FILOLOGOS HERMES' CUSTOM SEARCH






Ποιος ο σκοπός της αγωγής;








του 
Νικολάου Γεωρ. Κατσούλη
Φιλολόγου



Γράμμα στην εξουσία
Προς: Υπουργείο Παιδείας

Κυρία υπουργέ,
Δεχτείτε υπό τη μορφή αυτής της ανοιχτής επιστολής να απαντήσετε εις ένα φλέγον ζήτημα, το οποίο κατακαίει πολλούς σύγχρονους Έλληνες εκπαιδευτικούς της δύσμοιρης αυτής χώρας. Το ερώτημα δε είναι «ποιος είναι ο σκοπός της Αγωγής, του σύγχρονου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος;» Καλώ δε εσάς, να απαντήσετε, διότι τον σκοπό της αγωγής τον καθορίζει θεσμικώς και μόνο η πολιτική ηγεσία ενός έθνους και ουδείς άλλος.
Εμείς, ως λειτουργοί της εκπαίδευσης, και δη αυτής της μέσης, είμαστε επιφορτισμένοι επί το πλείστον με την επίτευξη του μερικού σκοπού ης Γενικής Διδακτικής, που δεν είναι άλλος από την αποτελεσματικότητα στη μάθηση. Η επιστήμη, όμως, αυτή της Γενικής Διδακτικής δεν είναι τίποτε άλλο παρά εφηρμοσμένη επιστήμη και τεχνολογία της Γενικής Θεωρίας της Αγωγής και άρα και εμείς ως εκπαιδευτικοί επιφορτιζόμεθα και με την εκπλήρωση και του σκοπού αυτής.
Η Αγωγή, να σας υπενθυμίσω, κατά τους Σλαϊερμαχέρ και Εδουάρδο Σπράνγκερ, δέον είναι να ικανοποιεί τρεις λειτουργίες: α) αυτή της «υποστηρίξεως» ή «τροφής», δηλαδή τη σωματική-ψυχική ισορροπία, αλλά και την κάθε είδους βοήθεια προς το παιδί β) την «παράδοσιν», ήτοι τη μετάδοση του αντικειμενικού πνεύματος της κοινότητος, κατά Hegel την οποία πάνω κάτω εμείς οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε να την επιτύχουμε, ως συμπίπτουσα έννοια με αυτήν της «μαθήσεως» και γ) την «προφύλαξιν», «αντίδραση» και «ηθική αφύπνιση» των δυνάμεων των παιδιών, δηλαδή την προφύλαξη από κάθε είδους φθοροποιό δύναμη, την αντίδραση σε κακές ορμές και την προτροπή προς το αγαθό του εσωτερικού κόσμου του νέου.
Μήπως σκοπός της Αγωγής είναι αυτός του Μεγάλου Κομενίου, που τον διετύπωσε ήδη από το 1627, δηλαδή η επάνοδος του ανθρώπου εις την κατάσταση εκείνη διά την οποία και επροορίσθη υπό του θείου; Αλλιώς, σκοπός είναι να επιτύχουμε την καθ' ομοίωση με τον Θεό; Μία τοιαύτη σκοποθεσία θα εκπλήρωνε και τις τρεις λειτουργίες της αγωγής, όμως, φαίνεται πως δεν συνάδει με τις ιδέες της ηγεσίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους, το οποίο προωθεί ακριβώς τ' αντίθετα, όπως την ελεύθερη διακίνηση των ναρκωτικών, τα σύμφωνα συμβιώσεως, τους πολιτικούς γάμους ή αυτούς των ομοφυλόφιλων, της πολιτικής κηδείας και βαπτίσεως στο ληξιαρχείο μόνο, ως επί Χότζα στη γειτονική Αλβανία κα.
Διαφωτίστε μας, λοιπόν, ποίος είναι ο σκοπός της Αγωγής της σύγχρονης πολιτείας για να μην ερχόμαστε και εμείς ως λειτουργοί σε διλήμματα και αντιφάσεις, αφού η ελληνική κοινωνία έχει επιδαψιλεύσει σ' εμάς πολλούς ρόλους, πέραν αυτού του δημοσίου υπαλλήλου, που επιθυμείτε, αλλά και αυτούς του παιδαγωγού, του διδασκάλου και του αξιολογητή και φύλακα, τους οποίους και οφείλουμε να μη διαψεύδουμε. Έναν σκοπό της Αγωγής δώστε μας που να εκτελεί στο ακέραιο τις τρεις αυτές λειτουργίες, για να βγούμε και εμείς από τη σύγχυση που μας ταλανίζει στις μέρες μας.

Με εκτίμηση

Υ.Γ.: Λησμόνησα να θίξω το θέμα της μη έγκαιρης διανομής των σχολικών βιβλίων. Ήδη πάλι και εδώ καταστρατήγησε η πολιτεία τη λειτουργία της Αγωγής, αυτή της «υποστηρίξεως». Οποία βοήθεια προσφέρομεν! Μέσω φωτοτυπικών.




Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ: Τις πταίει;

Καθοριστικό γεγονός της νεώτερης συλλογικής αυτοσυνειδησίας η Μικρασιατική εκστρατεία, έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και την πολιτική αυτοσυνειδησία των Νεοελλήνων, αφού σχηματικά έχει επικρατήσει το politically correct σχήμα "ο καλός Βενιζέλος μας πήγε στη Μικρασία, ο κακός Κωνσταντίνος έφερε τη Μικρασιατική καταστροφή".

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η επισταμένη διερεύνηση των γεγονότων οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Το πολιτικό-διπλωματικό σκέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας συνδυάζεται βεβαίως με τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Διχασμό στην Ελλάδα, με αφορμή αυτό ακριβώς το θέμα.

Ο Βενιζέλος ήταν ένας πανέξυπνος, αλλά και αδίστακτος άνθρωπος. Η αλαζονεία του και η προσωπική του ματαιοδοξία ήταν παροιμιώδεις. Είναι ο κύριος υπαίτιος του διχασμού. Είναι λάθος να πιστεύεται σήμερα ότι ο Κωνσταντίνος ήθελε την ουδετερότητα επειδή ήταν Γερμανόφιλος. Όχι ότι δεν συμπαθούσε τους Γερμανούς, αλλά ήξερε ποια ήταν τα συμφέροντα της Ελλάδος και ότι στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν ήταν δυνατόν να ευνοηθεί η Ελλάδα από έξοδο στον πόλεμο.

Χαρακτηριστικά, υπέρ της ορθότητας της πολιτικής της ουδετερότητας του Κωνσταντίνου (και όχι μόνο), πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τις διαπραγματεύσεις που γινόταν κατά το 1915, η Ελλάδα θα έδινε ένα μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας στους Βούλγαρους ως αντάλλαγμα της συμμετοχής τους στο πλευρό της Αντάντ και θα έπαιρνε "αντίστοιχο" έδαφος στη Μικρά Ασία. Δηλαδή πόσο, 5000 ή 10000 τετραγωνικά χιλιόμετρα;;;

Αυτό ο Βενιζέλος το παρουσίαζε ως πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας. Δεν ήταν όμως.

Ο Κωνσταντίνος (αλλά και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι του κόμματος του Βενιζέλου, με κορυφαίο τον Υπουργό Εξωτερικών του Βενιζέλου Γεώργιο Στρέιτ) αντιλαμβανόταν πολύ καλά ότι με τη Ρωσία στον πόλεμο η Ελλάδα έπρεπε να ξεχάσει τη Μεγάλη Ιδέα. Για αυτό το λόγο είχε μαζί του και τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Ο Κωνσταντίνος, ο αγνός αυτός Έλληνας, δέχθηκε να αφήσει το θρόνο μόνον όταν είδε ότι ήταν δυνατόν να πολεμήσει η Ελλάδα στο πλευρό των συμμάχων με ρεαλιστική πιθανότητα να αποκτήσει κάποια ωφέλη, μετά την αποχώρηση της Ρωσίας από τον πόλεμο την άνοιξη του 1917. Η αποχώρησή του τέθηκε τότε ως όρος για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο και για αυτό αναγκάσθηκε να αποχωρήσει. Αποχώρησε για το καλό της Ελλάδας αλλά ο λαός δεν τον ξέχασε. Όχι μόνον στις "παλαιές χώρες" αλλά και στις "νέες χώρες" που ήταν έδαφος με πλειοψηφία υπέρ του Βενιζέλου.

Το καλύτερο που είχε να κάνει ο Βενιζέλος ήταν να ακολουθήσει πολιτική εθνικής ενότητας, χωρίς να προσπαθεί να κάνει πράξη αυτό που ο ίδιος πρέσβευε. Η πολιτική αυτή θα απέδιδε κάποτε σίγουρα τους καρπούς της.

Η επιμονή του να μπούμε στον πόλεμο χωρίς να λάβουμε εγγυήσεις από τους συμμάχους ήταν πέρα για πέρα λανθασμένη για αυτό αντιδρούσε το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο, με την εξαίρεση ενός κύκλου ανθρώπων γύρω από τον ίδιο το Βενιζέλο.

     Χαρακτηριστικό της έλλειψης εγγυήσεων που δεν ήθελαν με τίποτα να δώσουν οι Σύμμαχοι στην Ελλάδα, είναι το τι κερδίσαμε τελικώς μετά τον πόλεμο:

α) Δυτική Θράκη, που αρχικώς και μέχρι το 1916 δεν "έπαιζε", λόγω της αναμονής εξόδου της Βουλγαρίας στον πόλεμο υπέρ των συμμάχων.

β) Ανατολική Θράκη, που αρχικώς και μέχρι το 1917 επίσης δεν "έπαιζε", λόγω του ότι την είχαν υποσχεθεί στη Ρωσία

γ) Ζώνη Σμύρνης, ένα μη βιώσιμο κομμάτι της Μικρασίας εκτάσεως 20.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το οποίο δεν δόθηκε καν στην κυριαρχία της Ελλάδας! Αυτές ήταν οι "σημαντικές παραχωρήσεις στη Μικρασία" που επέσειε ως έπαθλο της συμμετοχής της Ελλάδας στην παγκόσμια σύρραξη ο Βενιζέλος;

Αν δει κανείς τα παραπάνω, την πολιτική της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων μόνον ως άφρονα μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς. Το μέγιστο που θα έδιναν οι σύμμαχοι στο Βενιζέλο ήταν 20.000 τ.χλμ. στη Μικρασία, μη βιώσιμο, όπως αποδείχθηκε, χωρίς καν κυριαρχία της Ελλάδος!

Σχετικά με το ποιος ξεκίνησε το Μικρασιατική εκστρατεία, η εκδοχή ότι αυτή ξεκίνησε από τον Κωνσταντίνο και τους διαδόχους πρωθυπουργούς του Βενιζέλου δεν είναι αληθινή. Ήδη την παραμονή των εκλογών του 1920 ο Ελληνικός στρατός κατείχε μια τεράστια έκταση στη Μικρασία, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που όριζε η ζώνη της Σμύρνης. Είχε καταληφθεί και η Φιλαδέλφεια, μετά τα βουνά που δεν ήταν οχυρωμένη πίσω από άλλα βουνά.

