ διάδρομο. Μόλις συνειδητοποίησα τί εἶχε συμβεῖ, ἔβαλα τὰ κλάματα!
Αἰσθανόμουν χαμένη καὶ ἄδεια, σὰν νὰ μοῦ εἶχαν πάρει μὲ τὴ βία, ἕνα
πολύτιμο κομμάτι ἀπʼ τὸν ἑαυτό μου. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἡ ζωή μου ἄλλαξε. Ἔγινα πιὸ ὑπεύθυνη, πιὸ συνειδητοποιημένη, πιὸ σοβαρή, χάνοντας ὅμως γιὰ πάντα τὴν ἀθωότητα καὶ τὴν ἀμελειά μου…»!
• «Δὲν ἤμουν ἀπληροφόρητη γιὰ τὸ τί θὰ μποροῦσε νὰ μοῦ συμβεῖ,
ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ εἶχα σεξουαλικὲς σχέσεις μὲ τὸ ἀγόρι μου.
Παρʼ ὅλα αὐτὰ ὅμως, εἶχα τὴν ἀνόητη πεποίθηση ὅτι σʼ ἐμένα δὲν θὰ
τύχαινε κάτι τέτοιο! Κι ὅταν ἔτυχε πάλι τὸ ἀντιμετώπισα μὲ τὴν ἴδια
ἀνόητη σιγουριά. Ὅλα θὰ τελείωναν σὲ λίγες ὧρες καὶ θὰ εἶναι ξανὰ
ὅπως πρίν, εἶπα. Καὶ στὶς πλέον ἰδανικὲς συνθῆκες μίας ἔκτρωσης, τίποτε δὲν εἶναι ξανὰ ὅπως πρίν»!
• «Στὶς 15 ἡμέρες ποὺ μεσολάβησαν ἀπʼ τὴν ἐπίσκεψή μου στὸ γιατρὸ μέχρι τὴν ἡμέρα τῆς ἄμβλωσης, ἔνιωθα πολὺ περίεργα.
Ὅ σο παράξενο κι ἂν φαίνεται, εἶχα ἀρχίσει νὰ αἰσθάνομαι τρυφερὰ γιὰ
ἕνα πλάσμα, ποὺ οὔτε τὸ ἔβλεπα οὔτε τὸ ἔνιωθα καλὰ – καλά. Δὲν ἤθελα νὰ πιστέψω ὅτι αὐτὸ τὸ μωρὸ (γιατί σὰν μωρὸ τὸ ἔνιωθα κι ὄχι σὰν ἀσχημάτιστο μικροοργανισμὸ) θὰ πέταγα ἔξω ἀπʼ τὸ σῶμα μου! Τὰ βράδια πρὶν κοιμηθῶ, τὸ σκεφτόμουν καὶ ἔκανα ὄνειρα.
Φανταζόμουν πῶς θὰ ἦταν ἂν τὸ γεννοῦσα, σὲ ποιὸν θὰ ἔμοιαζε, πόσο θὰ ἄλλαζε ἡ ζωή μου. Κι ὅταν ἔφτανε ἡ στιγμὴ τῆς λογικῆς “καλὰ ὅλα αὐτὰ ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ κρατήσω” τότε στενοχωριόμουν πάρα πολύ…
…Μετὰ τὴν ἐπέμβαση τὸ πρῶτο πράγμα, ποὺ σκέφθηκα ἦταν ὅτι ἡ κοιλιά μου ἦταν ἄδεια κι αἰσθάνθηκα τρομερὴ ἀπογοήτευση. Τότε συνειδητοποίησα πὼς ὅλα αὐτὰ τὰ βράδια, ποὺ σκεφτόμουν τὸ μωρὸ κι ἔνιωθα τόσο τρυφερά, ἦταν πιὰ παρελθὸν κι ὅτι τώρα πιὰ δὲν ὑπάρχει.
Σʼ αὐτὴ τὴ σκέψη ἄρχισα νὰ κλαίω.
Μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ δὲν εἶχα καταλάβει πόσο σκληρὴ ἐμπειρία ἦταν
αὐτὴ ποὺ ζοῦσα… Αὐτὸ ποὺ πέρασα ἦταν πραγματικὰ συγκλονιστικό.