Εκ των υστέρων η επιλογή αυτή του να μη γίνει καθόλου η Μικρασιατική εκστρατεία μπορεί να φαίνεται σοφή, αλλά τότε τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά.

Λάθη έγιναν πολλά, αλλά το λάθος το γενικότερο ήταν η Μικρασιατική πολιτική του Βενιζέλου.

Έπρεπε να πιέσει τους Άγγλους να πάνε στη Μικρασία. Οι Αμερικανοί κατάλαβαν αμέσως ότι η απόβαση του στρατού το Μάιο του 1919 στη Σμύρνη ήταν μεγάλο λάθος, γιατί ήταν το κύριο αίτιο που ξύπνησε τον εθνικισμό του Κεμάλ και οδήγησε στην ανάπτυξη του Τουρκικού εθνικιστικού κινήματος. Το λάθος αυτό το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Βενιζέλος στον Αμερικανό πρέσβη αμέσως μετά την απόβαση, αλλά είπε ότι θα ήταν μεγαλύτερο λάθος να φύγει τώρα ο ελληνικός στρατός, μια που πήγε. Γεγονός είναι, πάντως, ότι η αρχική απόβαση ήταν λάθος.

Οι Άγγλοι ήθελαν να φύγουν οι Τούρκοι από τη Μικρασία αλλά δεν ήθελαν να στείλουν ούτε έναν στρατιώτη. Ο Βενιζέλος έπρεπε να πάει με τους Άγγλους εκεί, πρώτα να πάνε οι Άγγλοι εκεί για να το πάρουν σιγά σιγά απόφαση οι Τούρκοι ότι χάνουν τα Μικρασιατικά παράλια και για να έχουν και κώλυμα και φόβητρο, στρατιωτικό και πολιτικό να χτυπήσουν τους Άγγλους. Μετά ας ερχόταν και ο ελληνικός στρατός, ο οποίος θα καθάριζε τη φάση στρατιωτικά για τους Άγγλους. Οι Άγγλοι έπρεπε να κάνουν τη Δυτική Μικρασία προτεκτοράτο τους με τη συμφωνία να το δώσουν έπειτα σιγά σιγά στην Ελλάδα. Το ίδιο έπρεπε να γίνει και με τις Ανατολικές περιοχές, (Πόντο, Αρμενία, Κουρδιστάν), με την προοπτική της ανεξαρτησίας.

Ο Βενιζέλος υποτίμησε αρχικώς τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε ο Τουρκικός εθνικισμός, και όταν τον κατάλαβε ήταν αργά. Δεν είχε φροντίσει να αναπτύξει πολιτκά αντανακλαστικά εναντίον του. Η Ελλάδα βρέθηκε πολιτικώς άοπλη απέναντι στον Κεμάλ, με μόνη σύμμαχο την Αγγλία, η οποία ήταν απρόθυμη να πράξει το παραμικρό (διπλωματικώς ή στρατιωτικώς) για να βοηθήσει την Ελλάδα.

Η αλλαγή κυβερνήσεως το Νοέμβριο του 1920 έδωσε στους συμμάχους την έξοχη πρόφαση που χρειαζόταν για να μην εκτελέσουν μια συνθήκη, στην υπογραφή της οποίας ουσιαστικά σύρθηκαν από τις διπλωματικές ικανότητες του Βενιζέλου και λόγω της αναμφισβήτητης συμβολής της Ελλάδας στον πόλεμο. Είναι σήμερα ιστορικά αδιαμφισβήτητο ότι η επιστροφή του Κωνσταντίνου ήταν μόνον η πρόφαση που ήθελαν.

Προσωπικά φρονώ ότι ο Βενιζέλος ήξερε ότι θα έχανε τις εκλογές και για αυτό τις έκανε. Δημιούργησε μια κατάσταση με τη συνθήκη των Σεβρών που δεν ήταν διαχειρίσιμη. Η μόνη πολιτική με προοπτική ήταν η στρατιωτική ήττα του Κεμάλ, αλλά αυτή απέτυχε. Σίγουρα έγιναν πολλά λάθη, αλλά η όλη πολιτική ήταν αδιέξοδη, δεν υπήρχε τίποτε άλλο τότε στην Ελλάδα να κάνει. Πώς, όμως, θα ακολουθούσε αυτός αυτήν την πολιτική χωρίς να καταρρακώσει την υστεροφημία του; Έφυγε στα πονηρά λοιπόν.

Είναι λάθος επίσης να νομίζουμε σήμερα ότι ο Βενιζέλος υπήρχε περίπτωση να κερδίσει εκείνες τις εκλογές, αν ψήφιζε δήθεν η Σμύρνη. Η διαφορά ψήφων ήταν τεράστια. Ένα πρόσφατο αφιέρωμα της Καθημερινής εξηγούσε γιατί έχει δημιουργηθεί μια πλάνη σήμερα ότι τα δύο κόμματα είχαν σχεδόν ισοψηφίσει. Ήταν ένα τρικ του Αλ. Παπαναστασίου, η αλήθεια είναι όμως ότι ο Βενιζέλος συνετρίβη σε εκείνες τις εκλογές. Κανένας δεν τον ήθελε. Από την κάθοδό του στην Αθήνα και μετά είχε κυβερνήσει με δικτατορική πυγμή του χειρίστου είδους τη χώρα και ο λαός τον είχε σιχαθεί. Στην κυριολεξία.

Σίγουρα είναι πολλά και τα λάθη της άλλης πλευράς, πάντως για το βασικό λάθος, τη Μικρασιατική πολιτική όπως ασκήθηκε, υπαίτιος ήταν ο ίδιος ο Βενιζέλος. Καθώς επίσης και για το μη εφαρμόσιμο της Συνθήκης των Σεβρών.

Η απώτερη ευθύνη πρέπει, πάντως, να επιρριφθεί στο διχασμό. Και εκεί ο υπαίτιος είναι και πάλι ο Βενιζέλος και η φιλαρχία του.

Γεώργιος Μάτσος


ΑΝΗΚΟΥΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ ΤΟ 1916 στην ΑΠΕΙΡΑΝΘΟ ΝΑΞΟΥ

Χειμώνας του 1916 και στην Ελλάδα ο λεγόμενος Εθνικός Διχασμός.

Το κείμενο που παρατίθεται είναι παρμένο από το αρχείο του κυρίου Ταϋγέτη, και γίνεται μία λεπτομερής και εκτενής αναφορά στα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο γνωστό και όμορφο χωριό της Απείρανθου στη Νάξο στην περίοδο που αναφερόμαστε. Ένα έγκλημα, μία μελανή σελίδα στη νεότερη ελληνική Ιστορία. (Διατηρήθηκε η αρχική ορθογραφία του κειμένου, ενώ έγινε μετατροπή σε μονοτονικό).


Ο Ταϋγέτης γράφει εισαγωγικά :

Εισαγωγή

Σαν αυτό το γεγονός που περιγράφω υπάρχουν πολλά.
Καλά να είμαι να έχω όρεξη να βάλω τι ΕΓΙΝΕ σε όλη την Ελλάδα για να μάθουν όσοι δεν γνωρίζουν .
Το εγκλημα εδώ έγινε από <<Έλληνες>>Βενιζελικους
Στην Κοζάνη πχ η επιχείρηση με ανάλογα εγκλήματα έγινε από μαύρους ΖΟΥΑΒΟΥΣ(που ανήκαν στον Γαλλικό στρατό) ΣΕΝΕΓΑΛΕΖΟΥΣ(που ανήκαν στον Γαλλικό στρατο), βενιζελικούς βρακοφόρους χωροφυλακες (ναι αυτούς που ο Βενιζελος έκανε από τσοπάνηδες χωροφύλακες και σάρωναν τα πάντα στο πέρασμα τους) και <<Έλληνες>> Βενιζελικους

Διαβάστε τώρα να δείτε <<Πώς επικράτησε το ... δημοκρατικό κίνημα στα νησιά του Αιγαίου.>> Φυσικά απορία παραμένει πως διάολο ένας μικρός ΤΑΥΓΕΤΗΣ τα βρίσκει αυτά με λίγο ψάξιμο και οι ...Βαρύγδουποι καθηγητές πανεπιστημίου ΔΕΝ τα βρίσκουν (πλην ελάχιστων που τους πολεμά το σύστημα)

Τι λαός είμαστε λοιπόν; ΜΟΝΟ εγκληματίες υμνούμε ;
Μάλιστα αυτόν που διέταξε αυτό το έγκλημα σαν της Απειράνθου τον κάναμε και ΕΘΝΑΡΧΗ;; Και γέμισαν οι οδοί και οι πλατείες με αγάλματα του; Και παραχαράχτηκε η ιστορία για χάρη του; Ποιος ο λόγος να γίνει τόση παραχαραξη; Αν καποιος θέλει να με διαψεύσει αν ψαξει και να μου πει <<ότι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα οτι προέβαλαν αντίσταση τα γυναικόπαιδα που πολυβολήθηκαν κτλ>>

Υπάρχει άραγε στην Απείρανθο της Νάξου (πατρίδα του πρωθυπουργού Πρωτοπαπαδάκη και του Γλεζου ενα μνημείο για αυτά τα θύματα ; Αν δεν υπάρχει ο Γλέζος γιατί δεν έστησε ένα όταν ήταν πρόεδρος της κοινότητος;;;

Μήπως υπήρχε και οι ...προοδευτικές (Βενιζελικες- ΠΑΣΟκικές) δυνάμεις το γκρέμισαν;;

Τελικά αυτά τα γυναικόπαιδα ΔΕΝ ήταν άνθρωποι;;ΔΕΝ αξίζουν της μνημοσύνης μας;;



Eν των νήσων των Κυκλάδων η Νάξος και ιδιαιτέρως η κωμόπολις αυτής Aπείρανθος είναι η πληρώσασα τον μεγαλείτερον φόρον του αίματος εις τον Κρητικόν Μινώταυρον, ερχόμενη και προ της Σάμου ακόμη.

Αι φανταστού τραγικότητος περιπέτειαι των κατοίκων της θα ήναι το αντικείμενον του παρόντος κεφαλαίου μου.

Η εμφάνισις Γερμανικών υποβρυχίων εις το Αιγαίον είχε συνέπειαν την υπό των Άγγλων εγκατάστασιν εις όλας τας νήσους λογοκρισίας (κοντρόλ), ήτις εξηκολουθησε καθ' όλην την διάρκειαν του πολέμου. Οι τον τοιούτον έλεγχόν ασκούντες απέβησαν οι πραγματικοί κύριοι και δέσποται των νήσων, διαλύσαντες και την σκιάν ακόμη τής Κρατικής κυριαρχίας, και χαρακτηριστικών περιφρόνησιν μαρτυρούντες προς το εν ουδετερότητι Κράτος.

Τοιαύτη τις λογοκρισία εγκατεστάθη και εις Νάξον, με πρώτον αυτής Διευθυντήν τον Άγγλον Ρίσβεθ, προς τον οποίον παρέσχον τας έντιμους υπηρεσίας των οι κυκλώσαντες αυτόν πολιτικοί χαφιέδες.
Και πρώτη έμπρακτος εκδήλωσις των τοιούτων υπηρεσιών των, ήτο να καταπλεύση εις Νάξον κατά τα τέλη Νοεμβρίου 1916 συμμαχικόν πολεμικόν του οποίου επέβαιναν και 75 στασιασταί της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι και απεβιβάσθησαν εις την νήσον.

Και πρώτη πράξις αυτών ήτο η εν καιρώ νυκτός επιδρομή κατά των οικιών του βουλευτού Μανούσου Δερλερέ και του Εμμανουήλ Ναυπλιώτη, αφού προηγουμένως τας εκύκλωσαν πάντοθεν. Αμφότερους συνέλαβον αφού τους αφύπνισαν και τους ωδήγησαν εις το εν τω λιμένι σταθμεύον αντιτορπιλλικόν - θά τους συναντήσωμεν εν τω στρατοπέδω του Μούδρου - χωρίς να παραλείψωσι να απογυμνωσωσι και τας οικίας των.

Προς την Απείρανθον.

Αλλά ας βαδίσωμεν ταχέως προς την Απείρανθον, όπως γίνωμεν μάρτυρες της αγρίας και αναίτιου ανθρωποσφαγής αθώων γυναικοπαίδων.

Την 2αν Δεκεμβρίου του 1916, έφθασεν εις Νάξον το ατμόπλοιον «'Ελδα» με δυναμιν 80 περίπου ανδρών υπό τον ανθυπολοχαγόν Ρουσάκην Ν. και τον πολιτικον αντιπρόσωπον της Κυβερνήσεως Θεσσαλονίκης Τσιμωνάκην, συνοδευόμενον υπό αγγλικού ανιχνευτικού αλιευτικού.

Επί τη διαβεβαιώσει τοϋ Προέδρου της Κοινότητος Νάξου και του αστυνόμου, ότι ο στρατός θα γίνη δεκτός άνευ αντιστάσεως, απεβιβάσθη ούτος. Εκλήθησαν τότε εις Νάξον οι Πρόεδροι των λοιπών Κοινοτητων εν οις οι της Μονής και της Απειράνθου, όπως δηλώσωσιν ότι άναγνωρίζουσιν ως Κυβέρνησιν την της Θεσσαλονίκης. Οι πρόεδροι των Κοινοτήτων Μονής και Απειράνθου αντέταξαν άρνησιν έπίμονον, λόγω της εκπεφρασμένης ομόθυμου θελήσεως των κατοίκων ους αντεπροσώπευον.

Ο ανθυπολοχαγός Ρουσάκης Ν. μετά της υπ'αυτόν στρατιωτικής δυνάμεως λόγω φαίνεται εκφοβισμοϋ, εξεκίνησε κατά της Μονής και της Απειράνθου. Εν τω μικρώ χωρίω Μονής άμα τη εισόδω του αποδοκιμάζεται υπό των κατοίκων δια γιουχαϊσμών και ύβρεων «κάτω οι προδόται, ζήτω ο Βασιλεύς» ένεκα δε τούτου συνέλαβον τον Πρόεδρον της Κοινότητος και 18 άλλους ακόμη, ους έστειλαν δι' αγγλικού αλιευτικού εις Σύρον, ένθα εφυλακίσθησαν απαγγελθείσης κατ' αυτών κατηγορία, επί εξυβρίσει και έσχατη προδοσία.

Συνταξειδιώτης των ατυχών Μονιατών ήτο και ο βουλευτής των, κύριος Σωκράτης Παπαβασιλείου. Άμα δε τη εξόδω των εις Σύρον ο μεν Πρόεδρος της Κοινότητος εδάρη υπό του Στρατιωτικού Διοικητού του Αιγαίου Νικοστράτου Καλομενοπούλου, πάντες δε διεπομπεΰθησαν και επτύσθησαν υπό τών βενιζελικών της Ερμουπόλεως, εφυλακίσθησαν δε επί αρκετόν χρόνον.

Μετά τας ανωτέρω συλλήψεις, υπεγράφη εν Μονή το επιθυμητόν πρωτόκολλον αναγνωρίσεως, ο δε ανθυπολοχαγός Ρουσακης Ν. μετέβη μετά των ανδρών του εις Απείρανθον. Εκεί εγένετο δεκτός φιλοφρoνέστατα υπό των φύσει φιλοξένων Απειρανθίων, επί τετραήμερον όλον, καθ' ο οι στρατιώται του συνδιεσκέδαζον αδελφικώς μετά των Απειρανθίων, πολλούς των οποίων εγνώρισαν εν τω στρατώ.

* * *

Ο Ρουσάκης αντιληφθείς ότι δεν ηδύνατο να πείση τους Απειρανθίους να προσχωρήσωσιν εις την Κυβέρνησιν Θεσσαλονίκης και ότι δεν ήτο δυνατόν να μετέλθη βίαν, λόγω της ανεπαρκούς δυνάμεως του, του ενθουσιασμού
των ανδρών του με τους ευγενείς κατοίκους και του μη ευαρίθμου των Απειρανθίων βενιζελικών, οκτώ έως δέκα τον αριθμόν, ανεχώρησε την τετάρτην ημέραν μετά της δυνάμεως του δια Νάξον, αφού ολίγοι άνδρες εκ ταύτης συνώδευσαν εις τον όρμον Μουτσούνης τρεις Άγγλους αξιωματικούς.

Διαρκούσης πράγματι της παραμονής του Ρουσάκη εν Απειράνθω, το Αγγλικόν κοντρόλ δι απεσταλμένων αξιωματικών Άγγλων, ήλθεν εις συμφωνίαν μετά του λαού της Απειράνθου, εν υπαίθρω προσκληθέντος. Της συμφωνίας βάσις ήτο ν' αναγνωρισθή ούτος ουδέτερος καθ' όλην την διάρκειαν του πολέμου, υπό τους όρους, να παραδίδη σμύριδα ως και πρότερον, να δεχθή αστυνομίαν βενιζελικήν και να δύναται να εφεσιβάλλη τας αποφάσεις ταύτης εις τον Άγγλον Ναύαρχον του Αιγαίου.

Ανελπίστως όμως η συμφωνία εκείνη δεν υπεγράφη, δια λόγους άγνωστους μέχρι σήμερον εις τους Απειρανθίους.
Η μεταβάσα εις την πρωτεύουσαν της νήσου στρατιωτική δύναμις, αφού έμεινεν εκεί επί τινας ημέρας αναμένουσα ατμόπλοιον όπως απέλθη, παραδόξως επέστρεψεν οπίσω και εστάθμευσεν εις τον Δήμον Τραγαίας. Μετά συνεννοήσεις τινάς των ευαρίθμων βενιζελικών της νήσου μετά των αντιπροσώπων της Κυβερνήσεως Θεσσαλονίκης, η Απείρανθος απεκλείσθη από πάσης επικοινωνίας προς τα λοιπά μέρη της νήσου, ίνα δια της πείνης υποκύψη.

Ο στρατός όμως του αποκλεισμού, εκ χιμαιρικού εντελώς φόβου, εστάθμευε πάντοτε κάτω της οροσειράς των δυτικών συνόρων του τέως Δήμου Απειρανθίας.

Μετά την τοιαύτην τροπήν οι Απειράνθιοι επείσμωσαν και εφανατίσθησαν
έτι περισσότερον, φαινομενικώς δε μόνον κατέλαβον στρατιωτικώς δήθεν την δυτικήν οροσειράν του Δήμου, επί της οποίας την νύκτα ήναπτον πυράς, ενίοτε δε καί έρριπτον φυσίγγια δυναμίτιδος ουχί κατά των εις απόστασιν 1)2 της ώρας και πλέον έτι ευρισκομένων στρατιωτών του αποκλεισμού, αλλά διασκεδάζοντες μεταξύ των και ίνα εμπνεύσωσιν αμοιβαίον θάρρος. Σημειωτέον ότι ούτοι δυνάμει ειδικών νόμων κατέχουσι πάντοτε δυναμίτιδα χρησιμοποιούντες αυτήν δια την εξόρυξιν της σμύριδος. Την μεταχειρίζονται δε και εις γάμους και διασκεδάσεις αντί πυροβολισμών.

Η κατάστασις εξηκολούθησεν οώτω μέχρι του τελευταίου δεκαημέρου του Δεκεμβρίου 1916, ότε αφίκετο εις Νάξον εκ Σύρου η όλη εν τω Αιγαίω υπό τον υπολοχαγόν της Αμύνης Σαμαρτζήν Δ. στρατιωτική δύναμις της Κυβερνήσεως Θεσσαλονίκης (250 περίπου άνδρες). Η δύναμις εκείνη, ενωθείσα μετά της εν Τραγαία ήδη ευρισκομένης, κατέστησεν απηνέστερον τον αποκλεισμόν της Απειράνθου, ο δε υπολοχαγός Σαμαρτζής ματαίως προσεπάθησε δια προσκλήσεως εις Τραγαίαν Απειρανθίων, θεωρουμένων υποκινητών του λαού, να πείση τους Απειρανθίους να υπογράψωσι πρωτόκολλον αναγνωρίσεως της Κυβερνήσεως Θεσσαλονίκης.

Το τελεσιγράφον δια την αναγώρισιν της Επαναστατικής Κυβερνήσεως.

Την 1ην Ιανουαρίου 1917 ημέραν Κυριακήν και ώραν 10 π,μ. απέστειλεν ούτος εκ του τορπιλλοβόλου «Θέτις» εμφανισθέντος προ του όρμου Μουτσούνης της Νάξου, τελεσίγραφον εις τον λαόν της Απειράνθου δι' ου εδήλου εν τέλει, ότι «εάν μέχρι της έκτης μεταμεσημβρινής ώρας της ιδίας ημέρας δεν δήλωση ο Λαός ομοθύμως προσχώρησιν και δεν παραδώση τα υπάρχοντα οπλα, θά θεωρηθή ως εχθρός, το χωρίον θα κηρυχθη εις κατάστασιν πολιορκίας, θα κηρυχθή ο Στρατιωτικός Νόμος, θα συσταθή εκτακτον Στρατοδικείον και θα κτυπηθή από ξηράς και θαλάσσης».

Το τελεσίγραφον τούτο ανεγνώσθη τω Λαώ εν πανδήμω συναθροίσει και τη προτάσει του γέροντος καφεπώλου Εμμ. Ζευγώλη ή Κολέα απεφασίσθη να κριθή «ανάξιον οιασδήποτε απαντήσεως».