Κάθε κοπέλα ὀφείλει νὰ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἀποφύγει αὐτὴν τὴν ἐμπειρία». Κι ἦταν ἑπόμενο νὰ νιώθει ἔτσι. Γιατί, ὅπως σωστὰ λένε οἱ
ψυχολόγοι, «ἡ στιγμὴ ποὺ γεννιέται ἕνα παιδί, εἶναι ἡ στιγμὴ τῆς μεγαλύτερης χαρᾶς γιὰ μία γυναίκα, ἡ μεγαλύτερη συγκίνηση, μία ἀγαλλίαση, μὲ τὴν ὁποία καμιὰ ἄλλη δὲν συγκρίνεται. Εἶναι ἡ ἴδια ἡ χαρὰ τῆς δημιουργίας».
Ἀλλʼ αὐτὸ δὲν ἀπαλλάσσει τὸν ἄνδρα ἀπὸ ἀνάλογα συναισθήματα καὶ κυρίως ἀπʼ τὶς ἐνοχές!
Γράφει κοσμικὸ περιοδικό: «Ὅταν τὸ βάζει στὰ πόδια κι ἐξαφανίζεται, ναί, τὸ κάνει ἔτσι σκληρὰ ἀλλʼ ὄχι χωρὶς τύψεις! Ὅταν συνοδεύει τὴν καλή του στὸ γιατρὸ καὶ τὴν κλινικὴ (κι αὐτὸ γίνεται συνήθως) τὸ κάνει πάντα μὲ τὸν τίτλο τοῦ συνενόχου, ἂν ὄχι τοῦ κύριου ἐνόχου»!
Ὁ Κ.Γ. Καρακατσάνης, ἐπίκουρος καθηγητὴς Ἰατρικῆς, ἀναφέρει: «Ἡ βίαιη διακοπὴ τῆς ἐγκυμοσύνης-ἄμβλωση, δημιουργεῖ βαρύτατες ψυχολογικὲς καὶ ψυχικὲς συνέπειες στὴν ἔγκυο. Μόνιμη στειρότητα, αὐξημένη ὄψιμη νοσηρότητα, αὐξημένη συχνότητα ἐγκεφαλικῶν βλαβῶν καὶ συγγενῶν ἀνωμαλιῶν τοῦ ἐμβρύου, κινδύνους ἀπʼ τὴν ἀναισθησία καὶ κυρίως βαριὰ διαταραχὴ τῆς ψυχικῆς ὁμοιοστάσεως τῆς μητέρας ἀπὸ τὶς τύψεις, οἱ ὁποῖες τὴν παρακολουθοῦν σʼ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ καὶ δὲν παύουν παρὰ μόνο μετὰ βαθύτατη συντριβὴ καὶ μετάνοια. Οἱ τύψεις αὐτὲς ἐκδηλώνονται συνήθως μὲ τὴ μορφὴ καταθλίψεως, ἡ ὁποία ἀποστερεῖ τὴ μητέρα ἀπὸ κάθε μορφὴ χαρᾶς. Ἡ ἄμβλωση ὑποβιβάζει κι ἐξευτελίζει τὴν προσωπικότητα τῆς γυναίκας».
Ὁ μαιευτήρας – γυναικολόγος καὶ Λέκτορας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Γ. Κρεατσᾶς, εἶχε διαπιστώσει σὲ ἔρευνά του, πὼς οἱ κοπέλες μέχρι 18 ἐτῶν, εἴτε γιατί κάνουν τὴν ἔκτρωση πρόχειρα καὶ κρυφά, εἴτε ἐπειδὴ ὁ ὀργανισμὸς τους εἶναι πιὸ εὐαίσθητος, παθαίνουν κακώσεις τῆς μήτρας, λοιμώξεις κι ἄλλες ἐπιπλοκές. Προβλήματα μποροῦν νὰ ὑπάρξουν ἀπὸ αἱμορραγία, λόγῳ διάτρησης τῆς μήτρας, μόλυνσης, βλάβης τοῦ τραχήλου, ἀλλὰ καὶ χρόνια προβλήματα ἀπὸ βλάβη στὸ ἐσωτερικό τῆς
μήτρας, μὲ τελευταῖο καὶ ἀπώτερο κίνδυνο τὴ στείρωση τῆς γυναίκας!
Ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου εὐκαταφρόνητο καὶ τὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα. Στὴν πράξη, τὸ ποσὸ ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ τὴν ἐπέμβαση εἶναι μεγάλο, καὶ φυσικὰ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τὸ ἔχει ἕνας ἔφηβος (η).
Ἀκούσαμε γιὰ τὴν περίπτωση μίας ἔφηβης, ποὺ ἔψαχνε νὰ βρεῖ χρήματα γιὰ τὴν ἔκτρωση. Ἀλλὰ τότε ποὺ τὰ συγκέντρωσε, ἡ κατάστασή της ἦταν προχωρημένη καὶ οἱ γιατροὶ δὲν ἀναλάμβαναν τὴν εὐθύνη!