Την επομένην 2 Ιανουαρίου 1917 ημέραν Δευτέραν περί τα εξημερωματα, ενεφανίσθη η υπό τον Σαμαρτζήν στρατιωτική δύναμις, επί της νοτιοδυτικής οροσειράς της κωμοπόλεως κατερχόμενη εν τάξει μάχης και πλησιάζουσα τα άκρα της κωμοπόλεως χωρίς ουδαμοΰ να συνάντηση ουδέ την έλαχίστην αντίστασιν. Οι Απειράνθιοι άμα αντελήφθησαν τούτο εξήλθον και εθεώντο εκ των δωμάτων των οικιών και εκ των άκρων της κωμοπόλεως, ιδίως δε εξ Αγίας Παρασκευής ένθα πολύς κόσμος ευρέθη, διότι εκείθεν θα εισήρχοντο εις την κωμόπολιν.

Τη προτροπή τίνων ο Πρόεδρος της Κοινότητος ανεχώρησεν αμέσως και έσπευσε προς συνάντησιν του Σαμαρτζή, όστις εδήλωσεν αυτώ ότι τάσσει προθεσμίαν 15 λεπτών της ώρας προς εκτέλεσιν του τελεσιγράφου της προηγουμένης ημέρας, άλλως θα καύση το χωρίον.

Ο πρόεδρος απήντησεν, ότι πλην των ολίγων βενιζελικών του χωρίου ουδείς άλλος προσχωρεί, διότι οι κάτοικοι θεωρούσι την προσχώρησιν ως αλλαξοπιστίαν. Δεν βλέπει όμως και τον λόγον δια τον οποίον ο αξιωματικός θέλει να καύση το χωρίον, αφού δύναται κάλλιστα να εισέλθει, εγκαταστήση τας Αρχάς του και αν τις των ανδρών του πάθη τι να κρατηθή ο Πρόεδρος και άλλοι έτι ως όμηροι και ως υπεύθυνοι δια
πάσαν παρεκτροπήν.

Ο υπολοχαγός απήντησεν ότι θα εκτέλεση το τελεσίγραφον.
Ο Πρόεδρος επέστρεψεν και ανεκοίνωσεν εις τον λαόν την αμετάτρεπτον απόφασιν του Σαμαρτζή να καύση το χωρίον εάν δεν προσχωρήση και παραδώση όσα όπλα έχει

Ο λαός μια φωνή ηρνήθη προτιμήσας τον θάνατον και την καταστροφήν του χωρίου, παρά να προσχώρηση, απείχε δε του στρατού της Αμύνης περί τα 50 ή 80 βήματα εις την θέσιν «Αγία Παρακευή». Ο στρατός εκαλύπτετο υπό ξηροτοίχων, το δε πλήθος ήτο καθ' ολοκληρίαν εκτεθειμένον και εζητωκραύγαζεν όπερ του Βασιλέως του, χωρίς ουδαμώς να προσβάλλη, ουδαμού, ουτε δια λόγων, ούτε δι' έργων τους άνδρας της Αμύνης.

Ο βομβαρδισμός. Η επακολουθήσασα ανθρωποσφαγή.

Μίαν ώραν προ της λήξεως της νέας προθεσμίας του τελεσιγράφου του Σαμαρτζή, ήτοι περί την 9ην π. μ. το τορπιλλοβόλον Θέτις υπό τον αξιωματικόν Βουλγαρην Π. εκ του όρμου Μουτσούνης ήνοιξε πυρ κατά της αοράτου εις αυτό Απειράνθου. Δία του χαμηλότερου αυχένος της ανατολικής πλευράς της κωμοπόλεως διηύθυνε δύο βολάς των 75, αίτινες έπεσαν περί την Βυζαντινήν Μητρόπολιν της κωμοπόλεως άνευ ουδενός αποτελέσματος.
Πριν παρέλθη το υπό του Σαμαρτζή ταχθέν τέταρτον της ώρας, ήτοι περί την 10ην π. μ. ήρχισαν πυρά ομαδόν.

Τα δραματικά γεγονότα της Απειράνθου θα παραμείνουν ως μία μελανή κηλίς εις την ιστορίαν της Ελλάδος κατά τα έτη του αλληλοσπαραγμού. Ουδέποτε και ουδαμού αναφέρεται η σφαγή γυναικόπαιδων εντελώς αόπλων και χωρίς να προβάλλουν ουδεμίαν αντίστασιν, υπό ομοεθνών στρατιωτών. Και μόνη αυτή η πράξις θα ήτο ικανή να επισύρει εις τους δράστας την ποινήν της αγχόνης, όπως δικαίως παρετήρησαν οι Άγγλοι, κατάπληκτοι από την πρωτοφανή αιματοχυσίαν.

Αλλά ας έλθωμεν εις τα γεγονότα.

Ο υπολοχαγός Σαμαρτζής είχε τάξει δια του τελεσιγραφου προθεσμίαν εις τους κατοίκους δια να δηλώσουν ότι προσχωρούν εις το κίνημα του Βενιζέλου. Οι κάτοικοι όμως είχον συγκεντρωθή παρά την θέσιν "Αγία Παρασκευή", τελείως άοπλοι και εζητωκραύγαζον.

Εν τέταρτον προ της λήξεως της προθεσμίας του τελεσιγράφου ό Σαμαρτζής ευρισκόμενος με άνδρας του εις απόστασιν 50 έως 80 βημάτων από των κατοίκων και άνευ ουδεμιάς νεωτέρας είδοποιήσεως, ήρχισε πυρά ομαδόν δια επαναληπτικών γκρα, μάνλιχερ, και ενός πολυβόλου, ούτινος η δευτέρα ταινία, θεία πρόνοια, δεν λειτούργησε λόγω βλάβης. Οι άνδρες έβαλλον κατά του εις εγγυτάτην άπόστασιν ευρισκομένου εις διαφορα μέρη πλήθους, Εξηκολούθησαν δε το πυρ περί το τέταρτον της ώρας περίπου. Υψώθη τότε λευκή σημαία εκ μέρους του πρωθιερέως του χωρίου Φραγκίσκου και ο στρατός της Αμύνης εισήλθεν εις το χωρίον, ένθα προέβη εις καταατροφάς και διαρπαγάς, εφόνενσε δε δια μεν ξιφολόγχης επί της αυλοθύρας του τον 70ετή γέροντα Μπελιώτην, δια δε χειροβομβίδος εντός της οικίας του τον 72 ετών γέροντα Σταυρ. Ν. Σταυριανόν, εσκύλευσε δε και αρκετούς εκ των φονευθέντων, ως την Ειρήνην Εμμ. Κώτσου ης άπέκοψε τον δάκτυλον προς αφαίρεσιν δακτυλιδίου, τον Δημ. Μανώλη Βάσιλαν και τον Βασίλειον Ιωάν. Καραπάτην. Αφήρεσαν προσέτι και τα αφιερώματα του Ναού της Αγίας Παρασκευής.

Η εκ των επαναληπτικών όπλων και του πολυβόλου ανθρωποθυσία ανήλθε εις 32 νεκρούς και 14 πληγωμένους, εξ ων οι 15 έμειναν ανάπηροι ως λεπτομερώς αναφέρομεν παρακατιόντες.

Μετά την καταστροφήν, συνέλαβον περί τους 120 άνδρας ους αφού εχρησιμοποίησαν δια την μεταφοράν των φονευομένων (ήνοιξαν κοινόν λάκκον έξω του Νεκροταφείου, ένθα έρριψαν εις δυο επικείμενας σειράς 25 άνδρας γέροντας, γυναίκας και παιδία άνευ ουδεμίας θρησκευτικής τελετης) εφυλάκισαν επί εβδομάδα πολλούς εντός της Μητροπόλεως. Εξ αυτών δε ωδηγηθησαν 80 εις Νάξον. Εκεί τους εκράτησαν περί τας 10 ημέρας και τους απέλυσαν αφού αφίκετο εκ Σύρου ο τότε Στρατιωτικός Διοικητής Αιγαίου Νικόστρατος Καλομενόπουλος, τη επεμβάσει βενιζελικών φοβούμενων αντίποινα.

Μόλις έγνώσθη η ανωτέρω ανθρωποθυσία έφθασεν εις Απείρανθον στρατιωτικός ιατρός του Αγγλικού Ναυτικού μετά νοσοκόμων και ειδών νοσηλείας. Ο ιατρός εκείνος αφού επεσκέφθη λεπτομερώς τους εγχώριους πληγωμένους, εζήτησεν από τον Σαμαρτζήν να δη και τους της Αμύνης, ο τελευταίος του απήντησεν ότι ουδένα πληγωμένον έχει. Τότε ο Άγγλος του είπε τα εξής χαρακτηριστικά. «Διατί εφονεύσατε και επληγώσατε αυτούς τους άοπλους ανθρώπους ; Θα ήσθε κρεμασμένος και σεις και ο αρχηγός σας, αν εκακουργείτε ούτως υπό Αγγλικήν Δικαιοσύνην».

Ενώ ουτωσί εσφαγιάζοντο οι Απειράνθιοι, ο Βενιζέλος απέστελλεν εκ Θεσσαλονίκης προς τον εν Σύρω Ν. Καλομενόπουλον την 7ην Ιανουαρίου το εξής τηλεγραφημα.

«Γεγονότα Νάξου έθλιψαν ημάς. Αποστείλατε ενισχύσεις εις μαχόμενους άνδρας μας κατά επιστράτων Νάξου. Ανάγκη αποσπάσωμεν ωραίαν νήσον από Κράτος προδοτών Αθηνών. Μη φεισθήτε ουδενός».

Τα ονόματα των θυμάτων.
Ιδού ήδη και τα ονόματα των επιστράτων καθ' ων τόσον ηρωικώς εμάχοντο οι άνδρες του Καλομενσπούλου.

Α') 32 νεκροί, οι εξής:

1.Δημήτριος Αντωνίου Ζευγώλης 13 ετών, εφονεύθη εν Αγία Παρασκευή, 2. Ιωάννης Μιχέλη Αναματερός 12 ετών, εφονεύθη εν Αγία Παρασκευή, 3. Ιωάννης Αντωνίου Κώτσος 16 ετών, εφονεύθη επί του δώματος Δημ. Σταυριανού, 4. Μανώλης Δημ. Κατσουρός 17 ετών, εφονεύθη εις το αυτό μέρος 5. Βασίλειος Κωνστ. Μπαρδάνης 18 ετών, εφονεύθη εν Άγια Παρασκευή", 6. Δημήτριος Εμμ. Βάσιλας 18 Ατων, εν Αγία Παρασκευή, 7. Βασίλειος Ιωάννης Καραπάτης 25 ετών, εφονεύθη εν Αγία Παρασκευή, 8. Μανώλης Μιχ. Καμπούρης ετών 27, εφονεύθη επί του δώματος Σταυριανού, 9. Μανώλης Γεωργ. Ζαφείρης 30, εφονεύθη επί του δώματος Σταυριανού αφήκε 2 ορφανά και χήραν, 10. Λογοθέτης Εμμ. Αρχοντάκης 35 ετών, εφονεύθη εν Αγία Παρασκευή, 11. Μανώλης Ιωαν. Μάρκος 37 ετών, εφονεύθη εν Αγία Παρασκευή αφήκε 2 ορφανά και χήραν, 12. Γεώργιος Εμμ. Οικονόμου 43 ετών, εφονεύθη επί του δώματος Σταυριανού, αφήκεν 7 ορφανά και χήραν, 13, Φλώρος Δημ. Δέτσης 45 ετών εφονεύθη εις το αυτό μέρος, αφήκε 4 ορφανά χήραν και ταύτην άναπηρον εκ των τραυμάτων τα οποία έλαβε, 14. Μανώλης Ηλ. Γρατσίας 56 ετών, εφονεύθη εις την θέσιν Θεοτόκος, αφήκε 5 ορφανά και χήραν, 15. Αντωνιος Ι. Καγιάς 45 ετών, εφονεύθη επί του δώματος Σταυριανού, αφήκε 5 ορφανά και χήραν, 16. Ιωάννης Μαν. Πριμηκυρίου 68 ετών, εφονεύθη εις θέσιν Θεοτόκος, αφήκε 3 ορφανά και χήραν, 17. Στέφανος Δημ. Μπελιώτης 70 ετών εφονεύθη επί της αυλοθύρας του, αφήκε 3 ορφανά και χήραν, 18. Ιωάννης Γεωργ. Ρωμανός 70 ετών, εφονεύθη επί του δώματος Σταυριανού, 19. Σταύρος Ν. Σταυριανός 72 ετών, εφονεύθη επί του δώματος Σταυριανού, 20. Ειρήνη Εμμ., Κώτσου 16 ετών εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή, 21. Αικατερίνη Παναγ. Μάρκου 20 ετών εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή, 22. Μαργαρίτα σύζυγος Γεωργ. Τραυλού 24 ετών εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή έγκυος, 23. Εργίνα σύζυγ, Νικ.Γλέζου 26 ετών, εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή έγκυος, 24.Καλλιόπη σύζυγος Μαν. Κρητικού 27 ετών εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή έγκυος, 25. Καλή σύζυγος Μαν. Γιακουμή ετών 37, εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή, αφήκε 4 ορφανά, 26. Ειρήνη σύζυγος Ζαφειρ, Σκευοφύλακος, 38 ετών, εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή, αφήκε 4 ορφανά, 27. Σοφία σύζυγος Ιωάν. Δεουδέ 28 ετών, εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή, αφήκε 4 ορφανά, έγκυος, 28. Ευδοκία σύζυγος Β. Γιακουμη 40 ετών, εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή αφήκε 4 ορφανά 29. Μαρίνα σύζυγος Δημ. Παπαδάκη 48 ετών, εφονεύθη εν τη θέσει Θεοτόκος, αφήκε 4 ορφανά, 30. Κυριακή σύζυγος Εμμ. Καραπάτη ετών 56 εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή, αφήκε 3 ορφανά, 31. Μαρία χήρα Δ. Σουλέ 62 ετών εφονεύθη εν Αγ. Παρασκευή.


Β') 15 ανάπηροι μέχρι πλήρους άνικανότητος, οι : 1. Μάρκος Γ. Ρωμανός 13 ετών, 2. Νικόλαος Δ. Παναγιώτου 13 ετών, 3. Ιωάννης Δημ. Μπουγιούκας 16 ετών, 4. Δημήτριος Μαν. Ζευγώλης 20 ετών, 5. Φλώριος Iω. Πιτυλάκης 24 ετών, 6. Μιχαήλ Στ. Πολυκράτης 43 ετών, 7. Μανώλης Μιχ. Νανούρης 46 ετών, 8. Παρασκευή Μαν. Γεροντή 17 ετών, 9. Σοφία σύζυγος Δημ. Οικονόμου 22 ετών, 10. Παρασκευή χήρα Βασ. Καραπάτη ετών 25, 11. Ειρήνη σύζυγος Μιχ. Κριμιτζά 37 ετών, 12. Αικατερίνη σύζ. Βασ. Γιακουμη 40 ετών, 13. Αικατερίνη σύζυγος Ιωάννου Μάρκου 45 ετών 14. Μαρίνα χήρα Φλωρ. Δέτση 45 ετών, 15. Αικατερίνη σύζυγος Αντ. Ποθητού 45 ετών.

Γ') 27 τραυματισθέντες καιρίως οι : 1. Αντώνιος Ζ. Σκευοφύλαξ 9 ετών, 2. Αριστείδης Νικ. Σερβεταλής 10 ετών, 3. Δημήτριος Εμμ. Γιακουμής 12 ετών, 4. Ζαφείρης Ιωαν. Πριμηκύρης 14 ετών, 5. Ιωαν. Βασ. Οικονόμου 18 ετών, 6. Δημήτριος Εμμ. Φελάς 18 ετών, 7. Βασίλειος Δημ. Φραγκίσκο 26 ετών, 8. Ιωάννης Εμμ. Πρωτοπαπάς 28 ετών, 10. Βασίλειος Μπαρδάνης 44 ετών, 11. Λογοθέτης Γ. Νανούρης 51 ετών, 12. Εμμανουήλ Δημ. Κριμιτζάς 56 ετών, 13. Ματθαίος Ιωαν. Πρωτονοτάριος 66 ετών, 14. Δημήτριος Δάμιτσος 71 ετών, 15. Σοφία Αντ. Αρχοντάκη 10 ετών, 16. Μαρία Β. Μπαρδάνη 16 ετών, 17. Ευδοκία Αντ. Ελευθερίου 17 ετών, 18. Αικατερίνη Ιωαν. Ποθητου 20 ετών, 19. Μαρία Γ. Πολυκράτη 21 ετών, 20. Σουλτάνα Εμμ. Καραπάτη 23 ετών, 21. Καλή σύζυγος Ιωαν. Ελευθερίου 32 ετών, 22. Ελένη σύζυγος Βασ. Μπαρδάνη 41 ετών, 23. Αικατερίνη σύζυγος Μαν. Νανούρη 43 ετών, 24. Παρασκευή σύζυγος Κ. Μπαρδάνη 45 ετών, 25. Σεβαστή σύζυγος Αντ. Σταυριανού 55 ετών, 26) Σοφία σύζυγος Φλώρ. Καρτσάτου 62 ετών, 27) Παρασκευή σύζ. Ιωαν. Μπαρδάνη 66 ετών.

Εις πατριωτικός λόγος.

Όταν οι επαναστάται της Θεσσαλονίκης μετά των Άγγλων κατά το χωρίον Χαλκί, πρωτεύουσαν της Τραγαίας, ο βενιζελικός ιατρός Μάρκος Βαλληνδράς εξεφώνησε προς τους χωρικούς τον εξής βαρυσήμαντον και μεστόν ουσιαστικών επιχειρημάτων πατριωτικότατον λόγον:

«Τώρα με την κατάληψιν της νήσου υπό των Άγγλων θα ζήσετε αλά Αμερικάνα. Οι Άγγλοι θα σας διορθώσουν τους δρόμους, θα σας κουβαλήσουν αυτοκίνητα δια τάς συγκοινωνίας σας, δεν θα πληρώνετε κανένα φόρον, θα περάσετε ζωή και κότα, δεν θα σπάζετε στη δουλειά.

Κατέληξε δε ερωτών τους ακροατάς του. «Είπατε μου σας παρακαλώ επί 70 χρόνια τι μας έκαμεν η Ελλάς ; Μόνον στους φόρους μας έσπασε». Μετά το τέλος του λόγου του εζητωκραύγασεν υπέρ του Βενιζέλου, ουδείς όμως εκ των κατοίκων απήντησε.

Διότι ο πρώην βουλευτής των κ. Ναυπλιωτης απεπειράθη να τον αντικρούση συνελήφθη αμέσως και ωδηγήθη εις την Αστυνομίαν. Οι συγχώριοί του Δαμαργιανίται επετέθησαν κατά των χωροφυλάκων και τον απηλευθέρωσαν. Την νύκτα όμως, στασιασται μετ' εντοπίων τινών ως οδηγών, μεταξύ των οποίων ήσαν ο Λεωνίδας Βαλληνδράς, κάποιος Περιστεράκης κρεωπώλης εκ Κρήτης, φυγόδικος εκ ταύτης και από ετών διαμένων εις Νάξον, τον συνέλαβον και πάλιν μεταβαίνοντα να κοιμηθη εις άλλο χωρίον και τον ωδήγησαν εις Νάξον, χάρις όμως εις την παρέμβασιν δυτικών φίλων του αφέθη ελεύθερος.


ΔΌΛΙΟΝ ΕΚΡΗΚΤΙΚΌΝ ΜΕΊΓΜΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΜΕΛΙΏΣΙΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΔΏΝ ΤΟΥ ΓΈΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΊΣΤΕΩΣ

Η εκπτώχευσις και η μεθοδευμένη απομείωσις των αξιών, που συγκροτούν την ελληνοχριστιανική υποδομή και παράδοσι της Χώρας αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο από τους εγκαθέτους της Νέας Τάξεως, από τους διατάκτες και τους υπεργολάβους των Μ.Μ.Ε., που πριμοδοτούνται από τον διεθνιστικό παράγοντα αλλά και από τα «περιώνυμα» μυστικά κονδύλια των κρατικών εντεταλμένων υπηρεσιών. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται η καταστρατήγησις των διατάξεων του Συντάγματος και η δήθεν πλουραλιστική και πολυπολιτισμική εκκοσμίκευσις που στοχεύει στην διάλυση των δεσμών κοινωνίας και αλληλοπεριχωρήσεως του Έθνους και της Εκκλησίας.

Με το πρόσχημα της δήθεν βελτιώσεως των όρων αντιμετωπίσεως των εξαρτησιογόνων ουσιών καταστρατηγείται η σοφή επιστημονική θέσις, ότι δεν υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ των λεγομένων «μαλακών» και «σκληρών» ναρκωτικών ουσιών, διότι τα πρώτα αναποδράστως οδηγούν στα δεύτερα και η εξάρτησις και ο εθισμός αποτελούν την βάσι της θανατηφόρου πρακτικής των εξαρτησιογόνων ουσιών. Η αποδοχή από την θεσμοθετημένη Πολιτεία με την πομπώδη νομοθετική πρόβλεψη του διαχωρισμού «σκληρών» και «μαλακών» ναρκωτικών ουσιών που εξαγγέλει η σημερινή Κυβέρνησις αποτελεί κακούργημα ειδεχθέστατο σε βάρος της νέας γενεάς διότι καθιερώνει αξιακή κλίμακα στο πασίδηλο θανατηφόρο γεγονός των ναρκωτικών με ολέθρια τα αποτελέσματα και μετατρέπει τα κέντρα των μεγάλων αστικών πόλεων σε κέντρα ελεύθερης διακίνησης εξαρτησιογόνων ουσιών για να απονευρώσει την ηθική αυτοσυνειδησία της νέας γενεάς και να καταστείλει την σύμφυτη με το νέον άνθρωπο αντίδρασι στην καταδολίευση των ανθρωπίνων αξιών.