Ὁ γάμος ἕνεκα τῆς ἐγκυμοσύνης!
Πολλοὶ εἶναι οἱ ἔφηβοι, ποὺ ὁδηγοῦνται τελικὰ στὸν γάμο, μετὰ ἀπὸ μία τέτοια ἐγκυμοσύνη! Ἔτσι ἀπροετοίμαστοι γιὰ ἕνα τόσο σημαντικὸ καὶ τόσο σοβαρὸ γεγονὸς τῆς ζωῆς τους. Διακόπτουν τὶς σπουδές τους, ἀλλάζουν τελείως προσανατολισμό, προσπαθοῦν νὰ ὡριμάσουν ὅπως –ὅπως κι ἀπότομα!
Ἔρευνες ποὺ ἔχουν γίνει σʼ ὅλο τὸν κόσμο καὶ στὴ χώρα μας ἀποδεικνύουν ὅτι, ὅταν οἱ νύφες εἶναι κάτω τῶν 20 ἐτῶν, ὑπάρχουν πολλὲς περιπτώσεις ὁ γάμος νὰ καταλήξει σὲ διαζύγιο. Ἂν μάλιστα καὶ ὁ γαμπρὸς εἶναι κι αὐτὸς κάτω τῶν 20 ἐτῶν, τότε οἱ πιθανότητες εἶναι πολὺ μεγάλες.
Μία 16χρονη θὰ πεῖ: «Μετὰ τὰ πρῶτα λεπτὰ τῆς ἔκπληξης καὶ τοῦ πανικοῦ, κάθισα μόνη μου καὶ σκέφτηκα τὶς ἐναλλακτικὲς λύσεις. Πρώτη καὶ… χειρότερη ἦταν ἡ ἔ κτρωση! Αὐτὴν τὴν περίπτωση τὴν ἀπέκλεισα ἀμέσως. Ἀνέκαθεν ἤμουν κατὰ τῆς ἄμβλωσης. Γιὰ μένα εἶναι ἔγκλημα νὰ σκοτώσεις ἕνα ἔμβρυο, ποὺ ἀναπτύσσεται μέσα σου. Ξέρω ὅτι ἂν ἔρριχνα αὐτὸ τὸ μωρό, θὰ εἶχα τύψεις σὲ ὅλη μου τὴ ζωή, θὰ ἔφτανα στὸ σημεῖο νὰ σιχαθῶ τὸν ἑαυτό μου… Αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ κάνω εἶναι νὰ κρατήσω τὸ παιδὶ καὶ νὰ τὸ μεγαλώσω μόνη μου. Κι αὐτὸ τὸ ἀπέκλεισα, γιατί οἱ δικοί μου θὰ μοῦ ἔκαναν διαρκῶς πόλεμο. Ἡ λύση, λοιπόν, ποὺ ἔμενε ἦταν ὁ γάμος. Βέβαια οἱ σχέσεις μου μὲ τόν Νίκο (25 χρονῶν) δὲν εἶχαν ὡριμάσει μέσα στοὺς δύο μῆνες, ποὺ εἴχαμε γνωριστεῖ… Σὲ μία ἑβδομάδα ἔγινε ὁ γάμος μας!»

Συμπέρασμα
Λοιπόν, τί λέτε φίλοι, γιὰ τὰ … ἀναχρονιστικὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, ποὺ μιλοῦν μὲ ἔμφαση γιὰ τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ἐγκράτεια; Γιατί οἱ ἔφηβοι νὰ μὴ δραστηριοποιηθοῦν στὶς σπουδὲς καὶ τὸ μέλλον τους κι ὅταν ἔλθει ἡ κατάλληλη στιγμὴ νὰ συνάψουν σχέσεις, νὰ παντρευτοῦν, νὰ δημιουργήσουν οἰκογένεια σὲ σωστὲς βάσεις καὶ νὰ ζήσουν εὐτυχισμένα
κι ἐπιτυχημένα; Ἡ ἁμαρτία ἀσφαλῶς πάντοτε φέρνει τὰ ἀδιέξοδα καὶ τὴν καταστροφὴ στὸν ἄνθρωπο. Καὶ μὴ ξεχνᾶμε: Ἡ νιότη εἶναι ἡ κατʼ ἐξο χὴν περίοδος τῆς σπορᾶς. Καὶ θερίζει μία ζωή, ὅ,τι τώρα σπείρει!...

 ΠΗΓΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ (18 & 25/5/2012)





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...