Ταυτοχρόνως η δημοσιοποιηθείσα από τα Μ.Μ.Ε. λειτουργία νομοπαρασκευαστικής επιτροπής υπό τον έως σήμερα ευπρεπή Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Μιλτ. Παπαϊωάννου για την επαίσχυντη, χυδαία, ποταπή και βορβορώδη νομοθετική πρωτοβουλία για την θεσμοθέτηση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο της τραγικότητος της ομοφυλοφιλίας και της ανατροπής της ανθρωπίνης οντολογίας με την αναγνώρισι ανυπάρκτου ετέρου «γενετησίου προσανατολισμού» και της φθοροποιού ψυχικώς και σωματικώς και άκρως ιατρικώς επικινδύνου παραχρήσεως των ανθρωπίνων σωματικών οργάνων, εν συνδυασμώ με την μετατροπή του «ψιλικατζίδικου» της γειτονιάς σε κέντρο ψυχοπαθολογικής εξαρτήσεως από τον τζόγο, με την φρικώδη επάνοδο των «κουλοχέρηδων», παρά τις νωπές ακόμη πληγές στο κοινωνικό σύνολο από την φθοροποιό τους δράσι, αποτελεί δόλιο εκρηκτικό μείγμα για την εκθεμελίωσι των ιδεωδών του Γένους και της πίστεως και για την αποσάρθρωσι του κοινωνικού ιστού.

Για όλα αυτά, ο διϊστορικός και διαχρονικός λόγος της Εκκλησίας περιφρονείται ως πασιδήλως απεδείχθη με το θέμα της νομοθετικής πρωτοβουλίας της Κυβέρνησης για την μεταμόσχευσι των οργάνων και την φασιστικώ τρόπω, επιβολή της «εικαζομένης συναίνεσης» και καθυβρίζεται χυδαιότατα κυρίως από εκείνους που έχουν εργολαβικά αναλάβει την αποδόμησι της χώρας, απειλώντας ευκαίρως ακαίρως με το δήθεν «μπαμπούλα» του χωρισμού Εκκλησίας και Πολιτείας, χωρισμού που έχει ήδη επισυμβεί με τους διακριτούς ρόλους που καθιέρωσε το ισχύον Σύνταγμα του 1975, άλλως δεν θα ήτο δυνατή η εκδίωξις των Κληρικών ως Πνευματικών Συμβούλων από την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση που επέβαλε η προηγουμένη Κυβέρνησις, ούτε θα καθιερούτο ο πολιτικός «Γάμος», η πολιτική «Κηδεία», η ονοματοδοσία στο Ληξιαρχείο, το «Σύμφωνο συμβιώσεως» και η ασύδοτη εξάπλωσις και δράσις ψευδοθρησκειών ως το Ισλάμ, σεκτών ως οι μάρτυρες του Ιεχωβά και παραθρησκειών ως οι Τεκτονικές Στοές-Κέντρα του Εωσφορισμού, του Γνωστικισμού και της πανθρησκείας.

Απτό παράδειγμα των ανωτέρω, αποτελεί η δημοσίευσις στις 4/9/11 του δημοσιογραφικού οργάνου «ΑΥΓΗ» του Συνασπισμού της λεγομένης Αριστεράς και Προόδου και  είναι «λεγομένη» γιατί αρνουμένη πεισμόνως την θεϊστική αναγωγή του ανθρωπίνου προσώπου αναποδράστως το φυλακίζει στην σχετικότητα, την έλλειψη και το όριο και γιατί ο αληθής κοινωνισμός και η πρόοδος είναι μόνο το Ευ-αγγέλιο και το κοινωνικό συμβόλαιο Αυτού που διασαλπίζουν: «ευκοπώτερον γαρ εστί κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν η πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν» (Λουκ. 18:25), που παραδόξως για  έντυπο αθεϊστικής ιδεοληψίας, ανεφέρετο στην ψευδοθρησκεία του Ισλάμ με συνεντεύξεις και εικόνες από την λήξη του Ραμαζανίου, σε μία χώρα που είναι ακόμη νωπό το χώμα από το αίμα των αχράντων και αγίων σφαγίων του Γένους και της πίστεως, των χιλιάδων ενδόξων νεομαρτύρων, αγοριών και κοριτσιών που κατακρεουργήθη-σαν από τους ομοπίστους των επήλυδων Μουσουλμάνων, κατευθυνομένων από τα γνωστά κέντρα για την δημογραφική αλλοίωσι του τόπου, με προφανέστατη αιτία του δημοσιεύματος το δόγμα: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Διαδίδεται μετ’ επιτάσεως ότι η επομένη Βουλή θα είναι Συντακτική και ότι θα εκθεμελιώσει τους λεγομένους διακριτούς ρόλους του ισχύοντος Συντάγματος μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας και θα μεταβάλλει την Εκκλησία-Κιβωτό του Γένους, ένεκεν της οποίας δεν αποτελεί σήμερα η Ελλάς το υπόλοιπον της Ευρωπαϊκής Τουρκίας, τη στιγμή που οι Μουσουλμανικές Μουφτείες και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο είναι Ν.Π.Δ.Δ., σε ένωσι προσώπων ιδιωτικού ενδιαφέροντος, με επιδιωκόμενες συνέπειες κατά τους αθλίους εμπνευστάς του ανοσίου αυτού σχεδιασμού, την διαγραφή εκ των ψυχών των ανθρώπων της μεταφυσικής προοπτικής και αναζητήσεως, την περιθωριοποίησι της Εκκλησίας στον εθνικό, κοινωνικό και πολιτικό βίο της χώρας, την διακοπή της συμβατικής υποχρεώσεως του Κράτους για την μισθοδοσία του Κλήρου και για την λειτουργία των Εκκλησιαστικών και Θεολογικών Σχολών και την μετατροπή της Ορθοδόξου θρησκευτικής παιδείας σε θρησκειολογικό συμπίλημα συγκρητιστικής θολοκουλτούρας με ορίζοντα την πανθρησκεία και την δουλεία στην Νέα Εποχή.

Θα πρέπει όμως να υπομνήσουμε στους ημιμαθείς σχεδιαστάς ότι η απομείωσις και αποδόμησις της Εκκλησίας στις ψυχές των ανθρώπων δεν κατορθώθη επί 2.000 χρόνια, παρ’ ότι επεστρατεύθησαν ρωμαϊκές αρένες, σφαγές, διωγμοί, ασύλληπτης φρίκης πολυώδυνα βασανι-στήρια, ποταμοί αίματος, διαβρωτικές αιρέσεις, ψυχιατρεία, γκουλάγκς, ατελεύτητες δηλητηριώδεις επιθέσεις με την πένα η τις διαδόσεις και τους συγχρόνους τρόπους προπαγάνδας, με την επίκλησι ψευδοεπιστημονικών δήθεν ανακαλύψεων και ασφαλώς δεν θα επισυμβεί με το, αν παρ’ ελπίδα, καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος στα δικαστήρια και στην ανάληψι κρατικών καθηκόντων η αν απέχουν οι πολιτειακές αρχές από τις δοξολογίες για τις εθνικές επετείους της χώρας η δεν  προσκαλούνται οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας στις 2 η 3 παρελάσεις που κατ  ?τος λαμβάνουν χώρα. Στον πνευματικό γενετικό κώδικα του Έλληνος, όσον και αν αγωνίζονται οι αντίθεες σκοτεινές δυνάμεις, η ορθόδοξος παρακαταθήκη της αμωμήτου πίστεως, τα σεβάσματα και τα χαριτόβρυτα και θαυματουργούντα ιερά λείψανα των Αγίων, αψευδών εικόνων και ομοηθών προσώπων του αιωνίου Θεού και η φρυκτωρός μετοχή στο ζωοποιό Σώμα και το πανακήρατο Αίμα του εσφαγμένου αμνού του Θεού Κυρίου Ιησού Χριστού που προσφέρει η ακαινοτόμητος και αδιαίρετος Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία, δωρίζουσα αφειδώς την θέωση και την αναγωγή, εναργώς ζουν και ανακόπτουν την φθορά και περιορίζουν την αντίθεη δαιμονική παραφωνία σε απειροελάχιστα ποσοστά του κοινωνικού σώματος.

Όσον αφορά στην τυχόν κατάργησι του θρησκευτικού όρκου στις δικαστικές αίθουσες και της θρησκευτικής ορκοδοσίας κατά την ανάληψι των καθηκόντων των κρατικών λειτουργών πρέπει να τονισθεί ότι η Εκκλησία στοιχούσα στην Ευαγγελική εντολή κατ’ οικονομίαν αποδέχεται τον θρησκευτικό όρκο, που εξυπηρετεί ουσιωδώς την Πολιτεία, διότι ατυχώς η επίκλησις μόνης της τιμής και της συνειδήσεως δεν αποτελεί ισχυρό αποτρεπτικό για την ψευδορκία και η έλλειψις μεταφυσικής αναφοράς και προοπτικής δεν παρέχει πνευματικό εφαλτήριο και τα  εχέγγυα στον κρατικό λειτουργό για την επιτέλεσι των πολυευθύνων καθηκόντων του, ιδιαίτερα στο στράτευμα που απαιτούν πολλάκις στον ύψιστο βαθμό αλτρουϊσμό και αυτοθυσία.

Στην προβαλόμενη από αμοίρους νομικής παιδείας διακοπή της συμβατικής υποχρεώσεως του Κράτους για την μισθοδοσία του Κλήρου και την λειτουργία της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως χρειάζεται να απαντηθεί ότι από το έτος 1835 μέχρι σήμερα το 96% της Εκκλησιαστικής περιουσίας έχει με πολλούς τρόπους ουσιαστικά δημευθεί από το Ελληνικό Δημόσιο και εις αντίδοση έχει αναλάβει συμβατικώς τις ως είρηται υποχρεώσεις και επομένως εάν επιθυμεί να αποστεί από αυτές, θα πρέπει να επιστρέψει στο ακέραιο αυτή την περιουσία η να την αποζημιώσει οικονομικώς. Ένιοι οπλισμένοι με μόνο το θράσος της αγνοίας τους, ευτελίζονται ισχυριζόμενοι ότι δήθεν η Εκκλησία η οποία έχει δισχιλιετή παρουσίας στον τόπο αυτό, δεν έχει δήθεν νομίμους τίτλους κυριότητος. Αγνούν όμως ότι το άρθρο 51 του εισαγωγικού Νόμου του εν ισχύι Αστικού Κώδικος της χώρας, προβλέπεται σαφώς ότι: «η απόκτηση κυριότητας η άλλου εμπραγμάτου δικαιώματος πριν από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα κρίνεται κατά το δίκαιο που ίσχυε όταν έγιναν τα πραγματικά γεγονότα για την απόκτησή τους». Να γιατί έχουν ισχύ οι τίτλοι κυριότητος των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και των Σουλτάνων. Να ποιά ήταν η νομική βάσις της δικαιώσεως των Ιερών Μονών από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με τις γνωστές Αποφάσεις μετά την περιλάλητη επίθεση του λεγομένου Νόμου Τρίτση στην εναπομείνασα Μοναστηριακή περιουσία και βέβαια το Ελληνικό Δημόσιο ατάκτως υπανεχώρησε διότι θα έπρεπε να καταβάλλει δισεκατομμύρια προς αποζημίωση. Επομένως ο χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας που εκζητούν οι άφρονες, δεν συνεπάγεται την διακοπή της μισθοδοσίας του Κλήρου και της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως εκτός και αν η Ελληνική Πολιτεία δύναται να επιστρέψει την Εκκλησιαστική περιουσία η να αποζημιώσει σχετικώς και εννοείται ότι το τίμημα είναι ανυπολόγιστο. Μόνο η περιουσία που εδημεύθη από την Ελληνική πολιτεία της Ι. Μονής Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς εκτείνετο σε όλη την Πειραϊκή χερσόνησο. Αντιλαμβάνεται κανείς επομένως τα μεγέθη. Των 250 περίπου εκατομμυρίων κατ’ έτος που απαιτούνται για την μισθοδοσία του Κλήρου με τους γλίσχρους μισθούς και την λειτουργία των εκκλησιαστικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των τρισεκατομμυρίων Ευρώ που θα απαιτηθούν για την αποζημίωσι της αρπαγείσης εκκλησιαστικής περιουσίας.

Τέλος, ο χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας, διάβαζε καλύτερα Έθνους, που προβάλλεται ευκαίρως ακαίρως θα έχει και μία άλλη παράμετρο που δεν έχουν υπολογίσει. Θα καταργήσει αυτοδικαίως το ασυμβίβαστο των κληρικών να μετέχουν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Εάν επιθυμούν στο εθνικό Κοινοβούλιο 82 Μητροπολίτας βουλευτάς να είναι βέβαιοι ότι θα το επιτύχουν!

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ο Πειραιώς Σεραφείμ


Η φραγκοκρατία της νέας εποχής (Μέρος Δ')


ἐπιμελεία τοῦ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-πτυχιούχου κλασσικῆς φιλολογίας
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
-μεταπτυχιακοῦ ἐφηρμοσμένης παιδαγωγικῆς
πανεπιστημίου Ἀθηνῶν






Ο πολιτικός φιλελευθερισμός που προήλθε αργότερα με την συνθήκη του Μάαστριχ, την 7 Φεβρουαρίου 1992 ανάγκασε τα κράτη μέλη να εκχωρήσουν κι άλλα κυριαρχικά τους δικαιώματα, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυθρήνητη πολιτική ένωση. Οι αποφάσεις πλέον ελαμβάνοντο στις Βρυξέλλες. Τα εθνικά κοινοβούλια δεν μπορούσαν να παράξουν τίποτα, που να ξεπερνούσε τα όρια και τις γραμμές, ήδη πεσυμφωνημένες, στα ανακτοβούλια των Βρυξελών.


Όσον αφορά την Ελλάδα, ο β' παγκόσμιος πόλεμος, η περίοδος της κατοχής και ο εμφύλιος πόλεμος προκάλεσαν μεγάλες υλικές καταστροφές στην χώρα. Για να πετύχουν την ανασυγκρότηση και να θέσουν τις βάσεις για ανόρθωση της οικονομίας, οι κυβερνήσεις της χώρας χρησιμοποίησαν στην αρχή την αμερικάνικη οικονομική βοήθεια, και το δανεισμό στο εξωτερικό στην συνέχεια. Με τον σφιχταγκαλιασμό των Φράγκων, ίσως η οικονομία της χώρας και να είχε ωφεληθεί, αν όλοι αυτοί οι τρόποι εξεύρεσης κεφαλαίων είχαν χρησιμοποιηθεί για την προγραμματισμένη αναδιάρθρωση της παραγωγής. Δυστυχώς όμως, επειδή δεν χρησιμοποιήθηκαν έτσι, η οικονομική ανάπτυξη της χώρας καθυστέρησε και η οικονομική εξάρτησή της από ξένο κεφάλαιο έγινε καθεστώς. Έμεινε δηλαδή ο σφικτός εναγκαλισμός των φράγκων και η πλήρης εξάρτηση απ αυτούς. Διετυπώθηκε δε ωμά πως «η Ελλάς ανήκει στη Δύση». Ποιος νομίζει λοιπόν, ότι είναι ελεύθερος και ζεί με όνειρα δια ύπαρξη ανεξάρτητου έθνους με κυριαρχικά δικαιώματα ; Αυτή η μορφή φραγκοκρατίας, ίσως να σημάνει και το τέλος του ελληνισμού, αφού δεν εμφανίζεται στον ορίζοντα, ο τρόπος που θα γλυτώσουμε απ αυτήν. Θα αναμειχθούμε λοιπόν και εμείς στα φραγκικά- τεκτονικά φύλα; Ίδωμεν.


Υστερολόγιον:


1.Γιατί ενώ όλοι οι λαοί καλούν τους Γάλλους «Φράγκους» (εκ του France<Φραγκιά), εμείς μόνοι φωνάζουμε αυτούς «Γάλλους» δηλαδή γαλάτες;


2.Μήπως από την γαλλική επανάσταση και εξής, οι καταπιεσμένοι γαλάτες κυριάρχησαν της τάξεως των φράγκων και εμείς μόνο τους αναγνωρίζουμε ως γαλάτες; Μήπως η γαλλική επανάσταση ήταν εθνική και όχι μόνο κοινωνική;


3.Η κοσμική εξουσία του πάπα, δεν είναι και αυτή άλλο ένα έγκλημα των Φράγκων; Μια μηχανή που χρησιμοποιούν;


4.Ο κόσμος τελικά δεν φαίνεται να αποτελείται από Φράγκους, Σλάβους, Αφρικανούς, Άραβες, Σινο-ιάπωνες και στην μέση όλων κάποιο απειροελάχιστοι «Έλληνες», που όλοι φωνάζουν «Γραικούς» (Greeks) είναι όμως Ρωμηοί, απόγονοι των ανατολικών Ρωμαίων και Βυζαντινών, που χαλάνε το μωσαϋκό και δια τούτου οφείλουν να εξαφανιστούν;


5.Μήπως γι αυτά όλα, στην τελική μεγάλη αναμέτρηση, μεταξύ Φράγκων-Σλάβων, Φράγκων-Αράβων, Φράγκων-Σινοϊαπώνων παρανυχίδες, ως αυτές των Γραικών, δεν πρέπει να υφίστανται αλλά να ενσωματωθούν στον μεγάλο κορμό των Φράγκων;


6.Εμπόδια όπως η γλώσσα- γι αυτό και η αλλοίωση με greeklish-, η θρησκεία- γι αυτό και η λύσσα κατά της ορθοδοξίας- και το αίμα- γι αυτό και οι επιμιξίες και η εισροή ατελείωτων μεταναστών- δεν φαίνεται, ότι τείνουν να εξαφανισθούν;


7.Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι πολιτισμικός πολιορκητικός κροιός των Φράγκων κατά των άλλων λαών; Με την παγκοσμιοποίηση δεν προσπαθούν να επιβληθούν κατά των Σλάβων, Αράβων και Σινο-ιαπώνων και Ινδών;







Αυτό που έχουν οι Πάριοι

«Ημών μεν όνειδος η πατρίς τίνες δε τη πατρίδι»
Μερικές φορές το να μιλά κανείς με βίους παράλληλους είναι ό,τι καλύτερο, ώστε να κατανοείς τα πράγματα και περισσότερο τον χαρακτήρα των ανθρώπων που σε περιβάλλουν. Ιδίως δε αν αυτά τα πρόσωπα επιδρούν στην κοινωνία λόγω της θέσης τους ή της φήμης τους. Κυρίως μια σύγκριση προσώπων μπορεί να καταδείξει πτυχές της πραγματικότητας, που ίσως δεν διαφαίνονται με μια πρώτη ματιά αλλά απαιτείται κριτικό μάτι και προσοχή για να τις φανερώσει. Η ζωή και η πολιτεία του ποιητή Αρχιλόχου (α' μισό 17ου αι. π.Χ.) από το νησί της Πάρου και ενός σύγχρονου Έλληνα πολιτικού από το ίδιο νησί θα δείξει μερικές τέτοιες πτυχές.
Ο ποιητής καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Πάρου, ο πατέρας του ήταν αποικιστής στη Θάσο, ενώ ο ίδιος πήρε μέρος σε μερικές στρατιωτικές αποικιστικές επιχειρήσεις. Ο σύγχρονος πολιτικός, εάν δεν ήταν, φρόντισε να γίνει της ανώτερης τάξης του νησιού, αφού διετέλεσε δυο φορές δήμαρχός του. Φτωχό νησί η Πάρος, προφανώς δεν ευδοκιμούν σε αυτήν οι έχοντες φιλοδοξίαν κάποιαν νέοι, γι' αυτό και ο πρώτος ανεζήτησε την τύχη του μέσα στις εκστρατείες και ο άλλος στην πρωτεύουσα, αφού πρώτα διετέλεσε και στη Δύση σύμβουλος άλλου πολιτικού-επιτρόπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πριν ο Αρχίλοχος γράψει λυρικά ποιήματα, κυριαρχούσε η αριστοκρατία με την τέχνη της, την ηρωική ποίηση, το έπος. Βέβαια, τούτο δεν προσιδίαζε σ' αυτόν τον ταπεινό άρχοντα του άσημου νησιού κι έτσι ανεζήτησε τη χειραφέτηση απ' αυτήν την τάξη και την τέχνη της, αναζητώντας την προσωπική του φυσιογνωμία, μέσω μιας άλλης τέχνης, της λυρικής, πιο προσωπικής αυτής. Έτσι, ως αντίλογο στους ηρωικούς μύθους, τα ιδεώδη των έπων, το «ταν ή επί τας» του Λεωνίδα, εκείνου που δεν υποχώρησε και που προτίμησε τον θάνατο, πράγματα που εκθειάζουν με την τέχνη τους οι αριστοκράτες, αυτός δεν δίστασε να ειπεί ότι υπήρξε ρίψασπις σε μια μάχη, δηλαδή δειλός που πέταξε την ασπίδα του για να σωθεί.
Ο νέος πολιτικός, εμβαίνοντας σε μια κάστα αριστοκρατική πολιτικών, είδε κι αυτός ότι άλλη κουλτούρα, άλλη πολιτική σκέψη εξέφραζε αυτή η οικογενειοκρατία και προσπάθησε να χειραφετηθεί κι αυτός, αναζητώντας τη δική του φυσιογνωμία. Έφτασε να γίνει το νούμερο δύο μιας κυβερνήσεως κυρίως μη πιστεύοντας στα ιδεώδη και τους μύθους που αυτή η κάστα πρέσβευε από παλαιότερα. Ο σοσιαλισμός και η κοινωνική πολιτική δεν τον εξέφραζαν και προτίμησε τον φιλελευθερισμό και τη μεταρρυθμιστική πολιτική.
Και όπως ο Αρχίλοχος κάγχασε έμμεσα τον ήρωα Λεωνίδα, που όλοι τον είχαν ήρωα και όλοι συμφωνούσαν σε αυτό, έτσι κι αυτός εκεί που όλοι ήταν σύμφωνοι, ήρθε αυτός και προσπάθησε να δώσει τη δική του οπτική γωνία στην έννοια «απελευθέρωσης».
Ο ποιητής δε κάποτε ερωτεύτηκε τη Νεοβούλη, αλλά αποπέμφθηκε από τον πατέρα της τον Λυκάμβη και έτσι ο αθεόφοβος έπιασε και έγραψε στίχους που τους κατηγορούσε όλους εκείνους τους προδότες της αγάπης του, ώστε κατάφερε τελικά να τους οδηγήσει στην αυτοκτονία. Ήδη δε πάλι και ο δικός μας πολιτικός αποπέμφθηκε από την υψηλή δεύτερη θέση του στην ιεραρχία και έχοντας υπάγει σε κάποια άλλη, όχι τόσο διακεκριμένη, δεν είχε παρά να κάνει το ίδιο. Να εκφραστεί με αγανάκτηση για την προδομένη φιλία και να καταφερθεί εναντίον εκείνων που τον πρόδωσαν. Το έχουν φαίνεται αυτό οι Πάριοι.


Η φραγκοκρατία της νέας εποχής (Μέρος Γ')

του
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-φιλολόγου

«ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΛΑΒΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΑΠ' ΤΟΥΣ ΤΕΥΤΟΝΕΣ, (TEUTSCH Η' DEUTSCH) ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΤΙΝΙΚΟΝ DEUS < ΘΕΟΣ, ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΕ ΚΑΙ ΔΟΘΗΚΕ Σ' ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ»


Οι Τεύτονες ήταν αρχαίο γερμανικό φύλο, που κατοικούσε στη Γιουτλάνδη, στις δυτικές ακτές της Βαλτικής. Στο τέλος του 2ου π.Χ και κάτω από την πίεση άλλων γερμανικών λαών, οι Τεύτονες μετακινήθηκαν προς τον Δούναβη και εισέβαλαν μαζί με τους Κίμβρους στη Γαλάτια και την Ιταλία (114 έως 101 π.Χ). Το 102 π.Χ κατανικήθηκαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Μάριο στην Προβηγκία και μετά τη συντριβή τους, οι εναπομείναντες Τεύτονες αναμείχθηκαν με άλλα γερμανικά φύλα και οι παραδόσεις τους άσκησαν μεγάλη επίδραση στον γερμανικό πολιτισμό. Μπορεί οι Φράγκοι να έγιναν το κυρίαρχο φύλο των γερμανών – ιδέ και πρβλ το α' μέρος των σημειώσεών μας – ωστόσο οι Τεύτονες είχαν επιζήσει μετά την ανάμειξη στο πνεύμα.




Η φραγκοκρατία της νέας εποχής (Μέρος Α')


του
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΩΡ. ΚΑΤΣΟΥΛΗ
-φιλολόγου 




«Οι βυζαντινοί έλεγαν Φράγκους όλους τους δυτικούς ευρωπαίους, χωρίς διάκριση». Από τους παλαιούς λαούς ήταν οι Γαλάτες. Πολύ πριν την γέννηση του Χριστού κατέβηκαν και απλώθηκαν στην Κεντρική Ευρώπη, στα Βρετανικά νησιά, κατέλαβαν την Βόρειο Ιταλία και ίδρυσαν το Γαλατικό κράτος. Στα 280 π.Χ έκαναν εκστρατεία στην Ελλάδα για να καταλάβουν τους Δελφούς και να τους λεηλατήσουν, μα δεν το κατόρθωσαν γιατί οι Λοκροί και οι Αιτωλοί τους έδιωξαν. Τότε υποχώρησαν προς την Θεσσαλία και έφτασαν ως την Θράκη. Μα κι από κει οι Θράκες τους έδιωξαν και οι Γαλάτες τράβηξαν για την Μικρά Ασία. Ωστόσο η Γαλατική φυλή, όσο περισσότερο απλωνόταν τόσο έχανε και τη δύναμή της. Τέλος, οι Ρωμαίοι, πιο δυνατοί, τους νίκησαν και ο Ιούλιος Καίσαρ με τους Γαλατικούς του πολέμους, τους υπέταξε ολοκληρωτικά. Οι Γαλάτες σιγά-σιγά αφομοιώθηκαν, πήραν τη γλώσσα, τα έθιμα και τη θρησκεία των Ρωμαίων και από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους μάλιστα, έπαψαν να είναι ειδωλολάτρες και έγιναν χριστιανοί.

Από τον 4οαι.μ.Χ αρχίζουν οι εισβολές των βαρβάρων που λεηλατούν την Γαλάτια. Αυτοί είναι κυρίως οι Φράγκοι. Έτσι λέγονταν οι διάφορες γερμανικές φυλές, που απ' τον 3οαι.μ.Χ είχαν εγκατασταθεί γύρω από στις χώρες του κάτω Ρήνου. Οι Φράγκοι με τον αρχηγό τους, τον Κλόβις, πέτυχαν να ενοποιήσουν προσωρινά την Γαλάτια. Οι μετακινήσεις αυτές των γερμανικών φυλών στον ευρωπαϊκό χώρο τον 5οαι.μ.Χ –που έλαβαν την ονομασία «μεγάλη μετανάστευση των λαών» είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του κράτους των Φράγκων στο Β.Δ μέρος της Γαλλίας αλλά και άλλων γερμανικών κρατών, όπως των Βουργουνδίων (Ν.Α Γαλλία), Άγγλων, και Σαξόνων (Βρετανία), Βησιγότθων και Οστρογότθων. Το 476 μ.Χ ο διοικητής των Γερμανών μισθοφόρων εκθρόνισε τον τελευταίο αυτοκράτορα του δυτικού ρωμαϊκού κράτους, Ρωμύλο Αύγουστο. Στο Βυζαντινό κράτος, ο γερμανικός κίνδυνος εξοντώθηκε.

Η κατάκτηση της Ιταλίας από γερμανικά φύλα (Λογγοβάρδοι κατ'αρχήν) έκανε τον Πάπα, Αρχιεπίσκοπο Ρώμης, περισσότερο ανεξάρτητο, ο οποίος, σιγά-σιγά, εξελίχτηκε σε αυτοδύναμο εκκλησιαστικό ηγεμόνα με κοσμική εξουσία, αφού είχε κατορθώσει να αντιμετωπίσει με επιτυχία την πολιορκία της Ρώμης. Ωστόσο, η Δύση περιερχόταν εξ ολοκλήρου στα χέρια των γερμανών κατακτητών της και το Βυζάντιο, μόνο στην Ανατολή, ακολουθούσε το δρόμο του. Όταν, στους επόμενους αιώνες, εμφανίζεται ο κίνδυνος των Αράβων και το 711μ.Χ περνούν στην Ισπανία, οι Φράγκοι τους νικούν σε αποφασιστική μάχη στο Πουατιέ της Γαλλίας και τους γυρνούν πίσω στα Πυρηναία.

Τί είχε μεσολαβήσει απ'τον 5ο αι.μ.Χ έως τον 8ο αι.μ.Χ και την μάχη στο Πουατιέ; Από ένα μικρό τμήμα της Β.Δ. Γαλάτιας άπλωσαν σιγά-σιγά την κυριαρχία τους. Στις αρχές του 6ου αι., υπέταξαν και το βασίλειο των Βουργούνδιων και έτσι το κράτος τους περιέλαβε όλη σχεδόν την σημερινή Γαλλία. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το βασίλειο των Φράγκων πέρασε μια εσωτερική κρίση. Την πραγματική εξουσία πήραν στα χέρια τους οι μαγιορδόμοι, δηλαδή οι αυλάρχες της βασιλικής αυλής, και το αξίωμα τους πήρε κληρονομική μορφή. Το 715 μ.Χ έγινε μαγιορδόμος ο Κάρολος Μαρτέλος, αυτός που κατόρθωσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τους Άραβες στο Πουατιέ. Ο γιός του Πεπίνος ο Βραχύς έγινε ο ίδιος βασιλιάς των Φράγκων και έτσι ανέβηκε στο θρόνο η δυναστεία των Καρολιδών.

Από τον 5ο αι.μ.Χ, όταν ο Πάπας είχε αποκρούσει επιτυχώς τα γερμανικά φύλα των Λογγοβάρδων,η δυναστεία αυτή είχε μια ανεξαρτησία κατέχοντας την Ρώμη. Τον 8ο αι.μ.Χ όμως οι Λογγοβάρδοι μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο τις κτήσεις τους στην Ιταλία και πίεσαν περισσότερο τον Πάπα. Ο τελευταίος ζήτησε την βοήθεια του Πεπίνου. Ο Πάπας στράφηκε στους Φράγκους βλέποντας ότι το Βυζάντιο δε μπορούσε να τους βοηθήσει σε τίποτα. Ο Φράγκος Πεπίνος, λοιπόν, δέχτηκε την πρόσκληση του Πάπα, νίκησε τους Λογγοβάρδους, τους περιόρισε στην Β.Α. Ιταλία και παραχώρησε στον Πάπα τις περιοχές , εκτός από την Ρώμη και αυτές της Ραβέννας και της Πεντάπολης. Έτσι δημιουργήθηκε στα μέσα του 8ου αι. το παπικό κράτος και ο πάπας, εκτός από θρησκευτικός ηγέτης, έγινε και κοσμικός άρχοντας ενός συγκεκριμένου κράτους.

Τον Πεπίνο, διαδέχτηκε ο γιός του Κάρολος, που είναι γνωστός ως Καρλομάγνος (768-814). Αυτός είναι ο πρώτος μεγάλος ηγέτης που παρουσιάστηκε στη Δύση, μετά την κατάλυση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους. Διαθέτοντας μεγάλες ικανότητες και ανεξάντλητη δραστηριότητα, κατόρθωσε να πραγματοποιήσει με επιτυχία μια σειρά από κατακτητικούς πολέμους και να ιδρύσει ένα μεγάλο κράτος στη Δύση. Στο επόμενο σημείωμά μας θα δούμε πώς ο Καρλομάγνος επιχείρησε να βάλει πόδι στην Ανατολή, πώς τελικά τα κατάφεραν οι Φράγκοι με τις σταυροφορίες, πώς εξαπλώθηκαν με τις αποικίες σε όλο τον κόσμο, την δράση τους στο νεοελληνικό χώρο και στο νέο ελληνικό κράτος, την επάνοδό τους με το γ' ράιχ του Χίτλερ και τη σημερινή παγκόσμια διακυβέρνησή τους.